حداد عادل در مقام ریاست کمیسیون فرهنگی همه کار کرد غیر از کار فرهنگی

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه به نقل از خبرگزاری میراث فرهنگی - سعید ابوطالب، نماینده سابق مجلس شورای اسلامی در مورد عملکرد کمیسیون فرهنگی مجلس در مجالس هشتم و نهم گفت: از ابتدای مجلس هشتم آقای لاریجانی تغییراتی در آیین نامه داخلی مجلس داد که شان و تعریف کمیسیون‌ها و مجلس را بازتعریف کرد که می‌توان از آن به عنوان یک اتفاق خوب یاد کرد. آیین نامه داخلی مجلس بعد از قانون اساسی پر نفوذترین قانون است، که هم برای مجلس تعیین تکلیف می‌‍کند و هم برای دستگاه‌های دیگر به واسطه ارتباطی که با مجلس دارند. برای این که پی اتفاقی در عملکرد کمیسیون‌ها باشیم، باید موضوع را در آیین نامه داخلی مجلس جستجو کنیم. آیین نامه جدید در خیلی از جهات قدرت مجلس را نقد کرد، اگرچه هنوز مجلس به قدرتی که قانون اساسی به مجلس داده است، نرسیده اما با این حال مجلس بسیار به جایگاه قانونی خود نزدیک شد، اما اتفاقی در عملکرد کمیسیون ها نیافتاد.

وی ادامه داد: کمیسیون فرهنگی یکی از کمیسیون‌های تاثیرگذار در روند عمومی کشور است. چه در مجالس قبل و چه در مجلس کنونی. اما شان کمیسیون‌ها از سوی اعضا تعریف می‌شود. بستگی دارد اعضای کمیسیون‌ها چقدر در صحن مجلس و در سطح اجتماع، نفوذ داشته باشند. بطور مثال وقتی دکتر علی مطهری در کمیسیون فرهنگی است، اتفاق‌های خوبی در این کمیسیون می‌افتد. نقدهای جدی در عرصه فرهنگی انجام می‌شود و تاثیرات بسیاری در تصویب لوایح و طرح‌ها دارد.

وی در مورد اینکه چرا کمیسیون فرهنگی مجالس هشتم و نهم تاثیرگذاری مجالس قبلی را نداشتند، گفت: در کمیسیون فرهنگی پیش از مجلس هشتم افرادی بودند که صراحت لهجه داشتند. موضوعات مختلف فرهنگ را می شناختند و صاحبنظر بودند. افرادی چون دکتر افروغ و آقای خادم حضور داشتند، افرادی که در حوزه‌های خود تاثیرات زیادی داشتند. یک نکته مهم درباره کمیسیون فرهنگی این است که این کمیسیون بر خلاف کمیسیون‌های دیگر، موضوعات بسیار زیاد و متنوعی را تحت پوشش قرار می‌دهد. از حوزه رادیو تلویزیون و سینما گرفته تا ورزش و تقریباً همه دستگاه‌هایی که به نوعی رویکرد فرهنگی دارند. بنابراین افرادی که در کمیسیون فرهنگی هستند باید در یک یا چند بخش از این موضوعات دارای تخصص باشند. اما اگر دانایی عمومی داشته باشند و دارای تخصص نباشند، اتفاق خوبی در کمیسیون فرهنگی نمی‌افتد.

ابوطالب ادامه داد: عقیده دارم اگر در مجلس هشتم اتفاق‌های خوبی در کمیسیون فرهنگی می‌افتاد به دلیل حضور برخی از چهره‌ها بود. چون رئیس کمیسیون فرهنگی، هر کاری در مجلس انجام می‌داد غیر از ریاست کمیسیون فرهنگی. معتقدم ایشان در کمیسیون فرهنگی به درستی عمل نکرد. رئیس کمیسیون فرهنگی به واسطه ریاست این کمیسیون شان حقوقی پیدا می‌کند و به طور مثال عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی می‌شود. پس رئیس کمیسیون فرهنگی باید شاخص‌ترین و تاثیرگذارترین فرد در کمیسیون باشد. همچنین باید جسارت و جرات و صراحت لهجه داشته باشد. هر کدام از این‌ها را نداشته باشد، در واقع یک عضو بی‌خاصیت کمیسیون فرهنگی محسوب می‌شود. من معتقدم اعضای کمیسیون فرهنگی باید وارد مسائل مختلف شوند و بسیاری از مشکلات فرهنگی را حل کنند. اما وقتی نماینده‌های محترم سرشان برای موضوعات فرهنگی درد نمی‌کند، دیگر نمی توان کاری کرد. اگر نماینده هایی از سر اشتیاق نیامده‌اند و به اجبار به کمیسیون آمده‌اند، نباید از آن نماینده انتظار داشته باشیم که دلسوز باشد.

ابوطالب یادآوری کرد: البته این نکته را نباید نادیده گرفت که مجلس بخشی از قدرت سیاسی محسوب می‌شود و جایگاه سیاسی دارد. کسی به مجلس نمی‌آید که فقط کار فرهنگی بکند. افراد برای سیاست‌گذاری فرهنگ به مجلس می‌آیند. آنانی که در کمیسیون فرهنگی حضور دارند و هیچ فعالیتی در این زمینه نمی‌کند، دغدغه فرهنگی ندارند. اگر افرادی که دغدغه فرهنگ دارند در مجلس حضور ندارند، به دلیل این است که در ترکیبی که مردم انتخاب کرده‌اند، افراد فرهنگی مورد توجه قرار نگرفته‌اند. این موضوع هم برمی‌گردد به فضای انتخابات که باعث می‌شود مردم به همه تخصص‌های مورد نیاز مجلس توجه نکنند. در حال حاضر می‌بینیم که به فرهنگ در مجلس کم لطفی شده، درحالی که هم رئیس کنونی و هم رئیس پیشین مجلس شخصیت‎های فرهنگی بودند. وقتی جایگاه سیاسی‌شان عوض شد، باز به فرهنگ بی‌توجهی کردند. این عدم توجه به فرهنگ هم در مجلس و هم در دولت به کشور آسیب می‌رساند.

ابوطالب در مورد وزیران فرهنگ دولت نیز گفت: وزیر فرهنگ و ارشاد هم در این دولت و هم در دولت گذشته چهره‌های تاثیرگذاری در حوزه فرهنگ نبودند. وزیر فرهنگ و ارشاد در کابینه دولت نهم سخنگوی سیاسی دولت بود. همیشه از موضع سیاسی با مخالفان دولت کلنجار می‌‎رفت. انگار نه انگار که آقای صفارهرندی وزیر فرهنگ و ارشاد بودند. کمترین توجه وی به حوزه فرهنگ بود. زمان انتخاب ایشان با توجه به فعالیت‌های رسانه‌ای و فرهنگی‌شان بسیاری خوشحال بودند و فکر می‌کردیم حضور ایشان در وزارت فرهنگ کار ساز است. اما نمی‌دانم چرا در تمام مدت وزارت، سخن‌‎گوی سیاسی دولت بود. ایوطالب در مورد نقد کار فرهنگی در سی سال گذشته تصریح کرد: موضوعات فرهنگی در سال‌های گذشته همیشه در اختیار افرادی بوده که کاملا فرهنگی نبوده‌اند و رفتارشان نه تنها کاری برای فرهنگ نکرده بلکه حتی اثرات تخریبی و ضد فرهنگی هم داشته است. این حرفی است که در 30 سال گذشته بارها از سوی اصحاب فرهنگ زده شده است. جنگ نظامی و اقتصادی ما را از پا در نمی‌آورد و ما بدترین شرایط را پشت سر گذاشته‌‎ایم. اما مشکلات فرهنگی می‌تواند ایران را دچار مشکل کند. ارزش‌های و هنجارهای فرهنگی در حال تغییر است. در این صورت باید منتظر تغییر کشور باشیم که اتفاق خوبی نیست. وی در پاسخ به سئوالی در مورد بلاتکلیفی وزارت فرهنگ و ارشاد در مورد پخش شدن یا پخش نشدن برخی فیلم‌ها گفت: این مشکل وزارت فرهنگ نیست. این مشکل دولت دهم است. از این دولت صداهای متفاوت فرهنگی شنیده می‌شود. دولت دچار آنارشیسم فرهنگی شده‌است. معلوم نیست در حوزه فرهنگ چه خبر است. آقای کلهر درباره مسائل فرهنگی یک اظهار نظر می‌کند، آقای احمدی نژاد درباره ماهواره و حجاب و گشت ارشاد یک نوع اظهار نظر می‌کند، مشاور روحانیت یک اظهار نظر دیگر می‌کند، مشاور رسانه‌ای رئیس جمهور یک نظر دارد. معاونت سینمایی طرفدار یک سری از فیلم‌هاست و ناظران مخالف همان فیلم‌ها هستند. در این شرایط صاحب هیچ روش و اصول فرهنگی نمی‌شویم که دقیقاً آنارشیسم فرهنگی است. یعنی صداهای مختلف از حوزه فرهنگ دولت به گوش می‌رسد. وزیر فرهنگ دولت گذشته که حالا از دولت جدا شده اظهار نظرهایی می‌کند که مغایر دیدگاه‌های او در زمان وزارت است. وی ادامه داد: البته آنارشیسم فرهنگی خوشبینانه‌ترین اظهار نظری است که می‌توان داشت. چند سال پیش علی مطهری گفت که دولت دچار لیبرالیسم فرهنگی است و خط قرمزی برای خود ندارد. موضع دولت «هرچه بادا باد» و «هرچه گرفت» است. به یک فیلم مجوز می‌دهیم، اگر گرفت که هیچ، اگر نگرفت از پرده سینما پایین می‌کشد. فیلمی که در جشنواره نمایش داده می‌شود از فیلترهای زیادی عبور کرده‎است. بطور مثال فیلم گشت ارشاد که من معتقدم اصلاً این فیلم نیست، اما می‌بینیم که چه جنجال‏های زیادی به وجود می‌آورد. با این اوضاع تنها گیشه سازها فیلم می‌سازند. افرادی که از بضاعت کم فرهنگی برخوردارند، یک سرمایه گذاری کوتاه مدت انجام می‌دهند و یک فیلم گیشه پسند، اما بی‌محتوا می‌سازند، کارشان که تمام شد می‌روند. با این اوضاع هیچ وقت انتظار نداشته باشید که یک سینماگر مولف سراغ ساخت فیلم برود. در این فضا هیچ کار عمیق فرهنگی انجام نمی‌شود. این بلا در اقتصاد هم سر ما آمده است. یعنی هرروز تصمیم جدید و متناقضی در عرصه اقتصاد گرفته می‌شود. این جریان یعنی لیبرالیسم فرهنگی. دولت خط قرمز ندارد. یک فیلمی مثل اخراجی‌ها می‌سازد و فروش می‌کند. بعد قسمت دوم و سوم این فیلم را می‎سازند که هر کدام از قبلی ضعیف‎تر هستند. کسانی که نگاه اقتصادی دارند برایشان فرقی ندارد که اخراجی‌ها فروش خوبی دارد یا درباره الی یا کلاه قرمزی و بچه ننه! آنها به محتوا کاری ندارند و به فروش فیلم توجه دارند.