یک دستور دیگر رئیسجمهوری پس گرفته شد/ استادان بازنشسته برمیگردند
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
این ابلاغیه، شامل آن دسته از اعضای هیات علمی میشود که در سال 90 و بعد از آن، بدون تمایل خودشان بازنشسته شدهاند. این ابلاغیه رئیسجمهور با واکنش بسیاری از فعالان دانشجویی و استادان دانشگاهی مواجه شد، چراکه بسیاری از آنان بر این باورند که این اقدام احمدینژاد در آستانه انتخابات، کاملا تبلیغاتی محسوب میشود. دستور صادره پس گرفته شد بازنشستگی اجباری استادان، موضوعی نبود که به راحتی از حافظه جمعی حداقل اصحاب رسانه پاک شود. بعد از انتخابات ریاستجمهوری سال 84 وقتی که محمود احمدینژاد بر کرسی ریاستجمهوری نشست، در نطقهای مختلف اعلام کرد: «دانشجو باید بر سر رئیسجمهور فریاد بزند که چرا استاد لیبرال و سکولار در دانشگاهها حضور دارد و چرا یک استاد سکولار به خاطر اینکه اندیشههای دانشجو با اندیشههای او مغایرت داشته، به دانشجو نمره کم داده است. دانشجو باید علیه اندیشههای لیبرال و اقتصاد لیبرال فریاد بزند.» رئیسجمهور بارها و بارها تاکید کرد که استاد منتقد، جایگاهی در دانشگاه ندارد. از این نوع صحبتها بعد از انتخابات ریاستجمهوری به دفعات از سوی احمدینژاد مطرح شد اما در سال 85 احمدینژاد در دیدار با جوانان برگزیده کشور به صراحت از وزیر علوم خواست تا از ورود استادان منتقد جلوگیری کند. وی در آن دیدار تاکید کرد: «نظام آموزشی ما ۱۵۰سال تحت تاثیر اندیشههای سکولار و استکباری بوده، به نحوی که به خودباوری و هویت توجهی نمیکرده و سعی داشته نظام سکولار و اندیشههای سکولاریستی را در جامعه گسترش دهد. هزاران PHD را در این زمینه تربیت کرده است و من خطاب به جوانان میگویم تغییر نظام آموزشی سکولار که ۱۵۰ سال حاکم بوده، کار سختی است و باید به کمک هم این کار را انجام داد.» همین صحبتهای احمدینژاد بود که وزیر علوم سابقش را واداشت تا به طور جدیتری به گزینش استادان بپردازد؛ چراکه رئیسجمهور بر این باور بود که دیگر زمان آن گذشته که دانشجوی ما سر اینکه عدس غذایش کم یا زیاد شده، صحبت و یا اعتراض کند. دانشجویان باید برای مطالبات جدی و آرمانهای جدیشان فریاد بزنند. درحقیقت، آن آرمانهای جدی مورد نظر رئیسجمهور، برخورد با استادانی بود که نقدهای تندی به سیاستهای دولت داشتند و نتیجه آن نیز بازنشستگی اجباری برخی از استادان شاخص دانشگاهها بود. روند یک بازنشستگی روند بازنشستگی زودهنگام و اجباری برخی استادان دانشگاههای کشور از ابتدای سال 86 آغاز شد. در آن زمان، تعدادی از چهرههای برجسته و علمی کشور بازنشسته شدند و همین موضوع سروصدای بسیاری به پا کرد. افزایش اعتراضات به محروم کردن دانشگاههای مهم از استادان خبره، موجب شد تا سرانجام محمود احمدینژاد در تیر ماه سال 90 در نامهای به وزرای علوم و بهداشت، دستور جلوگیری از بازنشستگی بیرویه استادان دانشگاه و تفکیک جنسیتی را صادر کند که البته نهتنها توجهی به این دستور نشد، بلکه بر میزان بازنشستگیهای اجباری استادان در دانشگاهها افزوده شد. این وضعیت در حالی در دانشگاهها ادامه پیدا کرد که بازنشستگی زودهنگام استادان، خسارتهای غیرقابل جبرانی در فضای علمی کشور به وجود آورد، اما سیاستهای کامران دانشجو، وزیر علوم مبنی بر استخدام جوانترها و کنار گذاشتن استادان باتجربه، همچنان ادامه دارد. کامران دانشجو در اسفندماه سال ۱۳۸۸، اعلام کرده بود پرسنل علمی که «با نظام همسو نیستند» و «التزام عملی به ولایت فقیه ندارند»، اخراج خواهند شد. دانشجو گفته بود: «ما به دانشگاهیانی که تمایلات و فعالیتهایشان با نظام جمهوری اسلامی همسو نیست، نیازی نداریم». این در حالی است که به گفته بسیاری از فعالان دانشجویی، استادان اخراجشده از دانشگاهها، دیدگاههای کارشناسی و تحلیلی نسبت به سیاستهای دولت داشتهاند و همین امر، دلیل اخراج آنها از دانشگاهها بوده است. حتی اخراج استادان، مورد انتقاد برخی از رسانهها هم قرار گرفت و روسای دانشگاهها در پاسخ به اعتراضات صورت گرفته یا بازنشستگی را تکذیب کردند یا مدعی کمکاری استادان یا ازکارافتادگی آنها شدند. در همین رابطه، سعید جبلیعاملی، رئیس دانشگاه علم و صنعت، وقتی در برابر سوال خبرنگاری مبنی بر اخراج چند تن از استادان علم و صنعت قرار گرفت، اظهار کرد که این استادان به علت جدی نگرفتن کلاسهای درس و آموزش به دانشجویان، اخراج شدند. مصوبه جدید چیست؟ رئیسجمهور حالا بعد از گذشت 8 سال و در آستانه انتخابات، به این نتیجه رسیده است از استادان بازنشسته استفاده کند. او در ابلاغیهای به وزارت علوم ماده واحده «امکان تداوم خدمت و ادامه اشتغال اعضای هیات علمی دارای شرایط بازنشستگی» را ابلاغ کرد. بر این اساس، در راستای استمرار بهرهگیری از تجارب و خدمات موثر اعضای هیات علمی دانشگاهها و موسسات آموزش عالی، ادامه خدمت و اشتغال آن دسته از اعضای هیات علمی که طبق بندهای ماده 36 اصلاحی آییننامه استخدامی اعضای هیات علمی در آستانه بازنشستگی قرار دارند، درصورت تمایل آنها و با تایید گروه آموزشی ذیربط میتواند تا پنج سال تمدید شود. این مصوبه با تایید گروه آموزشی ذیربط؛ شامل آن دسته از اعضای هیات علمی که در سال 1390 و بعد از آن؛ بدون تمایل خودشان بازنشسته شدهاند یا میشوند نیز میشود. این موضوع، واکنش بسیاری از فعالان دانشگاهی را برانگیخت. به گفته داوود دشتبانی، فعال دانشجویی، این اقدام دولت در آستانه انتخابات، کاملا شعاری و تبلیغاتی است؛ چراکه دولت تاب همکاری با استادان منتقد خود را در دانشگاهها ندارد. وی معتقد است: «نگاه دولتهای نهم و دهم در دانشگاهها، نگاهی علمی و کارشناسی نبود. متاسفانه دولت در زمینه بازنشستگی استادان، علمی برخورد نکرده است؛ چراکه در همه جای دنیا استادی که 20 سال در دانشگاه تدریس میکند، دارای تجربه بسیار بالایی است و باید از اندوخته خود استفاده کند، اما متاسفانه دولتهای نهم و دهم به این موضوع، هیچ توجهی نداشت و استادان شاخص که تحلیلهای عمیقی درباره وضعیت اقتصادی و سیاسی دولت داشتند از دانشگاهها اخراج شدند.» وی معتقد است: «تعبیر وزیر علوم برای بازنشستگی استادان، این بود که این استادان دچار رکود علمی شدهاند یا تحت تاثیر دیدگاههای غربی در کلاسها قرار گرفتهاند، به همین علت از دانشگاهها اخراج شدند. این در حالی است که تمامی استادان اخراجشده، شیوه چالش و تحلیلهای اصولی را در کلاسها آموزش میدادند.» وی معتقد است: «شکل بازنشستگی بسیاری از استادان در شأن آنها نبود؛ استادانی که در رشتههای خود جزو شاخصترین افراد بودند بعضا با دادن نامه اداری و بدون تقدیر و تشکر برای فعالیت علمیشان از کار برکنار شدند. متاسفانه افرادی جای آنها را گرفتند که به لحاظ علمی به هیچ عنوان صلاحیت هیات علمی شدن در دانشگاههای مادر و مهم ایران را نداشتند.» وی تاکید میکند: «وزارت علوم سعی بر افزایش کرسیهای آزاداندیشی دارد، اما از مسئولانش باید پرسید دقیقا کرسیهای آزاداندیشی چیست؟ نکته قابل بحث اینجاست که آنان وقتی صحبت از کرسیهای آزاداندیشی میکنند که جهتگیریهای وزارت علوم عکس جریان آزاداندیشی در بعضی از دانشگاههاست.»
دیدگاه تان را بنویسید