حاشیه نامهربان شهرها،مسکن مهر را بیرونق کرده
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از هفته نامه متن، داروندارش را فروخت تا بتواند در طرحی عضو شود، تا از این به بعد با خیالی راحت در خانهاش شب را به صبح برساند. از دوستان و اقوامش شنیده بود که دولت، طرحی به نام «مسکن مهر» دارد. او هم مانند بسیاری از همطبقهایهایش، خیال خانهدارشدن را در سر میپروراند و در تعاونی منطقه «پردیس» ثبتنام کرد.
هرچه داشت فروخت و با پیشپولی که دست صاحب خانهاش داشت، هفت میلیون تومان جمعوجور کرد. بعد از گذشت دو سال، خبر رسید، خانه آماده تحویل است؛ خانهای که فقط اسکلتکشی شده بود. نه از کابینت خبری بود نه از وسایل گرمایشی و سرمایشی و نه از کمد دیواری.
با قرض و بدبختی این وسایل راهم آماده کرد، اما حالا بعد از گذشت دو سال، خانه در حال فرونشستن است. از سقف خانه آب میچکد. وسایل حملونقل عمومی، بیمارستان و مدرسه در این منطقه وجود ندارد. همه این موضوعات را کنار بگذارید. منطقه برای زنان، کودکان و نوجوانان ناامن است و هیچ سیستم امنیتیای در منطقه نیست. حالا دیگر او هم مثل بسیاری دیگر از همواحدیهایش تصمیم دارد خانه را بفروشد و بیاید داخل شهر دوباره مستاجر شود، اما امنیت اجتماعی داشته باشد. مردم چه میگویند؟ طرح مسکن مهر در حاشیه شهرها اجرا میشود. دولت، خانهها را در ابعاد 70، 75،80 مترمربع که به امکانات خدماتی همچون آب، گاز و تلفن مجهزند را در مدتی کوتاه به مردم دهد. شهر «پرند» تهران، نمونهای از همین شهرهاست که طرح مسکن مهر در آنجا اجرا میشود. وارد منطقه «پرند» که میشوید تا چشم کار میکند، بیابان و گردوخاک است. نه از فضای سبز، خبری است، نه از مدرسه و بیمارستان برای اهالی محل. این خانهها تنها استراحتگاه آنها محسوب میشوند.
مردان و زنان شاغل، مجبورند صبحها با هزار بدبختی خود را به سیستم حمل و نقل برسانند تا بتوانند در محل کارشان حاضر شوند و زنان خانهدار هم گرفتار این شهرک هستند. آنها پشت حصار کشیده یکی از فازها با کودکانشان قدم میزنند. خانههای این منطقه، به قول محلیهای پرند، به خانه کبریتیها معروف است. اینجا، فقط سرپناه افرادی است که بهدلیل بیپولی، از تهران یا شهرستانهای دیگر به امید خانه و خانهدارشدن کوچ کردهاند تا دیگر فریاد صاحبخانه را هر ماه و هر سال نشنوند.
اما حالا بسیاری از همین افراد، عطای خانهدار شدن را به لقایش بخشیدند و تصمیم گرفتند دوباره به شهر برگردند. علی، مردی میانسال است که روایتی تلخ از فروش هر آنچه در دست داشته، دارد: «زمانی که مسکن مهر مطرح شد، هرچه داشتم فروختم تا بتوانم پول این خانه را فراهم کنم هفت میلیون تومان جور کردم و خانه را تحویل گرفتم. حالا ماهی 225هزار تومان قسط وام را پرداخت میکنم که اصلا برای من که کارگر هستم راحت نیست.
در جلسه آقای نیکزاد و رییسجمهور، مقرر شد که کمتر از 156هزار تومان در ماه قسط پرداخت کنیم، اما بعد از این جلسه، از بانک نامهای آمد که قسط خانه 225هزار تومان تعیین شده است. علاوه بر این، بانک چهار میلیون تومان هم به پول واممان اضافه کرد که دلیلش را هم به ما نگفتند.» البته این تمام مشکلات مردم منطقه نیست.
خانهها در بیابانهای بیآب و آبادانی ساخته شده است؛ بهطوریکه برای رسیدن به مسیر حملونقل باید مسافتی طولانی طی شود، یکی از خانمهای ساکن در منطقه، حرفهای علی را کامل میکند، و درباره حملونقل میگوید: «در ابتدا به ما گفتند خانهها را با تمام امکانات تحویل میدهند اما خانههایی که دادند تراس و پارکینگ و حتی کمد دیواری یا کابینت نداشت، البته پول پارکینگ را از ما گرفتند ولی ناچاریم اتومبیلمان را در خیابان پارک کنیم. وسایل حملونقل هم که در اینجا وجود ندارد. اگر کسی مریض شود، خدا میداند چه بلایی برای رسیدن به بیمارستان بر سرش میآید.» وی میگوید: «شبها مردان و زنان شاغل امنیت لازم را برای آمدن به خانه ندارند. بعضی وقتها همسرم میان راه مسایلی را میبیند که واقعا وحشتناک هست.» نقد جامعهشناسان به راهاندازی مسکن مهر «مسکن مهر» جزو آن دسته از پروژههایی بود که میخواست همه مستاجران را صاحبخانه کند، دولت در مناطق خارج از شهر زمینهایی را در اختیار پیمانکاران وزارت مسکن قرار داد تا آنها خانههایی با همه امکانات زندگی بسازند. اما صاحبنظران اجتماعی بر این باورند که اجرای طرح مسکن مهر تاثیر مثبتی در کاهش تقاضای مسکن نداشته است و به حاشیهنشینی و آسیبهای اجتماعی ناشی از آن دامن زده است. امید علی احمدی، جامعهشناس این موضوع را تایید میکند و معتقد است: «تقریبا همه زمینهای اختصاصی مسکن مهر در حاشیه شهرهای بزرگ تاسیس شده است، همین موضوع موجب حاشیهنشینی شده است که حاشیهنشینی هم رابطه مستقیم با افزایش آسیبهای اجتماعی دارد، بیشتر حاشیهنشینها افرادی هستند که در فقر مفرط اقتصادی و فرهنگی به سر میبرند و با مهاجرت به شهر در مناطق حاشیهای سکونت پیدا میکنند.
با آن که جامعه روستایی دارای بافت یکسانی است، اما در حاشیهنشینی بافتهای ناهمگون بسیاری دیده میشود و همین موضوع علت بروز آسیبهای اجتماعی به شمار میرود.» وی معتقد است: «خانهدار شدن مردم امری بسیار مناسب است اما برای اینکه مشکلی را حل کنیم، نباید مشکل دیگری ایجاد کنیم، پسندیده نیست، مسوولان باید در نظر بگیرند شهرهایی که جدید راهاندازی میشود، باید سیستم امنیتی بالایی هم در آنها ایجاد شود. هماکنون این وضعیت در حاشیه شهرها دیده نمیشود و همین موضوع موجب شده جرایم هماکنون در حاشیه شهرها رشد کند.» به گفته وی نبود امکانات فرهنگی و آموزشی مناسب در این مناطق میزان وقوع آسیبهای اجتماعی را بیشتر میکند. البته به اعتقاد صاحبنظران اجتماعی، حاشیهنشینی تهدید نیست، بلکه میتوان آن را با برنامهریزی مناسب، به یک فرصت تبدیل کرد. درحقیقت آنان بر این باورند با ایجاد مراکز آموزشی و فرهنگی و انتقال امکانات به حاشیه شهر، میتوان شکاف طبقاتی را از بین برد و این مناطق هم رشد داشته باشند. دولت چه میخواست؟ احساس خوش خانهدار شدن را علی نیکزاد، وزیر مسکن و شهرسازی در وجود خیلیها ایجاد کرد. آقای وزیر تبلیغات بسیار زیادی برای طرح مسکن مهرش داشت. طرحی که با سروصدای بسیاری وارد شد و هماکنون هم منتقدان خاص خود را دارد. بر این اساس، مسکن مهر یکی از اولویتهای اصلی دولت در جهت کاهش قیمت مسکن و تامین مسکن اقشار کمدرآمد باشد. با روی کار آمدن دولت دهم و هنگامی که علی نیکزاد، بر صندلی وزارت مسکن جلوس کرد تبلیغات روی پروژههای مسکن مهر بیش از پیش شد. وی در سخنرانیهایی بارها و بارها اعلام کرد که اجرای طرح مسکن مهر تاثیر بسزایی در کاهش قیمت مسکن داشته است. او همچنین تاکید داشت تا زمانی که نیکزاد، وزیر مسکن باشد، مسکن مهر هم وجود خواهد داشت.
دیدگاه تان را بنویسید