رئیس فرهنگستان علوم پزشکی هم به بانکیمون نامه نوشت
در میان 4 نامه اعتراضی به تحریم دارو، خبری از دولتیها نیست
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش خبرنگار نامه ، این بار علیرضا مرندی، وزیر بهداشت ایران در سالهای جنگ به رئیس کره ای سازمان ملل نامه نوشته و صراحتا از او خواسته که «برای معافیت داروها از تحریمهای غیرقانونی علیه ایران وارد عمل شود.»
ارسال چهارمین نامه به دبیر کل سازمان ملل در مورد شرایط دارویی کشور نشان میدهد این حوزه با چه مشکلات سختی مواجه است و شرایط به دلیل تحریم بانکی و بحران دلار هر روز بیش از پیش میشود.
اولین نامه؛ فاطمه هاشمی اولین نامه به دبیر کل سازمان ملل را فاطمه هاشمی رفسنجانی، رئیس بنیاد بیماریهای خاص ۲۲ مرداد نوشت و در نامهاش مشکلات جدی بیماران خاص که ناشی از تحریم بانکی علیه ایران است را بر شمرد و خواهان اقدامی کارساز از سوی وی شده است.
در این نامه نوشته شده بود: «در یک سال اخیر، تحریمهای اقتصادی علیه کشور جمهوری اسلامی ایران تشدید شده و به ویژه تحریمهای بانکی، در راه انجام معاملات با طرفهای خارجی مشکلاتی ایجاد کرده است که آسیبهای آن متوجه ملت ایران شده است، ملتی که به رغم همه فشارها از حقوق خود دست نخواهد کشید. لذا تحریمها بیش از آن که یک اقدام حقوقی علیه حاکمیتی باشد که از دید بعضی قدرتهای جهانی دچار نافرمانی شده است. برخوردی سیاسی با شهروندان عادی یک کشور ومایه نقض حقوق بنیادین بشر است.»
بانک کشاورزی گشایش اعتبار دارو و تجهیزات پزشکی را برعهده گیرد فاطمه هاشمی اضافه کرده بود که «اگرچه دارو در لیست تحریمهای اعمال شده قرار نگرفته، اما تبعات تحریم، عدم امکان انتقال وجوه از طریق سیستم بانکی و نیز فضای رعبآمیز ایجاد شده که باعث دشواریها یا توقف جدی در مبادلات تجاری با ایران شده است، سایه سنگین خود را بر بخش بهداشت و درمان انداخته و در نتیجه، ورود داروهایی که در ایران تولید نمیشوند و نیز مواد اولیه دارو، دچار وقفه شده و میرود تا علاوه بر کمبود یا نایاب شدن تعدادی از اقلام دارویی، بعضی کارخانههای داروسازی را نیز تا یکی دو ماه آینده به تعطیل بکشاند.»
رئیس بنیاد بیماریهای خاص پیشنهاد داده بود: «با توجه به ارتباط بانک کشاورزی با سازمان خواربار و کشاورزی جهانی (فائو) و عدم تحریم آن، با هماهنگی سازمان بهداشت جهانی، به این بانک اجازه داده شود که گشایش اعتبارات اسنادی مربوط به دارو و تجهیزات پزشکی را انجام دهد.»
دومین نامه، کمیسیون بهداشت مجلس به دنبال نامه فاطمه هاشمی، اعضای کمیسیون بهداشت و درمان مجلس هم عنوان داشتند که نامه ای برای سازمانهای بین المللی می نویسند تا همگان از وضعیت تحریم دارویی ایران آگاه شوند. اما متن این نامه تاکنون منتشر نشده است. سومین نامه، سیدشهاب الدین صدر دکتر سیدشهاب الدین صدر رئیس کل سازمان نظام پزشکی نیز در نامه به بان کی مون نوشته است: آقای بان کی مون! سؤال اینجاست، براساس کدامین قانون و مجوز و بر مبنای کدامین معیار اخلاقی، دینی و انسانی قدرتهای شیطانی و کشورهای مستکبر، دارو و نیازهای اولیه بهداشتی و درمانی را برای کودکان، زنان و مردان یک ملت تحریم میکنند و سازمان مللی که جنابعالی در مسند ریاست آن تکیه زده اید سکوت اختیار میکند؟
سازمان ملل بنا به جایگاه و اعتبار خویش در پاسداشت صلح جهانی، برقراری امنیت و دفاع از حقوق بشر میبایست در این شرایط، دغدغه های اصلی اش دفاع از حقوق مردم بی گناه، کودکان، مردان وزنانی باشد که سلامت آنان به خطر افتاده و نیازمند دارو و تجهیزات پزشکی و درمانی میباشد، نه آنکه با سکوت بی معنا و غیرانسانی خود، مسیر را برای جنایتکاران و متجاوزان به حقوق انسانی ملتها هموارتر سازد.
چهارمین نامه، سید علیرضا مرندی اما رئیس فرهنگستان علوم پزشکی ایران با ارسال نامهای به بان کی مون، آمریکا و اتحادیه اروپا را به خاطر تهدید جان میلیونها نفر از مردم ایران به خصوص زنان و کودکان، از طریق اعمال تحریمهای یکجانبه علیه تهران محکوم کرد.
سید علیرضا مرندی که تجربه وزارت بهداشت در دوران جنگ را در کارنامه خود دارد، نسبت به شرایط فعلی معترض است و از دبیرکل سازمان ملل متحد خواسته تا اقدامات موثری را در راستای معاف شدن معاملات بانکی مربوط به ارسال تجهیزات پزشکی و دارویی به ایران از چارچوب این تحریمها، اتخاذ کند.
شمار مرگ و میر افزایش یافته
رئیس فرهنگستان علوم پزشکی ایران اضافه کرده: این اقدامهای بی رحمانه نه فقط بر وضع کلی رفاه مردم ایران خصوصاً زنان و کودکان تاثیر گذاشته است بلکه باعث شده است که درد و رنج و نیز شمار مرگ و میر به خاطر عدم دسترسی به داروهای لازم و ضروری و کمبود لوازم و تجهیزات پزشکی افزایش یابد.
مرندی در نامه خود از بان کی مون خواست تا اقدامات لازم را در جهت معاف شدن دارو، تجهیزات پزشکی و مواد غذایی از این "تحریم های غیر قانونی" اتخاذ کند.
چرا دولتیها اعتراض نمیکنند؟
در همه این نامهها به تحریمها، مشکل مبادلات بانکی و کمبودهای دارویی و تجهیزات پزشکی تاکید شده است. افزایش مرگ و میر در نامه این افراد به بان کی مون مورد تاکید قرار گرفته است و اینها نشان دهنده شرایط بد بازار دارویی کشور است. بیراه نیست این پرسش مطرح شود که چرا شخص وزیر بهداشت یا رئیس جمهوری نسبت به این موضوع در مجامع بینالمللی واکنش نشان نمیدهند. رئیس جمهور که چندی پیش در نشست سازمان ملل حضور داشت.
پرسش دیگر این است که چرا دبیر کل سازمان ملل خود را موظف به پاسخ گویی به این نامه ها نمیداند. آیا موضوع سلامت شهروندان ایرانی برای دبیر کل سازمانی که «چو عضوی به درد آورد روزگار دگر عضوها را نماند قرار» را بر سر دارد، تا به این حد بیاهمیت است. یا نویسندگان نامه در شانی قرار نداشتند که بان کی مون خود را مکلف به پاسخگویی ببیند.
دیدگاه تان را بنویسید