دردسرسازیهای یک زبالهسوز
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، محمد باقر قالیباف در حاشیه مراسم بهره برداری همزمان بزرگراه های شهید خرازی و شهید زین الدین گفت:با شروع فصل سرد سال نخستین دستگاه زباله سوز کشور به بهرهبرداری میرسد؛ این در حالی است که سوزاندن زباله مخالفان و موافقان بسیاری دارد، عدهای وجودش را برای همه شهرهای بزرگ نعمت میدانند و کاهش دهنده هزینههای شهری، عده دیگر آن را بلایی میدانند که به تدریج تاثیراتش را بر روی کره زمین میگذارد.
حال شهرداری بدون توجه چندانی به آرا و نظرات کارشناسان محیط زیست تا 2یا 3 ماه آینده از زباله سوز پردهبرداری میکند و این بهرهبرداری را دستاورد دیگری برای خود و شهر تهران قلمداد میکند.
موافقان و مخالفان موافقان طرح زبالهسوزی در کشور معتقدند که بهوسیله این تکنولوژی نه تنها مسئله انباشته شدن زباله و دفن آن حل میشود بلکه راه رهایی از شیرآبههای آلوده و زیانآور و آفتبار به زمین و مسمومیت هوا از متصاعد شدن گاز متان را از بین میبرد.
از طرفی این تکنولوژی منجر به تولید شغل در منطقه، تولید انرژی پاک (میتوان از بخار سوزاندن برای تولید برق استفاده کرد)، نابود ساختن زبالههای عفونی و بیمارستانی و... میشود.
اما مخالفان سوزاندن زباله دو دسته هستند، دسته اول که معتقدند سوزاندن زباله در هر شرایطی به محیط زیست و کره خاکی ما صدمه میزند و معتقدند که به ازای هر تن زباله 6 هزار متر مکعب گاز از این دستگاه خارج میشود. برای اینکه این گازها سمی نباشد لازم است که دستگاه زباله سوز همواره استانداردهای بینالمللیاش را حفظ کند. این امر هزینه بسیار گزافی را برای صاحبان دستگاه به همراه دارد، از این رو پیشبینی مخالفان طرح این است که صاحبان این دستگاهها کم کردن هزینهها را به آلودگی هوا ترجیح میدهد. برخی دیگر معتقدند که تحقیقات انجام شده بر روی دستگاه زباله سوز بیمارستانی همدان در سال 1380 میزان قابل توجهی فلزات سنگین، هیدروکربنهای آروماتیک، گازهای منو اکسیدکربن و دیاکسید گوگرد و ذرات معلق را در هوا نشان داده است، که اگر در حجم زبالهها تهران شروع کنیم به سوزاندن میتواند بر سلامت شهروندان تاثیر گذار باشد.
حال با فرض اینکه شهرداری با همکاری محیط زیست تهران زبالههای پایتختنشینان را در استاندارد کامل بسوزانند بدون هیچ آلودگی، باز هم گروه دیگری مخالف این دستگاه هستند. آنها این دستگاه را به مانند شعلهای میدانند برای گرم کردن ملتی که از سرمای بیپولی میلرزند، اما مسئولان آتش آن را با سوزاندن دلار روشن نگه میدارند.
این دسته از مخالفان آنقدر زباله را با ارزش میدانند که معتقدند میتوان از راه تفکیک زباله از مبدا و بازیافت صحیح آن چند برابر یک دستگاه زباله سوز شغل ایجاد کرد در ضمن محیطزیست را هم سالم نگه داشت. آنان معتقدند به جای هزینه بالای سوزاندن زباله ابتدا تفکیک زباله را به شهروندان آموزش دهیم. بستر جداسازی را هم فراهم کنیم تا فقط 50 درصد از زبالههای ما برای بازیافت فرستاده نشود.
چین با جمعیت یک میلیارد و 300 میلیونیاش توانسته بحران زباله را به یک فرصت اقتصادی تبدیل کند. از طرف دیگر کشوری چون سوئد از سوی همسایگانش زباله وارد میکند و از آن به درآمدهای بسیار بالایی هم دست یافته است. در سوئد 36 درصد زبالهها بازیافت، 14 درصد تبدیل به کود و 46 درصد از زبالههایش سوزانده میشود که در شرایط کاملا استاندارد به وسیله سوزاندنش 20 درصد از برق مصرفی کشورش را تامین میکند. از این رو سوئد سالانه 800 هزار تن زباله از نروژ وارد می کند!
تکنولوژی نوین بدون زیر ساخت صحیح، خانمان است در تهران روزانه 7500 تن زباله تولید میشود که در برابر بسیاری از شهرهای جهان رقم قابل توجهی است، شاید زمانی شهرهای جهان آمار بالای تولید زباله خود یک بحران میدیدند، اما اکنون بحران چند سال پیش شدهاست یک فرصت، تا زمانی که زبالهها از مبدا جدا نشوند سوزاندن آن ممکن است این فرصت را به یک بحران جدید تبدیل کند، گذشته از سوختن سرمایه ملی، میتواند خطراتی برای محیط زیست داشته باشد.
به نظر میرسد به خاطر سوزاندن چندین ساله نفت در فرهنگمان سوزاندن سرمایههای ملی چه نفت باشد چه زباله یا هر سرمایه دیگر عادت ما و مسئولانمان شده است. شاید بتوان گفت زبالهسوز همان قدر که میتواند مفید باشد، اگر بسترش فراهم نباشد و در شرایط استاندارد جهانی کار نکند میتواند سرمایهسوز باشد، زبالهسوز هم مانند سایر تکنولوژیها وارداتی مهم نیست که کدام مدیر آن را وارد میکند مهم این است کدام چه کسی میتواند از آن بهترین بهره را ببرد.
دیدگاه تان را بنویسید