لطفا خاموش ...

آنا رفیعی: حتما برای همه شما اتفاق افتاده است که در اتوبوس یا مترو در حالی که فضای کافی برای نفس کشیدن ندارید و آنچنان فشرده شده اید که حتی دست و پایتان را هم احساس نمی کنید با آماجی از صداهای گوناگون ناشی از تلفن های همراه روبرو شوید. یکنفر با دوستش از مهمانی دیشب حرف می زند و خصوصی ترین مسایل را نه فقط با شنونده آن طرف خط بلکه با تمام مسافرین در میان می‌گذارد به طوری که عده ای کنجکاویشان راجع به موضوع برانگیخته شده و می خواهند به زحمت گوینده را در آن شلوغی پیدا کنند. یکنفر دیگر به رئیسش توضیح می دهد که در جلسه ای که شرکت کرده چه روی داده و از ریزترین جزئیات چگونگی پذیرایی و مبلمان اتاق جلسه گرفته تا موضوعات اصلی٬ تمام و کمال صحبت می کند. دیگری به شهرستان زنگ می زند و با صدای بلند تک تک افراد خانواده را نام برده واحوال پرسی می کند. از همه بدتر صدای انواع موسیقی است که از تلفن های همراه در فضا پخش می‌شود. عده های به طور خصوصی و از طریق گوشی آهنگ گوش می کنند که به علت فشردگی جمعیت و بلند بودن صدا برای اطرافیان مزاحمت ایجاد میشود اما دیده شده که عده قلیلی نیز با اعتماد به نفس کامل آهنگ مورد علاقه خود را روی بلندگو تلفن همراهشان گذاشته اند تا دیگران را نیز در شنیدن آن سهیم کنند.

در میان انواع و اقسام آلودگی های صوتی پیرامونمان٬ تلفن همراه با وجود همه کارآمدی اش تاثیر بسزایی را دارد. آنچنان که احتمال می رود سرنوشت آن نیز به سرنوشت آلودگی هوا که دیگر امیدی به بهبودش نیست٬ دچار شود . هر چند که گزارش ها خبر از عبور آلودگی صوتی از حد مجاز را می دهند اما به علت آن که تاثیرات این آلودگی مانند آلودگی هوا سریع نمایان نمی شود ٬ چندان مورد توجه نیست. می توان پیش بینی کرد که در آینده ای نه چندان دور ٬ آرامش و سکوت ٬ دیگر مفهومی برای بشر نداشته باشند. حال سئوال این است که برای مقابله با آن چه می توان کرد؟

*کارشناس فرهنگی