دکتر اسماعیل کهرم، بوم شناس:
موشهای تهران پس از زلزله آدمخوار نمیشوند/جویهای سرپوشیده تهران، مامن موشهای گربهترسان
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
این خبر نگران کننده ما را برآن داشت تا با دکتر اسماعیل کهرم بوم شناس در این باره گفت و گو کنیم و علمی بودن موضوع را ازریابی کنیم. کهرم در کارنامه علمی و اجرایی خود سمت هایی از جمله مدرسی دانشگاه تهران ،مشاور امور کشاورزی در وزارت کشاورزی و بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران، مدیریت دفتر حیات وحش سازمان حفاظت محیط زیست ایران، مشاور خصوصی محیط زیست در ایران و انگلستان، نظارت بر پروژه های بوم شناسی در نقاط مختلف ایران و انگلستان را دارد. وی دکترای بوم شناسی خود را از دانشگاه ولز انگلستان اخذ کرده است. شایع شده که در صورت وقوع زلزله شدید در تهران، بسیاری از افراد زنده ای که زیر آوار مانده اند توسط موش ها تهران خورده شده و گروههای امدادی موفق به نجات آنها نخواهند شد. این مطلب تا چه اندازه از نظرعلمی قابل توجیه است؟ بینید با این سازه های بسیارغیر مهندسی و غیر اصولی که بیشتر مردم تهران درآن زندگی می کنند در صورت وقوع زلزله بسیاری از مردم و آنطوری که گفته می شود 10 درصد جمعیت تهران همان ابتدای کار می میرند و مابقی نیز که زیر آوار باقی می مانند با کمال تاسف با شیوع بیماری های واگیر و کشنده ای چون وبا و طاعون روبرو شده و احتمالا جان خود را از دست می دهند . در این صورت اگر اجساد زیر آوار بماند و کسی هم به آنها دست نزند قبل از آنکه موش ها سراغ آنها بروند انواع میکروبها و سگ ها گربه های ولگرد سر وقت آنها خواهند رفت و آنها را از بین خواهند برد. ولی اینکه کل جمعیت مرده زیر آوار را موش ها بخورند یک مساله کاملا غیرعلمی و تخیلی است و افرادی اجازه داده اند تخیلات و تصورات خود را وارد مباحث علمی کرده و این حرف ها را بزنند. به نظر من ما مسائل بزرگتر و عینی تری داریم که باید به آنها بپردازیم . ما باید به سراغ این برویم که چه کار کنیم که جلوی افزایش جمیعت موش ها را گرفته و تعداد آنها را کم کنیم وگرنه وقتی کسی مرده حالا دیگر چه موش او را بخورد و چه نخورد که نمی خورد فرقی به حال او نمی کند.ما باید مرده ها را رها کرده و به فکر زنده ها باشیم. جناب کهرم، فردی که این صحبت را کرده اظهار داشته موش ها آدم های زنده زیر آوار را می خورند... این که دیگر کاملا تخیلی است. مگر می شود آدم زنده توسط موش ها خورده شود؟ این موضوع کاملا غیر علمی است. ما چقدر از موش ها می ترسیم موش ها چندین برابر از ما می ترسند. یک انسان می تواند ده هزار موش را فراری دهد. کی شما دیده اید که یک موش یا گله ای موش جرات کنند به انسانی حمله کنند؟ این ها افسانه هایی است که از ذهن های بیمارگونه برخاسته است. به برنامه های کنترل موش در تهران بپردازیم. این برنامه ها تا چه حد علمی و موثر بوده است؟ این برنامه ها به هیچ عنوان موثر نبوده است و شاهد آن موش های فراوانی است که در سطح شهر و به خصوص داخل جوی ها دیده می شوند. و علت عدم تاثیر این برنامه چیست؟ ببنید ما آمده ایم اصل را رها کرده و به فرع چسبیده ایم. ما در حال پرورش موش در پایتخت هستیم. چرا چون که جوی های آب را به صورت بهترین مکان برای تولید مثل و تغذیه و رشد نوزادان موش درآورده ایم. بخش مهمی از اشکال کار از جوی های سقف دار تهران است. چراکه وقتی جوی ها سرپوشیده می شود به صورت مکانی امن برای زندگی و زاد و ولد موش ها در می آید. ما جوی ها را سرپوشیده کرده و با عدم رعایت بهداشت آنها را هم پر از زباله و غذاهای مورد نیاز موش ها ساخته ایم . خوب طبیعی است که موش ها رشد فراوانی کرده و زاد و ولد خود را سرعت می بخشند. موش ها به یک بیماری شبیه آنفلونزا حساسند و در صورتی که جوی ها سرپوشیده نباشد نوزادان آنها بر اثر این بیماری می میرند اما وقتی جوی ها سقف داشته باشند آنها با خیال راحت فرزندان خود را بزرگ کرده و به رشد سریع خود ادامه می دهند. ما باید به فکر این باشیم که این موش ها با این سرعت زاد و ولد و این همه بیماری که به انسان منتقل می کنند در حال زندگی در کنار ما هستند. موش ها برای زنده مضرند نه برای مرده ها. از سویی دیگر عدم رعایت نظافت توسط مردم تهران کار دست خود این مردم داده است. یک بار شهردار ناحیه یک تهران می گفت دو سوم زباله های مردم از جوی ها جمع آوری می شود . تازه این برای منطقه ای مرفه است و وضع در مناطق دیگر که بدتر است. خوب طبیعی است این زباله ها خوراک لازم برای زندگی و تکثیر موش ها را فراهم می کند. اگر ما غذا در جوی ها نریزیم و جوی ها هم سرپوشیده نباشد خود به خود تعداد موش ها به طرز قابل ملاحظه ای کم خواهد شد و دیگر آنها دغدغه مهمی برای ما ایجاد نخواهند کرد. چرا که موش ها جمعیت خود را بر اساس غذایی که در دسترشان قرار می گیرد تنظیم می کنند. چرا در لندن و مونیخ این قدر موش نیست. مگر آنها هم شهرهایی بزرگ نیستند؟ میگویند اگر سطل های زباله شهر تهران در دار شود مشکل موش پایتخت حل می شود. چرا که در آن صورت گربه ها دیگر غذایی برای خوردن نخواهند داشت. آن وقت سراغ موش ها می روند و تعداد موش ها را کم می کنند؟ در کل باید سطل ها در دار شوند. چرا که گربه ها به سراغ این ظرف ها می روند و پس مانده های غذای انسان را در جوی ها که معمولا سطل ها را کنار آن می گذارند می ریزند و به نوعی بخشی از غذای موش ها را فراهم می کنند. این سطل ها شایسته تهران مدرن و امروزی نیست. سطل های تهران باید مانند سطل های شکیل و زیبا و محکم شهرهای اروپایی باشد. در آن صورت طبیعی است که گربه ها به سراغ موش ها خواهند رفت و سعی می کنند غذای خود را از آنها به دست آورند. البته باید این واقعیت را در نظر داشت که موش های تهران آنقدر بزرگ شده اند که گربه ها جرات نمی کنند سراغ آنها بروند پس به نظر من راه حل اساسی یکی سرپوشیده نبودن و دیگری نریختن غذای در جوی هاست و با این دو کار جمعیت موش های تهران کاملا کنترل می شود.
دیدگاه تان را بنویسید