عموی جدید سلطنتطلبان چه قابلیتی دارد؟
سلطنتطلبان هر عنصر آمریکایی که عناد و دشمنی بیشتری با مردم ایران داشته باشد را عموی خود مینامند و حالا نوبت به «اسکات بسنت» وزیر خزانه داری آمریکا شده که محبوب این فرقه تروریستی شود.
سلطنتطلبان نشان دادهاند گرایش زیادی به عناصر آمریکایی دارند که عناد بیشتری با ایران دارند.
هرگاه یکی از عناصر و سیاستمداران آمریکایی بیشتر در جهت تحریم و جنگ علیه کشورمان تحرکاتی را انجام میدهد، محبوب سلطنتطلبان میشود و این فرقه تروریستی با وی احساس صمیمیت کرده او را عموی خود میخواند.
درواقع در خیانت سلطنتطلبان علیه ایران این موضوع آشکار است که هر وقت یک سیاستمدار آمریکایی صهیونیستی بیشترین تحرکات و موضعگیری علیه ایران را انجام میدهند عناصر این فرقه تروریستی بلافاصله از وی حمایت کرده و سعی میکنند خود را ایرانی نشان داده و اینطور القا کنند که ایرانیان با اینگونه اعمال تند علیه کشورشان همراه هستند!
موضوعی که بزرگترین خیانت و وطن فروشی است که به طور کاملاً آشکار رخ داده و در دل تاریخ ثبت میشود.
بارها ترامپ در جنگ علیه ایران ادعا کرده بود که ایرانیان از وی حمایت میکنند ولی درواقع این سلطنتطلبان بودند که چنین تحرکات خائنانه ای انجام داده بودند.
این رفتار سلطنتطلبان در واقع چیزی فراتر از حمایت از یک سیاستمدار آمریکایی است؛ آنان با برجستهسازی و قهرمانسازی از چهرههایی که مواضع خصمانه علیه ایران دارند، به اقدامات ضدایرانی نوعی وجاهت سیاسی و اجتماعی میبخشند و ان را تسهیل میکنند.
تحریم، فشار اقتصادی و حتی تهدید نظامی زمانی خطرناکتر میشود که جریانی در داخل یا خارج از کشور تلاش کند این اقدامات را برای افکار عمومی قابل قبول و مشروع جلوه دهد!
از این منظر، مسئله فقط خودِ حمله نظامی یا تحریم نیست؛ چراکه دشمنی خارجی را میتوان با مقاومت و ایستادگی پاسخ داد، اما عادیسازی و توجیه دشمنی در افکار عمومی آثار عمیقتری بر جای میگذارد.
وقتی یک جریان سیاسی، تحریمکننده ایران را «عمو» مینامد و از مواضع ضدایرانی او استقبال میکند، عملاً این پیام را مخابره میکند که فشار بر مردم ایران اگر در راستای اهداف سیاسی این جریان باشد، نهتنها مذموم نیست بلکه شایسته حمایت است.
به همین دلیل، این رویکرد را باید یکی از خطرناکترین و پستترین ابعاد رفتار سلطنتطلبان دانست؛ زیرا آنان صرفاً با یک دشمن خارجی همراهی نمیکنند، بلکه در تلاشند هزینههای دشمنی با ایران را از نظر سیاسی و افکار عمومی کاهش دهند.
حمله نظامی و تحریم، ابزارهای آشکار خصومت هستند؛ اما مشروعیتبخشی به این ابزارها، لایه پنهانتری از همان پروژه است که از خود اقدام خصمانه نیز بدتر باشد.
دیدگاه تان را بنویسید