استعفا نیاز نیست، حداقل عذرخواهی کنید
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، وقتی هم که اتوبوس راهیان نور دانش آموزان دختر بروجنی چپ کرد و 23 دختر و 3 مسئول کشته شدند، حمیدرضا حاجیبابایی گفت:«بروید و از مسئولش بپرسید!». وقتی هم که با حجمه وسیع افکار عمومی مواجه شد روابط عمومی وزراتخانهاش بیانیهای داد که طبق معمول این برداشت خبرنگار بوده که اشتباه است و حرف جناب وزیر به معنی زشتی نبود که اگر بوده این همه هیات بررسی حادثه به استانهای خوزستان و کهگیلویه نمیفرستاد.
یک هفته بعد از آن ماجرا هم وزیر با گلی در دست به عیادت دختران جان سالم به در برده رفت و دست محبتی روی سر آنان کشید و دختران هم آنطور که رسانههای همراه وزیر گزارش کردند، ممنون وزیر بودند. گویی که مسئول این اتفاق دستی نامرئی بوده و وزیر و مدیرانش هیچ تقصیری نداشتند.
حاجیبابایی که از مجلس پنجم وظیفه نظارت بر عملکرد دولت های پیشین و وزرای آن را برعهده داشته انگار این بار دریافته است که کار نظارت بسیار سادهتر از وارد شدن در گود است. اینجا او با یکی از حساسترین وزارتخانههای دولت سروکار دارد که مسئولیت جان تعداد زیادی از آیندهسازان کشور بر عهده اوست.
اینجاست که کار وزارت آموزش و پرورش به آسانی لابی کردن برای آوردن تیم پاس به همدان نیست. اقدامی غیر ورزشی و سیاسی که هنوز یکی از کارهای غیرکارشناسانه مجلس پیشین محسوب میشود.
جناب وزیر بهتر است بدانند که ما اینجا با ماجراهایی چون اختلاس سه هزار میلیاردی یا تصمیم های خلقالساعه برای ممنوعیت صادرات و واردات یا حتی «حیوانخانه» خواندن مجلس از سوی نماینده دولت مواجه نیستیم. حتی شاید مردم برای کیلویی 8 هزار تومان شدن مرغ هم نخواهند مسئولان عذرخواهی کنند.
موضوع جان بیگناهترین اقشار این این مملکت است که ما همچنان به گونهای برخورد میکنیم که انگار قحطی و بلا از گناه مردم است و رحمت از مرحمت جنابان مسئول. اگر نگاهی به عملکرد مسئولان غربی یا شرقی بیندازیم میبینیم که براحتی در مقابل اشتباه زیردستان خود جلوی افکار عمومی سرخم می کنند و به عذر میایستند و چه بسا اگر با مردم خودمان چنین کنیم نزد آنان ارج بیشتری بیابیم.
حال در ماجرای سوختن بچههای چهارم دبستان شینآباد اگر وزیر دوباره بخواهد گلی در دست به عیادت این دختران برود بیگمان بیش از پیش از چشم افکار عمومی میافتد. ای کاش ولی نعمت بودن مردم را در رفتار خود نشان دهیم و فقط ارادت ما به آنان زبانی نباشد.
دیدگاه تان را بنویسید