معیار انتصاب سفیر در وزارت خارجه چیست؟
انتصاب زهرا ساعی، نماینده پیشین مجلس، به عنوان سفیر ایران در قرقیزستان این سوال را مطرح میکند که آیا در وزارت خارجه، با وجود زنان باتجربه و متخصص در عرصه دیپلماسی، انتخاب سفیر باید تا این اندازه از مسیر حرفهای فاصله بگیرد؟
به گزارش تابناک، اصل حضور زنان در جایگاه سفارت نه تنها محل ایراد نیست، بلکه باید از آن استقبال کرد؛ اما مسئله اینجاست که چرا هر بار سخن از انتصاب یک سفیر زن به میان میآید، به جای آنکه معیار اصلی، سابقه روشن و تجربه میدانی در دستگاه دیپلماسی باشد، انتخاب چهرههایی با پیشینه عمدتا سیاسی در کانون توجه قرار میگیرد؟
زهرا ساعی سابقه یک دور نمایندگی مردم تبریز در مجلس دهم و نیز مسئولیت ریاست اداره قوانین معاونت کنسولی، مجلس و امور ایرانیان وزارت خارجه را در کارنامه دارد؛ اما آیا این سوابق برای تصدی مأموریتی در سطح سفارت و نمایندگی سیاسی کشور در خارج، کفایت میکند؟
وزارت امور خارجه دستگاهی تخصصی است و سفیر صرفا یک عنوان تشریفاتی یا جایزهای برای تقدیر از سوابق سیاسی نیست. سفیر باید درک عمیقی از روابط دوجانبه، مناسبات منطقهای، پروتکلهای دیپلماتیک، مذاکرات بینالمللی و ظرافتهای سیاسی کشور محل مأموریت داشته باشد.
این مسئولیت، جای آزمون و خطا نیست؛ هر تصمیم و موضعگیری سفیر میتواند بر منافع اقتصادی، سیاسی و امنیتی کشور اثر بگذارد.
بنابراین طبیعی است که افکار عمومی بپرسد چرا مسیر رشد و ارتقای دیپلماتهای حرفهای نباید در اولویت انتصابها قرار بگیرد؟
اتفاقا تجربه حضور زنان در دستگاه دیپلماسی نشان داده که میتوان از ظرفیت بانوانی استفاده کرد که سالها در وزارت خارجه فعالیت کرده و پلههای کارشناسی و مدیریتی را طی کردهاند.
اگر قرار است حضور زنان در عرصه دیپلماسی تقویت شود، این هدف باید با میدان دادن به زنان متخصص و دیپلماتهای باتجربه محقق شود، نه با ایجاد این تصور که سابقه سیاسی به تنهایی میتواند جای تجربه تخصصی در مأموریتهای خارجی را بگیرد.
وزارت خارجه باید روشن کند در انتصاب سفیران، چه شاخصهایی را ملاک قرار میدهد و سهم تجربه دیپلماتیک، شناخت کشور مقصد و سابقه ماموریت خارجی در این تصمیمها چقدر است.
در دستگاه دیپلماسی کشور، چند زن متخصص و باسابقه باید وجود داشته باشند تا برای تصدی سفارت، پیش از چهرههای سیاسی به سراغ خودِ دیپلماتها برویم؟
دیدگاه تان را بنویسید