چرا پدری، فرزندش را میکشد/ دکتر سیما فردوسیپور پاسخ میدهد
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، «بیمار روانی صرفا به فردی که تمام مشاعر خود را از دست داده باشد و کارهای عجیب و غریب انجام بدهد گفته نمیشود، بیمار روانی میتواند مانند همین پدر 32 ساله که هفته گذشته پسر شش سالهاش را به قتل رساند دارای روابط اجتماعی بالایی باشد و اهل بگو و بخند. اینها نخستین واکنش دکتر سیما فردوسی پور روانشناس و استادیار گروه روانشناسی دانشگاه، در مقابل خبر قتل امیرحسین به دست پدرش است که یکشنبه (هجدهم فروردینماه)، به تیتر یک حوادث اکثر رسانهها تبدیل شد. مجید (پدر امیرحسین) که دو روز پس از قتل پسر شش سالهاش، خود را در یکی از اتاقهای قسمت اداری راهآهن تهران حلقآویز کرد، به گفته همسایههای خود مردی خوشمشرب و شوخ بود و به هیچوجه نشانههایی از بیمار روانی بودن در او دیده نمیشد، تا آن جایی که وقتی سه ماه پیش از راهآهن اخراج شد، حتی بیکاری و بیپولی شدید نیز از بذلهگو بودن او کم نکرده بود. ماجرای قتل امیرحسین شش ساله به دست پدر که در نخستین یکشنبه پس از تعطیلات نوروز رخ داد، دو هفته بعد با ماجرایی مشابه گره خورد که در آن ماجرا نیز مقتول پسر شش سالهیی به نام امیرعلی است که او نیز به دست پدر خود کشته
شده است. پدر امیرعلی که ساکن آمل است پسرش را با پارچه خفه کرده است. دکتر فردوسی پور که در حوزه روانشناسی چهرهیی معروف است و 60 سال سن دارد در رابطه با مشکلات ناشی از هزینههای بالای پزشکان روانشناسی نیز صحبت کرد. وی گفت: سازمان نظام روانشناسی در نظر دارد تصمیماتی اتخاذ شود درباره اینکه خدمات روانشناسی تحت بیمه قرار بگیرد. «اعتماد» با دکتر سیما فردوسیپور که سالهاست در حوزه روانشناختی و روانشناسی فعالیت میکند صحبت کرده است تا از لحاظ روانی مشخص شود چه اتفاقی در ذهن یک فرد میافتد که توانایی این را پیدا میکند که دست به چنین جنایتی علیه کودک خود بزند و سپس با کشتن خود این اجازه را به هیچکس ندهد که او را مورد بازجویی قرار داده یا انگیزههای او را کنکاش کنند. مجید 32 ساله پس از قتل کودک شش سالهاش خود را نیز نابود کرده است و اکنون نیست تا علت و انگیزه این جنایت را از خودش جویا شویم. میخواهیم بدانیم با توجه به اینکه او سه ماه بود بیکار شده و هیچ درآمدی نداشت، آیا امکان دارد این مشکل به عنوان انگیزهیی بوده باشدکه بخواهد هم کودک و هم خودش را از این بیپولی برهاند؟ به هیچ عنوان. این موضوع را رد
نمیکنم که مشکلات اقتصادی میتواند ذهن یک فرد (مخصوصا مرد خانواده) را به هم بریزد، او را پریشان کند و در نظم زندگیاش اختلال ایجاد کند ولی به هیچوجه نمیتوان گفت یک فرد عادی میتواند به این علت یعنی مشکلات اقتصادی، زندگی را از کسی بگیرد که به نظر خودش او را راحت کند. آن هم کودک بیگناه خود را. یک فرد به عنوان پدر خانواده اگر مشکل بیکاری بخواهد بهشدت روی او تاثیر بگذارد در نخستین قدم حاضر است کارگری بکند ولی دست به جنایت نزند. ولی گاهی متهمهای به قتل این موضوع را انگیزه اصلی قتلهای خود عنوان میکنند. مطمئن باشید وقتی متهم به قتل انگیزه خود از قتل کودک، همسر یا خودش را بیکاری عنوان میکند، قطعا دارای مشکلات روانی است و با پرداختن به این موضوعات سعی در توجیه کردن کار خود دارد. آیا این اتفاق میتواند هنگام یک جنون آنی رخ داده باشد که پیش از آن در فرد سابقه نداشته است؟ خیر. جنون آنی در کار نیست و فرد قطعا بیمار روانی بوده است که توانسته دست به جنایت علیه کودک خود بزند. چنین جنایتی هرگز از دست فردی که دارای روان سالم باشد برنمیآید، اگر جنون آنی بود در یک لحظه قتل را انجام میداد و بعد نیز، همه
را متوجه کار خود میکرد، در صورتی که او پس از قتل تا چند ساعت در کنار فرزند خود بوده است و سپس بعد از گذشت دو روز خود را نیز از بین برده است. جنون آنی همانطور که از اسمش پیداست در یک آن روی میدهد و در همان آن نیز پایان میپذیرد. اطرافیان و نزدیکان مجید (پدر امیرحسین) اعتقاد دارند او بیمار روانی نبوده و مشخصات یک فرد عادی را داشته است. ولی گاهی به نزدیکان خود گفته بوده است دلش میخواهد ابتدا کودک خود و سپس خودش را از این زندگی خلاص کند. باتوجه به اینکه میگویید جنون آنی در کار نبوده است، صحبتهای اطرافیان و نزدیکان او را چطور تحلیل میکنید. همین موضوع که اطرافیان این فرد میگویند گاهی از او شنیدهاند که دلش میخواهد خود و کودکش را از این زندگی راحت کند نشان از یک نوع افسردگی حاد دارد که نشان از بیمار روانی بودن او داشته است و متاسفانه هیچ کس متوجه نشده و اقدامی نکرده است. مشکل آنجا است که اکثر مردم ما نمیدانند بیمار روانی چه کسی است و بیماری روانی به کدام یک از بیماران اطلاق میشود. اکثر مردم فکر میکنند بیمار روانی باید تمام مشاعر خود را از دست داده باشد، الکی بخندد یا با خود حرف بزند در صورتی که
این نوع بیمارها که نشانههای اینچنینی دارند اتفاقا بیخطرتر هستند، چرا که همه اطرافیان در برخورد با او ملاحظه میکنند، کودک را نزد او نمیسپارند و هرگونه بستر خطرسازی را از او دور میکنند ولی فردی مانند مجید که نشانههایی چون افسردگی و زدن حرفهای اینچنینی دارند، خطرناکتر هستند چون اطرافیان آنها بیماریشان را جدی نمیگیرند ولی حقیقت آن است که این افراد که دارای افسردگی هستند به مراتب خطرناکتر هستند. آیا میتوانیم بگوییم اطرافیان این فرد تا حدودی مقصر قتل این کودک هستند، چرا که این مرد را به عنوان یک بیمار نشناخته و او را تحت درمان روانی قرار ندادهاند؟ بله این صحبت کاملا درست است و نزدیکان این آقا، کوتاهی کردهاند که این فرد را تحت درمان قرار ندادهاند و از کنار چنین حرفهایی که هر از چند گاهی از او میشنیدند به سادگی عبور کردهاند و با او برخورد نکردهاند. مطمئنا اگر حتی خودشان با او وارد بحث میشدند که منظورت از اینکه میخواهی خود و فرزندت را راحت کنی چیست حتما از صحبتهای این فرد به سرنخهایی میرسیدند که در بدترین حالت تحت درمان روانپزشک قرار میگرفت و در بهترین حالت نیز با صحبت و کمک اعضای
خانواده (چه مادی و چه معنوی) مشکلش حل میشد. امروز با هزینههای بسیار بالایی در مطب روانپزشکان، روانشناسان و حتی مشاورهای روانی روبهرو هستیم. چقدر تایید میکنید یکی از مهمترین علل مراجعه کمتر امروز مردم به این مراکز، نداشتن توانایی مالی است؟ بله خب. هزینهها خیلی زیاد تاثیر دارد. البته سازمان نظام روانشناسی طی صحبتهایی که با مسوولان داشته قرار شده تحت عنوان بیانیهیی از مجلس بخواهند لایحهیی صادر کند که خدمات روانشناسی در پوشش بیمه قرار بگیرد تا افرادی که بضاعت پرداخت هزینههای بالا را ندارند نیز بتوانند از مشاورههای پزشکان استفاده کنند. البته بحث فرهنگ نیز در مراجعه به روانشناس بیتاثیر نیست. وقتی فرهنگ مراجعه به روانشناس بین مردم جا نیفتاده است، قطعا با هزینه بالا هیچ کس حاضر به مراجعه نیست. به نظر من کاهش هزینههای این مراکز یکی از راههای جاانداختن این فرهنگ در میان مردم است. بعد از بحث کاهش هزینهها، این فرهنگ (مراجعه به روانشناس) را دیگر به چه طریقی میتوان بین مردم نهادینه کرد؟ رسانهها همواره تاثیر بسیار زیادی در اطلاعرسانی به مردم و همچنین بالا بردن سطح شعور، فرهنگ و آگاهی عمومی
داشتهاند. کافی است با دعوت کردن از افراد صاحبنظر و خبره حوزه روانشناسی صحبتهای این افراد به گوش مردم برسد و مردم به عینه حل شدن مشکلات کوچک و بزرگ خود را در زندگی ببینند، قطعا این راه بسیار سادهیی است برای اینکه یک فرد اطمینان حاصل کند که خیلی از مشکلاتش در ارتباط با افراد، تنها با صحبت کردن حل میشود و یکی از محاسن دیگر این کار، آن است که مردم اصولا متوجه میشوند بیمار روانی چه کسی است؟ چگونه رفتار میکند و چه میگوید؟ آیا در کنار خود چنین فردی دارند یا خیر؟ ایراد آنجاست که خیلی از مردم ما به تصور اینکه بیمار روانی باید کار خارق العادهیی انجام دهد، حرفهای نامربوطی که از دهان فردی بیرون میآید را خیلی جدی نمیگیرند و نتیجهاش میشود تحقق یافتن همان صحبتهای به ظاهر بیاهمیت که اکنون قتل یک کودک به دست پدرش را رقم میزند. ولی حقیقت آن است که هر افسردگی بیش از حد یا هر اختلال شخصیتی میتواند یک بیمار روانی را تشکیل بدهد؛ بیمار روانی نه شاخ دارد نه دم.
دیدگاه تان را بنویسید