وقتی وزارت بهداشت فرق «رجوعکننده» و «بیمار روانی» را نمیداند
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
ماجرا چیست؟ بیمار 59 سالهای که سابقه افسردگی شدید و اسکیزوفرنی داشته در روزی که سازمان ملل به مناسبت هفته بهداشت روان به بیماری افسردگی اختصاص داده، در حین انجام تشریفات بستری، خود را به طبقه هشتم بیمارستان رسول اکرم(ص) رسانده و میپرد و خودش را میکشد.
این رد حالی است که وبدا مرکز اطلاعرسانی وزارتخانهای است که خانواده بهداشت و درمان را در خود جا دادهاست، خانوادهای با اعضایی حساس در استفاده از واژگان.
روانپزشکان به بیماران خود نمیگویند بیمار روانی، روانشناسان به کسی که در مقابل آنها نشسته و از تمایل خود به خودکشی یا خودآزاری سخن میگوید نمیگویند، بیمار روانی، روانپزشکان از او بهعنوان بیمار یا بیمار روانپزشکی حرف میزنند. مشاوران و روانشناسان هم کلمه مراجع را انتخاب کردهاند. اسم فاعل از رجوع کننده.
این وزارتخانه حساسیتهای عریض و طویلی دارد؛ از به کار بردن کلمه بیمار ایدزی در رسانهها اشفته میشوند و پیشنهاد میکنند بنویسیم بیمار اچ آی وی مثبت، یا قبل از اثبات بیماری بنویسیم فرد دارای رفتارهای پرخطر. معتاد ننویسید، بنویسید فردی با سوء مصرف مواد مخدر.
حال همین وزارتخانه با این همه حساسیت به حق، چگونه تیتر میزند خودکشی بیمار روانی؟
روانشناسان و ورانپزشکانی که با آمارهای بالای اختلالات روانی و رفتاری در کشور مواجهند و آنرا کتمان نمیکنند، معتقدند که بهداشت روان جامعه نیازمند مداخلات روانپزشکی و روانشناختی و مشاورهای است. اما این کار بر نمی آید جز آنکه از مراجعه فرد مبتلا به هر نوع اختلالی به روانشناس و روانپزشک، انگزدایی شود.
ادبیات محاوره ما پر است از مواردی که با کوچکترین نشانه افسردگی، وسواس، اضطراب و مواردی از این دست، افراد به یکدیگر انگ روانی میزنند،چه آنوقت که کار به مراجعه به روانپزشک و چند قلم داروی روانپزشکی برسد.
حال میان این همه تلاش فعالان این حوزه برای انگزدایی از اختلال روانی و بیمار روانپزشکی، پایگاه اطلاعرسانی وزارت بهداشت چرا به این موضوع دامن میزند؟ فقط برای مبرا کردن بیمارستان رسول اکرم(ص) از هر گونه تقصیر در این ماجرا؟ تیم متشکل از ... خودکشی را تقویت نمیکرد؟ خبرنگار وبدا نوشته است:«عصر امروز (چهارشنبه) یک بیمار روانی با سابقه 10 بار اقدام موثر برای خودکشی در مقابل دیدگان حیرتزده نیروهای امدادی، نیروی انتظامی، آتش نشانان، روانپزشک و مسئولان بیمارستانی در تهران که برای مذاکره و کمک به وی در محل صحنه خودکشی حاضر شده بودند خودش را از طبقه هشتم بیمارستان به پایین پرتاب کرد و در دم کشته شد.»
دکتر جباری رییس این بیمارستان نیز که خود ناظر بر این حادثه تلخ بود به خبرنگار وبدا گفته: «به محض دریافت گزارش تهدید به خودکشی یک بیمار روانی به همراه تیمی متشکل از روانشناس، متخصص روانپزشکی، مددکاران اجتماعی بیمارستان و نیروهای حراست و نیروی انتظامی در محل حادثه حاضر شدیم و مذاکره با بیمار همزمان شروع شد اما متاسفانه قبل از اینکه اقدامات نیروهای امدادی به نتیجه برسد بیمار خودش را از ارتفاع طبقه هشتم به پایین پرتاب کرده و در دم جان سپرد.»
اعلام شده که این فرد از بیماری افسردگی شدید و اسکیزوفرنی رنج میبرده و پیش از این هم 10 بار اقدام به خودکشی موثر اما ناموفق در کارنامه درمانی خود داشته است.
با فرض قبول اطلاعات منتشر شده، بهتر نیست آقای دکتر جباری و همکارانشان، وزیر بهداشت و همکارانشان و بقیه خانواده درمان اندکی با خود فکر کنند که اگر این «تیم متشکل از روانشناس، متخصص روانپزشکی، مددکاران اجتماعی بیمارستان و نیروهای حراست و نیروی انتظامی» واقعا کار خود یعنی مداخله در بحران را به درستی بلد بودند، چقدر ممکن بود این فرد جان سالم به در ببرد.
اصلا حضور این همه آدم به او کمک میکرد یا بیشتر او را برای انجام خودکشی راغب میکرد؟
دیدگاه تان را بنویسید