درخواست یک فعال کارگری
مصونیت قضایی فعالان کارگری آرزویی شاید محال
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش خبرنگار نامه، سهیلا جلودارزاده اضافه میکند: فعالیت صنفی کارگران باید به رسمیت شناخته شود و دستگاه قضایی بین بازداشت کارگران به دلیل فعالیت صنفی و سایر جرمها باید تفاوت قائل شود. این نماینده اسبق مجلس تاکید میکند: بحثهای حقوقی با آنچه در واقعیت اتفاق میافتد متفاوت است. اما اگر بخواهیم به صورت حقوقی روی این موضوع صحبت کنیم باید فعالیتهای صنفی قانونی در آیین نامههای مربوط به مادهٔ ۱۷ قانون کار به رسمیت شناخته شود. سهیلا جلودارزاده در این باره به «ایلنا» میگوید: باید در آیین نامههای مربوط به ماده ۱۷ قانون کار ذکر شود بازداشتهایی که به خاطر فعالیت کارگران در محدودهٔ روابط کار اتفاق میافتد نباید منجر به بیکاری آنان شود. در ماده ۱۷ قانون کار آمده است: «قرارداد کارگری که توقیف میگردد و توقیف وی منتهی به حکم محکومیت نمیشود، در مدت توقیف به حال تعلیق در میآید و کارگر پس از رفع توقیف به کار خود باز میگردد.» این ماده در قانون ذکر شده اما به نظر میرسد که با توجه به وجود قراردادهای موقت کارگری و بحث اطاله دادرسیها، این ماده تاثیر چندانی در شرایط کارگران نخواهد داتش چون قرارداد موقت کارگر متهم پیش از پایان دوره محکومیت یا حتی بررسی اتهام، به پایان میرسد و ممکن است کارفرما تمایلی به بازگشت او به کار نداشته باشد. نکته ای که میتواند منجر به کاهش انگیزه فعالیت صنفی کارگر شود. این موضوع در شرایطی مطرح میشود که بسیاری از فعالان صنفی در سال های گذشته با پرونده های قضایی مواجه شدند، حتی محکومیتهای برای آنها نیز درنظر گرفته شد. این اتفاق برای فعالان کارگری در صنایع نساجی،فولاد،اتوبوسرانی و حتی فعالان صنفی کارگری نیز رخ داده است. جلودارزاده، عضو هیئت رئیسه مجلس ششم نیز با اشاره به تفاوت قانون و واقعیت موجود توضیح میدهد: واقعیت موجود با چنین بحثهای حقوقی متفاوت است. اگر کارخانهای دولتی باشد اساسا هیچ گونه فعالیت صنفی تحمل نمیشود. بسیاری از فعالان کارگری از کارخانجاتی که در آنها کار میکردند اخراج شدهاند. نماینده سابق مردم در مجلس شورای اسلامی اضافه میکند: فعالان صنفی کارگری باید در محل کار خود مصونیت داشته باشند. فعالان کارگری باید متشکل شوند و نمایندگان فراکسیون کارگری مجلس باید طرحهایی را مطرح و تصویب کنند که منجر به تقویت این تشکلها شود. ممکن است یک فعال سیاسی پست دولتی نداشته باشد که برای از دست دادنش بترسد اما فعالیت صنفی کارگران در فضای بسته منجر به از دست دادن شغل آنان و نابودی زندگیشان میشود. ما نباید به سمت مرز گسستگی کارگران از مسئولان حرکت کنیم. کارگری که چند ماه حقوق نگرفته است وقتی به این مرز برسد دیگر حرف هیچ کسی را قبول نمیکند زیرا فشارهای اقتصادی فراوانی که بر وی وارد میشود اجازهٔ این کار را نمیدهد. سهیلا جلودارزاده در پایان تاکید میکند: روشهای اقتصادی و کنترل اجتماعی زمانی که با فطرت انسان سازگار نباشد جوابگو نخواهد بود.
دیدگاه تان را بنویسید