جامعه کارگری با دستمزد 460 هزار تومانی،همچنان زیر خط فقر
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از هفتهنامه متن، همین موضوع موجب اعتراض بسیاری از فعالان کارگری و جامعه کارگری ایران شده است، به طوری که امسال تشکلهای عالی کارگری درصدد هستند تا از راههای قانونی به پایین بودن مزد جدید اعتراض کنند. آنطور که فعالان کارگری می گویند، مزد جدید با واقعیتهای اقتصادی همخوانی ندارد و به همین دلیل کارگران از عملکرد شورای عالی کار راضی نیستند. آنان بازهم بازماندند چهرهاش آنقدر شکسته و خسته است که هیچ فکر نمیکنید که او مردی 35 ساله است. از 18 سالگی کارگری کرده است. او مردی است در کورهپزخانههای حاشیه شهر تهران، کار در کارگاههای زیرزمینی، کار به عنوان خدماتی و در آخر هم کار در خانه را تجربه کرده است. خودش میگوید خرج و مخارج زندگی کمرش را شکسته است و از صبح زود تا آخر شب کار میکند و آخر ماه هیچ پولی برایش نمیماند. کرایهخانه، خرج دو کودکش، مخارج خانه و هزینههای جاری زندگی آنقدر زیاد است که فقط باید کار کند و چیزی از جوانیاش نفهمد. حقوق پایهاش 360 هزار تومان است. خودش میگوید، بیمه تامین اجتماعی است و طبق قراردادی که با کارفرما دارد 28 هزار تومان از حقوقش برای بیمه کم میشود. از طرف دیگر 10 هزار تومان برای حق مسکن، 20 هزار تومان حق خواروبار و نفری 33هزار و 200 تومان حق فرزند میگیرد که در مجموع حقوقش به 440 هزار تومان میرسد. از این میزان حقوق 280 هزار تومانش را باید هر ماه برای کرایه دو اتاقی که در جنوبیترین نقطه تهران گرفته است، هزینه کند. آنقدر درگیر مسائل اقتصادی خانوادهاش شده که آرامشی در چهرهاش موج نمیزند. میگوید: «تمام جوانیام را خرج زندگی کردم؛ زندگی که حالا برای پیدا کردن یک اتاق باید روزها وقت بگذارم. کارگری که درآمدی ندارد. سواد هم ندارم. خیلیها هستند که زندگیشان مثل زندگی من است، اما باز هم میگوییم خدا را شکر. هنوز توان دارم و میتوانم کار کنم.» این زندگی تقریبا همه کارگران ایرانی است. افرادی که بدون هیچ آینده روشنی از کودکی فقط کار کردهاند تا حال خود را بگذرانند. خبر آمد که حداقل دستمزد کارگران برای سال 92، مبلغ 460هزار تومان تعیین شد. حسین حبیبی عضو کمیته تعیین دستمزد از افزایش کف دستمزد به ۴۶۰ هزار تومان خبر داد. هرچند امسال نیز بحث افزایش ۲۰ درصدی دستمزد را به دلیل رشد حدود ۲۹درصدی تورم مطرح میکنند اما وی می گوید: «دستمزد برخی کارفرمایان درخصوص تعیین مزد سال 92 که از افزایش کف دستمزد به ۴۶۰ هزار تومان استقبال کردهاند، این رقم همان افزایش ۲۰درصدی دستمزد است که پیشنهاد شده، اما قطعا موردنظر ما نیست، چراکه این رقم حتی یکسوم هزینههای خانوار کارگری را پوشش نمیدهد.» این میزان حقوق برای کارگران در حالی از سوی مسئولان تعیین شده است که خط فقر زندگی شهری در سال 91 بنا به اعلام رسمی مرکز آمار ایران یک میلیون و 500 هزار تومان برآورد شده است. این میزان حقوق کارگران یعنی زندگی که از فقرش هم گذشته است. جامعه ایرانی دردهای بسیاری دارد و شهروندانش هم زخمهای عمیقی برتن دارند که مداوای این زخمها به این راحتیها نیست. زندگی کارگران ایرانی پر از زخم است. زخم نداری و نبود مسئولانی که از حقوق این افراد به خوبی حمایت کنند. با یک محاسبه ساده میتوان دریافت که یک خانواده کارگری ساکن در شهرهای بزرگ چگونه باید با حقوق 460 هزار تومان از پس این همه مسائل شهری برآیند؟ چگونه باید بین این رقم ارتباط منطقی با هزینههای زندگی برقرار کرد تا خانواده کارگری پایینتر از خط فقر نباشد. پروین محمدی عضو اتحادیه آزاد کارگران میگوید: «امروزه حداقل دستمزد تعیینشده از سوی شورای عالی کار برای سال گذشته ۳۹۰ هزار تومان است، بنابراین کارگران نصف خط فقر درآمد دارند و از انسانی که پایینتر از فقیر هم به او دستمزد نمیدهند، انتظار نداشته باشید بتواند خانه بخرد. این مساله باعث شده است که بسیاری از کارگران خانوادههایشان را به شهرهای کوچک منتقل کنند و خودشان در بیشتر اوقات درمحل کارشان بخوابند و به این ترتیب کارفرمایان ساعات بیشتری کارگران را در اختیار داشته باشند. با این حال این دسته از کارگران در شرایط سخت امروز همچنان کارشان را حفظ کردهاند.» فعالان امور کارگری میگویند: بیش از 14 میلیون کارگر در کشور وجود دارد و حدود 4 میلیون از کارگران در کارگاههای زیرزمینی که مشمول قانون کار نمیشوند، مشغول فعالیت هستند. آنان درگیر تورمی افسارگسیخته شدهاند که به هیچوجه نمیتوانند راهکاری برایش بیندیشند. به گفته فعالان کارگری، این موضوع در گذشته هم بوده، اما حالا با توجه به تحریمهای اقتصادی، فشار بیشتری بر کارگران وارد میشود. البته مسئولان میگویند که اوضاع آنقدرها هم بد نیست، یارانه نقدی کمک خرج خانوادههای کمدرآمد بهویژه کارگری است. پروین محمدی، عضو اتحادیه آزاد کارگران در این باره میگوید: «متاسفانه دولت با موضوع هدفمندی یارانهها کارگران را فقیرتر کرد. این موضوع که بارها مسئولان و رئیسجمهور میگویند که یارانه موجب شده قشر کارگری وضعیت بهتری نسبت به سابق داشته باشد، اشتباه محض است. هماکنون کارگر بهای افزایش قیمتها را میپردازد که به اجبار بر او تحمیل شده است.» آمارها چه میگوید؟ آنطور که آمارها میگوید، حدود 60درصد از کارگران شاغل در ایران در شهرهای متوسط، بزرگ و بسیار بزرگ و ابرشهرها به کار اشتغال دارند که 50 درصد از آنان در همین مناطق و 10درصد دیگر در روستاها و شهرهای کوچک سکونت دارند. بخش اعظم کارگران، در شهرهای بزرگ، در محلههای کمدرآمد و فقیرنشین و بخش اندکی در محلههای متوسط زندگی میکنند. نرخ بیکاری، هم هر روز بیشتر از پیش میشود. این بیکاری حکایت دردناک دیگری از وضعیت کارگران خانهنشین است. آمارها میگوید دو میلیون و 877 هزار بیکار در کشور وجود دارد، اما آمارهای غیررسمی میگوید نرخ بیکاری تا 4 میلیون نفر هم میرسد. بیکار شدن هر لحظه کارگران را محمد مرادی، کارگر شرکت خدماتی تایید میکند و میگوید: «هر لحظه باید منتظر اخراج خودم یا همکارانم باشم، متاسفانه قراردادهای ما سه ماهه شده است. ابتدای سال هم کارفرما برگهای در اختیار ما قرار میدهد که بر اساس آن هر لحظه کارفرما میتواند ما را از کار بیکار کند. این وضعیت آرامش روحی و روانی کارگر را از بین میبرد.» نگاهی به وضعیت حقوقی و معیشتی کارگران در دو سال اخیر نشان میدهد که جامعه کارگری ایران یکی از سختترین دورانهایش را سپری میکند. کارگران ایران در چند سال گذشته آنچنان که باید و شاید، مورد توجه دولت قرار نگرفتهاند، و امروز با افزایش فشار تحریمهای خارجی و کاهش تولیدات ملی تبدیل به «آسیبپذیرترین قشر جامعه ایران» شدهاند. علی محجوب، نماینده مجلس و دبیرکل خانه کارگر گفته است: «صدها هزار تن از کارگران کشور از کار بیکار شدهاند. علاوه بر آن بسیاری از کارگرانی که در واحدهای کوچک تولیدی و صنعتی کار میکنند کارشان را از دست دادهاند.»
دیدگاه تان را بنویسید