کد خبر: 18028
تاریخ انتشار :

عبدالصمد خرمشاهی:تا باور جامعه عوض نشود قوانین حمایت از کودکان خاک می‌خورد

عبدالصمد خرمشاهی:تا باور جامعه عوض نشود قوانین حمایت از کودکان  خاک می‌خورد
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پیش از این با اطلاع از خبر یک کودک آزاری فجیع در کردستان به سراغ دکتر محمود حریرچی مددکار اجتماعی رفته و ریشه های اجتماعی این پدیده را مورد بررسی قرار دادیم . اما خلاهای قانونی که دست والدین را برای کودک آزاری باز می گذارد چیست و تغییرو اصلاح قوانین حمایتی از حقوق کودکان تا چه حد می تواند در پیشگری از کودک آزاری های رایج موثر باشد. عبدالصمد خرمشاهی حقوقدان به این پرسش ها پاسخ می دهد. خرمشاهی که وکالت پرونده های پرسروصدای سال های اخیر را برعهده داشته معتقد است اشکال نه از قانون که از فرهنگ خانواده هاست. **** مدتهاست که پرونده های کودک آزاری جای خود را در بخش حوادث روزنامه ها و سایت های خبری باز کرده است. شما ریشه این کودک آزاری ها در چه می بینید؟ بببنید. اگر از نظر ترمیمی به این موضوع نگاه کنیم ما تا سال 81 که قانون حمایت از کودکان وضع شد قانون مشخصی در زمینه حقوق کودک نداشتیم و فقط گاهی در پاره ای از قوانین مثل قانون کار یا قوانین دیگر مثل قانون مجازات اسلامی در ارتباط با کودک امتیازاتی قائل می شدند. اما بعد از تصویب قانون جامع حمایت از حقوق کودکان در سال 81 که هر چند یک گام رو به جلو بود، اما با عنایت به پاره ای از مفاد قانون مدنی که به هرحال تادیب از طرف والدین مجازات می دانستند و در همین قانون حمایت از کودکان هم مهر تایید خورده است هنوز نواقصی در این زمینه موجود است. لایحه قانونی جدید هم درباره حقوق کودکان که هنوز تصویب نشده و چند سالی است در مجلس در حال بررسی است هم اگر چه خیلی پیشرفته است اما فکر می کنم از وضعیت امروز جامعه یک مقداری جلوتر است و به عبارتی ظرف و مظروف با هم نمی سازند. در این لایحه قوانین خیلی سفت و سختی وضع شده است و حتی در خیلی از موارد اگر از کمک به کودک امتناع شود مجازات سختی برای خاطی درنظرگرفته نشده ولی این یک قانون ایده آل است که هنوز تصویب نشده، ولی در صورت تصویب هم فکر نمی کنم با موقعیت فعلی جامعه هماهنگی داشته باشد. نقص کجاست؟ شما به خلا های قانونی اشاره کردید. خلا قانونی دست کودک آزاران را باز گذاشته یا مشکل از فرهنگ جامعه است؟ من فکر می کنم ما خلا قانونی داریم ولی این خلا چندان در تعداد قابل توجه کودک آزاری در جامعه ما نقش بازی نمی کند. مساله کودک آزاری نشات گرفته از خلا حقوقی نیست. فرهنگ و واقعیت های جامعه ما نشان می دهد که هنوز کودکان در خیلی از موارد حقوقشان توسط والدین نادیده گرفته می شود . وقتی واقعیت ها را بررسی و روی آن تامل می کنیم مشاهده می کنیم که معمولا در خانواده هایی که در آن اختلاف است و از نظر فرهنگی و اقتصادی مشکل دارند کودکان مورد آزار والدین قرار می گیرند. تجربه نشان داده که بعد از ارجاع این پرونده ها به دادگاه‌ها نهایتا محاکم ناگزیر شده اند کودک را به همان خانواده ای که دچار هزار مشکل بوده است بازگردانند؛ زیرا سازمان بهزیستی و سایر سازمان ها امکانات لازم را برای سرپرستی این کودکان ندارند و قضات هم به هر حال ترجیح می دهند کودکان را مجددا به خانواده برگردانند. در حالیکه در بسیاری از کشورهای پیشرفته برای کودکانی که مورد اذیت والدین قرار می گیرند امکانات فراوان است و خانه های امنی درنظر گرفته شده تا اگر کودکی مورد اذیت و آزار قرار گیرد در آن خانه امن نگهداری و سرپرستی می شود. پدر و مادری که حقوق کودک را نادیده گرفته اند درخواست بازگشت کودک به خانه را داشته باشند با پاسخ منفی دادگاه مواجه می شوند مگر اینکه به نوعی ثابت کنند که در رفتارشان دچار تحول شده اند و مجددا صلاحیت نگهداری بچه خود را دارند. اما متاسفانه ما هنوز به این مرحله نرسیده ایم. با بررسی های که خود من به عمل آورده ام و تجربه هایی که در زمینه مسائل کودک داشتم باید بگویم ما پیش از آنکه به قوانین پیشرفته نیاز داشته باشیم به تغییر فرهنگ و تحول در رفتار خانواده ها نیاز داریم و اینکه والدین آموزش ببینند که چگونه با کودک خود رفتار کنند. و این رفتار نامناسب خانواده ها با کودکان کدامست؟ متاسفانه در حال حاضر در خیلی از محیط های خانوادگی هنوز کتک خوردن فرزند یک امر طبیعی تلقی می شود و والدین آنرا نوعی تربیت می دانند. چند وقت پیش سوار هواپیما که شده بودم دیدم مادری فرزند 3، 4 ساله خود را به شدت کتک می زد و او گریه میکرد وهیچ کس هم اعتراض نمی کرد. مهماندارها هم نشسته بودند و تماشا می کردند. بچه داشت صدمه می دید من اعتراض کردم از مهماندار خواستم دخالت کند ولی با واکنش مادرش روبرو شدم که به شما چه ارتباطی دارد پسر خودم است اختیارش را دارم. شما می بینید آن چیزی که در جامعه ما رواج دارد با آن چیزی که در قوانین ما است از زمین تا آسمان فرق می کند. بنابراین درست است که تصویب قوانین به روز و متناسب با زمان و مکان ضرورت دارد و امری حیاتی است اما قبل از این ما نیاز داریم یک تحول کلی در رفتار والدین کودکان داشته باشیم و یک انقلابی در خانواده ها به وجود آید. در خیلی از کشورهای پیشرفته حتی انگشت تهدید را روی کودک بودن کردن جرم است و آنها می توانند به پلیس گزارش دهند. درست است که ما از نظر فرهنگی شاید اجازه نداشته باشیم یک چنین قوانینی را تدوین کنیم که خدمتتان هم عرض کردم اما به هر حال نیاز داریم این فکر را کودک مال ما است و ما حق داریم او را هر جور خواستیم تنبیه کنیم اصلاح کنیم. چگونه می توان از تعداد کودک آزاری ها کاست؟ آن چیزی که بعنوان یک حقوقدان می توانم بگویم این است که شما در همین تهران می بینید که چقدر کودک ضایع می شود، وضع شهرستان ها که احتمالا بدتر هم است. در همین پایتخت می بینید که چقدر بچه ها در خیابان ها سرگردانند و به کارهای دستفروشی و تکدی گری مشغولند و در پیاده روها سرگردانند تمام این ها مصادیق بارز کودک آزاری است. در حالی که این کودکان در سنی هستند که باید تحصیل کنند و امکاناتی داشته باشند ولی نه تنها این امکانات را ندارند بلکه اصلا معلوم نیست چه اشخاصی از آنها نگهداری می کند و چه سوءاستفاده هایی از آنها صورت می گیرد؟ از این رو من بر این باورم که ما نباید دنبال این باشیم که با تغییر قانون و تدوین قانون های حمایتی وضع کودکان را بهتر کنیم؛ چون قبل از اینکه تحولاتی اساسی در جامعه اتفاق بیفتد هر چقدر هم که قوانین شیک و لوکس را در زمینه حقوق کودک یا هر حق دیگری تدوین کنیم فایده ندارد؛ چرا که اجرا نخواهد شد. اگر زیربنا که همان تحول در رفتار والدین با کودکان است درست شکل نگرفته و از این رو قانون‌های حمایت از حقوق کودکان با نیازهای ملموس جامعه ما ارتباط پیدا نمی کند قوانین شیک و مدرن فقط می تواند در کتاب های و مجموعه های حقوقی بماند و گرد و خاک بخورد.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها