میلیاردها تومان سرخابسفیداب تقلبی بر صورت زنان ایرانی/گروههای مرجع در نحوه دختران موثرند
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
نه یک قلم، نه هفت قلم بلکه 7 هزار قلم! این مقدار آخرین محموله کشف شده قاچاق لوازم آرایشی است که شهریور امسال، فرماندهی انتظامی شهرستان پاوه آن را ضبط کرده است. البته این عدد در مقایسه با آمار سالانه واردات غیرقانونی لوازم آرایشی و بهداشتی رقم ناچیزی است. وارداتی که بخشی از آن توسط ماموران ستاد مبارزه با قاچاق ارز و کالا کشف میشود اما بخش بزرگی از آن به کشوهای میز آرایش بانوان ایرانی راه پیدا میکند. با وجود اینکه دو سال از اجرای طرح نصب برچسب اصالت بر لوازم آرایشی و بهداشتی برای مبارزه با لوازم آرایشی تقلبی و قاچاق میگذرد هنوز قیمت پایین محصولات آرایشی تقلبی، مشتاقان سرخاب و سفیداب را به خود میکشاند. پنکیک، ریمل و رژلب قاچاق همه جا پیدا میشود؛ از گوشه خیابان گرفته تا سالنهای آرایشگاه و شوهای خصوصی لباس. قاچاق 80 درصدی آمار دقیقی از میزان قاچاق محصولات آرایشی در کشور در دست نیست اما ستاد مبارزه با قاچاق ارز و کالا و وزارت بهداشت معتقدند حداقل 80درصد از قاچاق کشور مربوط به لوازم آرایشی است. براساس آمار ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز میزان مصرف کالاهای آرایشی در جهان حدود 7 میلیارد دلار برآورد شده و گفته میشود که یک میلیارد دلار از آن، سهم ایران است. مصرف لوازم آرایشی و بهداشتی در کشور ایران گردش مالی حدود یک هزار میلیارد تومان را به وجود آورده است. برپایه برخی آمارها بیش از 6200 فرآورده آرایشی و بهداشتی با مارکهای معروف وارد کشور میشوند و ایران پس از عربستان از رکوردداران مصرف محصولات آرایشی است.
بنابر اعلام گمرک ایران در سال 1387 نزدیک به 90 میلیون دلار انواع محصولات آرایشی و بهداشتی وارد کشور شده که نسبت به سال پیش از آن، 56درصد افزایش داشته است. این در حالی است که80درصد لوازم آرایشی مصرفی در کشور، محصولات وارداتی هستند که بخش بزرگی از آن از طریق قاچاق وارد شده است. براساس آماری دیگر، ایران سومین مصرفکننده لوازم آرایشی و بهداشتی در خاورمیانه و هفتمین واردکننده لوازم آرایشی در جهان است.
چندی پیش هم «عبدالعظیم بهفر»، دبیرکل دفتر نظارت و ارزیابی فرآوردههای آرایشی و بهداشتی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی کشور درباره میزان قاچاق محصولات آرایشی در ایران گفت: «بیش از 80درصد اقلام آرایشی در کشور قاچاق هستند.» او افزود: «آمار دقیقی در مورد قاچاق اقلام بهداشتی و آرایشی وجود ندارد چراکه بسیاری از موارد قاچاق در این زمینه به صورت زیرزمینی انجام میشود اما براساس آمار ستاد مرکزی مبارزه با قاچاق کالا و ارز، 70 تا 80درصد موارد قاچاق در کشور، مربوط به اقلام آرایشی و بهداشتی است که البته رقم قاچاق اقلام آرایشی بیش از کالاهای بهداشتی است.»
با افزایش آمار قاچاق لوازم آرایشی و بهداشتی در سال 1389 طرح «برچسب اصالت» بر محصولات آرایشی و بهداشتی توسط وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی کشور اجرا شد. براساس ماده ۱۱ قانون مواد خوردنی، آشامیدنی، آرایشی و بهداشتی، باید روی تمام اقلام خارجی برچسب فارسینویس نام محصول، نام تجارتی، تاریخ تولید و انقضا، شماره مجوز ورود از وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و نام شرکت واردکننده درج شده باشد و اقلام خارجی بدون برچسب فارسینویس بهدلیل احتمال تقلبی بودن حتی اگر دارای نامهای معروف باشند غیرقابل مصرف هستند.
از طرف دیگر در همین سال ستاد مبارزه با قاچاق ارز و کالا به تدوین «شیوهنامه اجرایی پیشگیری و مبارزه با قاچاق اقلام آرایشی و بهداشتی در سطح عرضه» دست زد تا به این وسیله، برخورد با قاچاقچیان محصولات آرایشی و بهداشتی را افزایش دهد. با وجود این تلاشها، نگاهی به ارزش ریالی کشفیات لوازم آرایشی و بهداشتی در سالهای اخیر نشان میدهد هنوز قاچاق محصولات آرایشی یکی از پردرآمدترین مشاغل زیرزمینی در ایران است و با قرار گرفتن لوازم آرایشی و بهداشتی در لیست ممنوعه واردات، بیم افزایش قاچاق این محصولات نیز میرود.
قاچاق مثل آب خوردن «همه راهها را مثل کف دستم میشناسم، میدانم از کجا باید بروم که پاسگاههایش کمتر باشد.» این جمله را پسرجوانی میگوید که اهل مریوان است و به گفته خودش از 14 سالگی «جنس» از مرز رد میکرده است. او ادامه میدهد:«همه سربندرها را رفتهام. بهترین جا برای وارد کردن لوازم آرایشی جوانرود است. ایستگاههای بازرسیاش کم است. من با پژوی خودم جنس وارد میکنم.» برای پیدا کردن جوانانی مثل این جوان مریوانی باید صبح خیلی زود قبل از اینکه بازار تهران رسما کارش را شروع کند به آنجا بروید.
آن وقت مسافرانی را میبینید که ساکهایشان با انواع و اقسام لوازم آرایش پر شدهاند و منتظر مشتریهایشان هستند. آنها معمولا محصولات چینی، پاکستانی و هندی را از سلیمانیه عراق و از طریق مرزهای غربی کشور وارد میکنند. بعضیهایشان مثل ابوذر خودشان ماشین دارند اما بیشترشان کارتنهای پر از لوازم آرایش را سوار اتوبوس میکنند و در ازای هر کارتن 50 تا 60 هزارتومان کرایه بار میدهند. این کارتنها بعضی در بانه پیاده میشوند و بعضی دیگر به تهران و شهرهای دیگر میروند. در ایران استانهای خوزستان، بوشهر، فارس، هرمزگان، کردستان و خراسان بهخاطر ماهیت مرزی و گلوگاهیای که دارند بیش از دیگر استانها، مرکز ورود و خروج کالاهای قاچاق و بهویژه قاچاق محصولات آرایشی هستند.
اما برای پیدا کردن محصولات آرایشی تقلبی و قاچاق لازم نیست این همه راه به یکی از استانهای مرزی بروید. کافی است سری به راسته لوازم آرایشی و بهداشتیفروشان بازار بزرگ بزنید. «علی» از عمدهفروشان لوازم آرایش در این راسته میگوید: هم کار «لیبلدار» دارم هم «کار 2». کار 2 را معمولا از بانه میخریم. اما برای خرید از بانه باید بدانید چی را از کجا بخرید چون جنسهای متفرقه و بیکیفیت در آنجا زیاد هستند. منظورش از کار لیبلدار، محصولات دارای برچسب اصالت از سوی وزارت بهداشت است و کار 2 همه محصولات تقلبی و قاچاق را شامل میشود. او تعریف میکند: «چند بار از دبی جنس وارد کردیم. کار پراسترسی است. هزینه هم دارد. هر کارتن لوازم آرایش را 300هزارتومان پول میگیرند که بیاورند. در فاصله 4 ماه هم 110 میلیون تومان پولم به باد رفت. یک بارم را بهمن 89 گرفتند و یک بارم را هم اردیبهشت 90. حالا جنس را تضمینی از بانه برایم میآورند و مالم زیر سر خودم است.» محصولات آرایشی قاچاقی که از شهرهای جنوبی کشور وارد میشوند عنوان «تهلنجی» دارند و همین چند ماه پیش بود که در بندر گناوه 13هزار و 861 قلم از آنها را کشف کردند.
خرید و فروش محصولات آرایشی تقلبی و قاچاق در بازار بزرگ تهران، زمانی ابعاد گستردهتری پیدا میکند که بدانیم این بازار منبع تامینکننده مغازهدارها و دستفروشان لوازم آرایشی و بهداشتی در سراسر کشور است. از هر یک از دستفروشان که بپرسید از کجا محصولاتشان را گیر آوردهاند، آدرس پاساژ صدف و راسته لوازم آرایشیفروشان بازار بزرگ را میدهند. اگرچه در بازار بزرگ، مغازهداران زیادی را هم میبینید که نمایندگی یک محصول آرایشی خاص دارند و دور و بر محصولات قاچاق نمیچرخند. پایین بودن ریسک قاچاق لوازم آرایشی و بهداشتی در مقایسه با فرار مالیاتی ناشی از قاچاق این محصولات، انگیزه ارتکاب عمل غیرقانونی قاچاق را تقویت میکند. بنا به اعلام ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز خطرپذیری قاچاق این محصولات در کشورمان فقط بین 5 تا 10درصد است. این یعنی قاچاقچی با اطمینان 90 تا 95درصد کالای خارجی را بدون ریسک وارد بازار کشور میکند. از طرف دیگر فروش محصولات ایرانی در داروخانهها و سایر مغازهها با سودی 10 تا 15 درصدی همراه است. این در حالی است که سودی که از سوی مغازهداران بهخاطر نبود نظارت روی محصولات خارجی و تقلبی کشیده میشود گاهی تا 100درصد هم میرسد. همه این عوامل بازار کالاهای قاچاق را داغ و داغتر میکند.
روزگار سکه قاچاقچیان غیررسمی در کنار قاچاقیان رسمی لوازم و محصولات آرایشی و بهداشتی میتوان آرایشگاهها و بوتیکهای خصوصی را هم نام برد که نقش قاچاقچیان غیررسمی را بازی میکنند. براساس اعلام شورای اصناف کشور درحالحاضر 18 هزار و 700 واحد صنفی عرضهکننده محصولات آرایشی در کشور وجود دارند که حدود یک چهارم آنها پروانه کسب ندارند. «سحر» که در پونک آرایشگاه دارد از کسانی است که مشتریهایش از او هم خدمات آرایشی میگیرند و هم محصولات آرایشی؛ محصولاتی که برچسب اصالت ندارند و بعضا حتی پلمب هم نیستند. او این لوازم آرایش را با عنوان «مصرف شخصی» از بانه میخرد و بعد در آرایشگاهاش میفروشد. این آرایشگر میگوید: «من خودم هم از همین محصولات استفاده میکنم چون واقعا فرقی با محصولات آرایشی اصل ندارند. قیمت لوازم آرایشی اصل الکی زیاد است.» تابهحال کسی به سحر بهخاطر فروش محصولات آرایشی قاچاق در فروشگاه تذکر نداده است. او میگوید: «من تابهحال نشنیدهام با آرایشگری که لوازم آرایشی میفروشد، برخورد کنند اما میدانم اگر مشتریها آمار آرایشگاه را به صنف بدهند در آرایشگاه را میبندند در غیراین صورت اتفاقی نمیافتد.» این در حالی است که معاونت نظارت و بازرسی وزارت بازرگانی عرضه و فروش لوازم آرایشی در آرایشگاهها را ممنوع کرده و از پلمب هر مرکزی که تداخل کاری داشته باشد خبر داده است.
«خانم کابلی» آرایشگر نیست. او در کارتهای ویزیتاش نوشته: «طراح و متخصص مدلینگ». خانم کابلی هر سال چهار بار در آغاز هر فصل، در آپارتماناش در سعادتآباد شوی لباس از برندهای ترک و اروپایی دارد. شویی که به فروش لباس منحصر نمیشود و در حاشیه آن لوازم آرایشی و تزئینی نیز به فروش میرسد. یکی از مشتریهای خانم کابلی میگوید: «او یا خودش محصولاتی را از ترکیه میآورد یا ما براساس اینکه جنسی را استفاده کرده و پسندیدهایم، سفارش لوازم آرایشی میدهیم و او هم برایمان میآورد.» این مشتری به خانم کابلی کاملا اعتماد دارد و معتقد است محصولات آرایشی که او میفروشد با وجود قیمت بالایشان اصل هستند و با نمونههای موجود در بازار قابل مقایسه نیستند. او همچنین میگوید: «بعضی از برندهای لوازم آرایشی را که خانم کابلی میآورد در ایران ندیدهام اما بعدا که بیشتر پرسوجو کردم متوجه شدم که برند اصل است و بهتازگی در ایران هم یک نمایندگی ایجاد کرده است. ولی ما بهخاطر آشنایی با خانم کابلی بیشتر از او خرید میکنیم تا جای دیگر.» گویا برای خانم کابلی که لباس شب و بیرونی وارد میکند و به چمخم گمرک آشناست، وارد کردن لوازم آرایش کار آسانتری است.
براساس تبصره یک از ماده یک شیوهنامه اجرایی پیشگیری و مبارزه با قاچاق اقلام آرایشی و بهداشتی «واحدهای صنفی که تداخل صنفی داشته و برخلاف مجوز صادره در پروانه کسب دریافتی به خرید و فروش محصولات آرایشی و بهداشتی اقدام میکنند متخلف محسوب میشوند و محل کسب آنان به استناد ماده 28 قانون نظام صنفی بهطور موقت از یک هفته تا شش ماه با اعلام سازمانهای صنفی توسط پلیس اماکن عمومی ناجا تعطیل میشود.» مادهای که آرایشگران و بوتیکداران یا از آن بیخبرند یا آن را جدی نمیگیرند.
پول و بقیه قضایا مغازه کوچکی در طبقه آخر یکی از پاساژها در شهرری، پاتوق همیشگی «ناهید» و دوستاناش است. ناهید 29 ساله و منشی است و هر روز آرایش میکند اما تنها بخش کوچکی از حقوق 500 هزارتومانیاش خرج لوازم آرایش میشود. او میگوید: «اصلا به مارک توجه نمیکنم، از هر چیزی که خوشم بیاید آن را میخرم. این مغازهای هم که میرویم قیمتهایش خیلی پایین است و تابهحال بیشتر از 7-8 هزارتومان پول لوازم آرایش ندادهام.
بعضی وقتها چند دوست با هم جمع میشویم و چون این مغازه عمدهفروشی است یک جین از یک محصول میخریم و بعد بین خودمان تقسیم میکنیم. اینطوری قیمتاش خیلی هم پایینتر در میآید.» ناهید ادامه میدهد: «هیچ کس را نمیشناسم که در اثر استفاده از لوازم آرایشی تقلبی مشکلی پیدا کرده باشد. فقط خواهرم وقتی از کرمپودر استفاده میکرد صورتاش بیشتر جوش میزد. به همیندلیل من کرمپودر ایرانی مارکدار استفاده میکنم.» دلیل اصلی ناهید و دوستاناش برای استفاده از محصولات آرایشی مارکدار «قیمت بالای محصولات اصل» است. او حتی از بالا رفتن قمیت ضدآفتابهای ایرانی هم ناراضی است و «اگر مجبور نباشد» آن را هم تقلبی میگیرد.
برای «منیره» 27 ساله که ساکن نظامآباد و خانهدار است هم وضع بر همین منوال است. او میگوید: «چه کسی بهخاطر یک ریمل 30هزارتومان پول میدهد؟ تازه ما که نمیتوانیم جنس مارک و اصل را از جنس تقلبی تشخیص دهیم. خیلی اتفاق افتاده پول دادهام و جنس مارکداری خریدهام اما کیفیتاش از محصولاتی که از دستفروشها خریدهام هم پایینتر بوده است.» برای او فرقی نمیکند که محصول آرایشی برچسب اصالت داشته باشد یا نه و فکر میکند «وزارت بهداشت الکی یک برچسبی روی اجناس میزند!» «راحله» 28 ساله و دانشجوی فوقلیسانس مدیریت اما طور دیگری فکر میکند. او میگوید: «محصولات آرایشی تقلبی و قاچاق برای سلامتی مضر هستند.
به علاوه حتی باعث زیبایی هم نمیشوند و آدم را زشتتر میکنند.» البته او هم از قیمت بالای لوازم آرایشی اصل شاکی است و هیچ معیاری برای تشخیص لوازم آرایشی اصل و تقلبی از هم نمیشناسد. او میگوید: «فقط از روی قیمت و مغازهای که از آن خرید میکنم اصل بودن را تشخیص میدهم. البته آنهایی که وارد هستند و جنس اصل میخرند میتوانند فرق جنس اصل و تقلبی را بفهمند.» او البته به برچسب اصالت دقتی ندارد و بیشتر از وزارت بهداشت به فروشنده محصولات آرایشی اعتماد دارد.
«فاطمه» 29 ساله و معلم نیز اعتقادی مشابه دارد. او میگوید: «وقتی لوازم آرایشی اصل استفاده میکنم، خیالم راحت است که هیچ آسیبی به پوست و صورتم نمیزند.» او هم فروشنده محصولات آرایشی را مهمترین عامل برای تشخیص دادن محصول اصل از غیراصل معرفی میکند.
«ماندانا» و «رعنا» اما همیشه از فروشگاههای محصولات آرایشی خیابان وزرا خرید میکنند؛ خیابانی که بورس عطر و لوازم آرایشی است. این خیابان همچنین به بالا بودن قیمت محصولاتی که عرضه میکند، معروف است اما معمولا مشتریان ثابت این خیابان مطمئن هستند که جنس اصل گیرشان میآید و در بساط فروشندگان این خیابان از جنس تقلبی خبری نیست. نمایندگی چندین شرکت تولیدکننده محصولات آرایشی و بهداشتی در این خیابان قرار دارد. ماندانا 27 ساله و دانشجو میگوید: «مغازهای که ما از آن خرید میکنیم فقط جنس اصل میآورد که برچسب وزارت بهداشت هم دارد. همه کرمهای شب، ضدآفتاب و سفیدکننده را از همین جا میخرم که متوسط قیمتشان بین 120 تا 150 هزارتومان است.» رعنا 26 ساله و دانشجو هم در تایید حرف دوستاش میگوید: «یک مارک خاص را دکتر به من معرفی کرد و من همیشه از آن مارک استفاده میکنم. به نظر من حتی بعضی مارکهای ایرانی هم اصلا کیفیت ندارند اما این مارک صددرصد گیاهی است. من با وجود اینکه محصولاتش گرانتر هم شدهاند باز از همان مارک استفاده میکنم.»
در این میان از گروه سومی هم میتوان نام برد که به شکلهای دیگری لوازم آرایش میخرند. کسانی مثل «غزل» که یادش نمیآید تابه حال از مغازههای لوازم آرایشی تهران خرید کرده باشد. او میگوید: «یکی از فامیلهای خانواده داییام هست که همیشه از خارج برای ما لوازم آرایش اصل میآورد.» این افراد مشتریان خاص و ثابت و بستهای دارند و قیمت محصولاتی که میآورند معمولا بالاتر است. فقط یکی از کرمهایی که غزل استفاده میکند 400 هزار تومان قیمت دارد.
بهطور کلی قیمت بالای محصولات آرایشی اصل را میتوان دلیل اصلی روی آوردن به محصولات تقلبی و قاچاق دانست اما این تنها عامل تعیینکننده در خرید لوازم آرایشی تقلبی نیست. اگرچه درآمد پایین یا نداشتن درآمد یکی از دلایل زنان برای خرید لوازم آرایشی تقلبی است اما در بسیاری مواقع، زنانی که تحصیلات بالایی دارند یا از جایگاه اجتماعی بالاتری برخوردارند با وجود درآمد پایینشان به لوازم آرایشی مارکدار روی میآورند. آنها عموما از مارکهای معتبر ایرانی بهجای نمونههای تقلبی خارجی استفاده میکنند.
در این میان به نظر میرسد بیشترین مصرفکنندگان لوازم آرایشی تقلبی دختران نوجوان و جوان هستند. حتی آن دسته از نوجوانانی که پول کافی برای خرید لوازم آرایش اصل در اختیار دارند معمولا چون پنهان از خانواده و به توصیه گروه همسالان به خرید لوازم آرایش دست میزنند، معمولا هر چیزی را از هر جایی میخرند. برای آنها که تازه در ابتدای راه جوانی هستند زیبایی حرف اول را میزند و مضرات استفاده از لوازم آرایشی کابوسی است که قرار نیست حالاحالاها به سراغشان بیاید.
«عسل»، 20 ساله دانشجوی سال دوم رشته حسابداری دانشگاه آزاد است. او میگوید: «یادم نمیآید مادرم درباره لوازم آرایش چیزی به من گفته باشد. اولین بار دخترخالهام برایم رژلب خرید چون او رژلبی داشت که من استفاده کردم و از رنگاش خوشم آمد و بعد به او گفتم برایم بخرد.» او که ساکن رسالت است، ادامه میدهد: «همیشه از هفتحوض لوازم آرایش میخرم و برایم مهم نیست چه مارکی باشد. از مارکهای مختلف استفاده کردهام و هر یک را که خوشم آمده باشد، میخرم.»
«آرتمیس» 17 ساله و دانشآموز است. او میگوید: «با بچهها زیاد میرویم پاساژ. خیلی وقتها میرویم پاساژ «بوستان» یا «گلدیس» و از همانجا خرید میکنیم. هر وقت هر چیزی لازم داشته باشیم میخریم. بعضی وقتها هم به دوستانمان کادو میدهیم. من تابه حال خیلی لوازم آرایش از دوستانم گرفتهام یا لوازم آرایش خودم را که آنها خوششان آمده به آنها دادهام.» او با وجود اینکه درباره مضرات لوازم آرایش تقلبی شنیده است اما میگوید تابه حال کسی را ندیده که بهخاطر مصرف لوازم آرایش تقلبی دچار مشکل شده باشد.
براساس یک تحقیق دانشجویی که در سال 1389 در دانشگاه تربیت مدرس انجام شده است برعکس تصور عامه، خودنمایی برای جنس مخالف دلیل اصلی دختران و زنان برای روی آوردن به استفاده از لوازم آرایش نیست. بلکه کسب اعتبار در میان گروه مرجع یکی از دلایل اصلی استفاده از لوازم آرایشی است. به نظر میرسد گروه مرجع در استفاده از نوع لوازم آرایشی هم مهم باشد زیرا تمام دختران و زنانی که در این گزارش مورد پرسش قرار گرفتند به نقش دوستان، آشنایان و اعضای خانواده برای معرفی یک کالای آرایشی، استفاده از یک برند یا خرید از یک مکان خاص اشاره کردند. همیشه یک «دخترخاله» یا «دوست» هست که برندی را استفاده کرده و رضایتش فرد دیگری را به استفاده از همان برند ترغیب کرده است یا همیشه یک فرد مورد وثوق فروشندهای را بهعنوان فروشنده خوب که جنس تقلبی نمیفروشد معرفی کرده و دیگری برای خرید لوازم آرایشی اصل به آن فروشنده مراجعه کرده است.
همچنین هشدار گروه مرجع فرد در استفاده نکردن از لوازم آرایشی تقلبی میتواند تاثیرگذار باشد. خواهر بزرگی که خواهر کوچکترش را از استفاده از لوازم آرایشی تقلبی منع میکند بیشتر بر او تاثیرگذار است تا پزشکی که در یک روزنامه سراسری درباره تاثیرات مخرب لوازم آرایش قلم زده است. رسانه همچنین تنها زمانی میتواند یک زن را به خرید یک محصول آرایشی خاص ترغیب یا او را از استفاده از یک محصول دیگر باز دارد که محتوایش از زبان یکی از اعضای گروه مرجع نقل شود. «من این کرمی را که تبلیغ میکنند استفاده کردم، خیلی خوب بود. » جملهای است که بین خانمها خیلی رواج دارد و معمولا هم به خرید آن جنس منتهی میشود.
محصولات آرایشی و عوارض درازمدت تقریبا هیچ یک از مصرفکنندگان لوازم آرایشی و بهداشتی تقلبی نگران سلامتیشان نیستند زیرا آنها یا خودشان مصرفکنندگان دائمی محصولات آرایشی تقلبی هستند یا کسانی را میشناسند که بهطور مرتب از این محصولات استفاده میکنند و هیچ اتفاقی برای سلامتی هیچ یک نیفتاده است. بااین حال کارشناسان و پزشکان معتقدند که تاثیرات مخرب محصولات آرایشی تقلبی و قاچاق حتمی است اما ممکن است در درازمدت اثرات آن مشخص شود.
«فائزه احمدی»، متخصص پوست و مو و استاد دانشگاه شهید بهشتی درباره تاثیرات مخرب استفاده از لوازم آرایشی تقلبی میگوید: «لوازم آرایشی تقلبی حتما بر سلامتی تاثیر دارد اما متاسفانه نهتنها انواع حساسیتهای پوستی و اگزماست که سریع خودش را نشان میدهد و بسیاری از عوارض این محصولات در طی زمان، اختلالاتی را در سلامتی ایجاد میکند و به همین دلیل معمولا این اختلالات به استفاده از لوازم آرایشی تقلبی ربط داده نمیشوند.»
متاسفانه در محصولاتی که غیراستاندارد و در لابراتورهای کوچک، تولید و در کشورهای خاورمیانه مثل ایران توزیع میشوند فلزاتی مثل سرب در این محصولات وجود دارد. سرب مادهای سمی است که سرطانزاست و همچنین به قلب و کلیه آسیب میزند و استفاده از آن برای خانمهای باردار هم بسیار خطرناک است.» این متخصص پوست و مو اضافه میکند: «انواع کرمپودرها و رژگونهها بهخاطر استفاده از ماده پروپیلن گلیکول آلرژیزا هستند. همچنین بهخاطر پارافین موجود در این محصولات، میتوانند موجب اختلالهای هورمونی و سرطانهایی مثل سرطان سینه شوند. حل کردن مواد در پارافین در کرمهای ضد آفتاب تقلبی هم باعث کاهش اسپرم در مردان و ایجاد سرطان سینه در زنان میشود. همچنین ضدآفتابهای تقلبی حاوی بنزن هستند که نهتنها از پوست محافظت نمیکنند بلکه منجر به پیری زودرس هم میشوند. به همین دلیل در انتخاب انواع ضدآفتابها هم باید دقت کافی شود.»
او میگوید: «در انواع سایههای چشم، اکسید آهن وجود دارد که هم سرطانزاست و هم جهش ژنی ایجاد میکند. معمولا برخی از بیماریهای نوزادان که هیچ عامل وراثتی ندارند یا مولتی فاکتوریال است یا بهدلیل جهش ژنی است که دومی میتواند در اثر اکسید آهن موجود در سایههای چشم ایجاد شود. اختلال سندرم دان یا منگولیسم اختلالهای ناشی از جهش ژنی محسوب میشوند.» این پزشک متخصص اضافه میکند: «دیگر محصولات آرایشی که برای چشم به کار میروند نیز تاثیرات مشابهی دارند. ماده پالمیتات اسکوربیل در خط چشم نیز میتواند منجر به جهش ژنی شود.
در ریملها به دلیل اینکه زود خراب و فاسد میشوند از انواع مواد نگهدارنده استفاده میشود که یا بنزن یا جیوه است که هر دو سرطانزاست. بعضی دیگر از این مواد حاوی فرمالدنید هستند که منجر به ایجاد آلرژی میشود و برخی دیگر نیز حاوی ترکیبات فنول هستند که عامل پوکی استخوان و سرطان مغز و استخوان است.» احمدی درباره رواج انواع تتو نیز هشدار میدهد و میگوید: «تتوهای ابرو علاوه بر اینکه ممکن است منجر به عفونتهای قارچی، هپاتیت و ایدز شود میتواند انواع حساسیتهای پوستی هم ایجاد کند. همچنین بالا رفتن غلظت مولکولهای رنگدانههای پوست میتواند باعث عفونت شود.»
این متخصص پوست و مو در پایان تاکید میکند که برای استفاده از لوازم آرایشی و بهداشتی علاوه بر برچسب اصالت روی محصول، باید به ترکیبات محصول هم توجه شود و از استفاده از محصولاتی که دارای ترکیبات سرطانزا و خطرناک هستند خودداری شود.
حالا با وجود قرار گرفتن محصولات آرایشی و بهداشتی در لیست کالاهای لوکس و کاهش واردات این محصولات از طریق قانونی به نظر میرسد راه برای ورود محصولات زیرزمینی بازتر شود. اگرچه در سالهای اخیر نظارت بر مرزهای کشور بیشتر و مقدار محصولات قاچاق ضبط شده هم افزایش پیدا کرده است اما هنوز زنان ایرانی برای زیباتر شدن نیاز به سوغات قاچاقچیان دارند؛ معضلی که بیش از هر چیز نیازمند یک تغییر در نگاه و سبک زندگی است.
دیدگاه تان را بنویسید