نگاهی به زندگی شخصی و شغلی رئیسخطهای تاکسیرانی/ هم رانندهها و هم تاکسیرانی از ما توقع دارند
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، سالهاست که افزایش نرخ کرایه تاکسیها جزء لاینفک زندگی مردم شده است وگاهی قانونی و گاهی برخلاف قانون کرایهها افزایش مییابند. اما امسال که هنوز یک سال از افزایش نرخ کرایه تاکسیها نگذشته بود، برخلاف دورههای گذشته که نرخ کرایهها با افزایش 25درصدی روبهرو میشد، این بار این مبلغ به 30درصد رسید. به همین بهانه سراغ کسانی رفتیم که غالبا به اسم رئیس خط با آنها برخورد کردهایم و ایجاد نظم و انضباط در ایستگاههای تاکسی و همچنین رابط قرار گرفتن آنها میان رانندهها و تاکسیرانی وظیفه آنها محسوب میشود و البته به برخی از شکایات و گلههای غیررسمی مسافران نیز رسیدگی میکنند. رئیس خط هر مسیر یکی از رانندههای همان خط است که توسط دیگر رانندهها انتخاب میشود و به تاکسیرانی معرفی شده و از آنجایی که صلاحیت در کشور ما بسیار حائز اهمیت است، در این سازمان صلاحیت این نفرات بررسی شده و در صورت تایید بدون حقوق و مزایا برای این سمت انتخاب میشوند. البته همانطور که انتخابشان به رانندهها مربوط میشود عزلشان هم به درخواست آنها صورت میگیرد. مطمئنا این سوالها برای بسیاری از مردم هم ایجاد شده
است که این گروه چگونه زندگی خود را میگذرانند و روزانه چگونه به وظیفه خود در قبال مسافران و رانندههای تاکسی عمل میکنند. روزهای اول زیاد شدن کرایهها درست شبیه جهنم است معمولا هر روز با او روبهرو میشوم و رانندهها او را دایی صدا میزنند. مشخص است که از لحاظ اقتصادی در شرایط خوبی قرار ندارد. وقتی از او میخواهم که درباره شرایط زندگیاش صحبت کند، آنقدر هیجانزده میشود که انگار بعد از این گفتوگو با من، مسوولان به سراغش میآیند و مشکلاتش را حل میکنند. از او میخواهم درباره خانوادهاش صحبت کند. ابتدا کمی در فکر فرو میرود و در ذهنش کلمات را کنار یکدیگر قرار میدهد تا بتواند در سطح معقولی صحبت کند. میگوید: سه دختر دارم و یک پسر. پسرم دبیرستان میرود و یکی از دخترهایم به خانه بخت رفته است و دوتای دیگر دانشجو هستند. در ذهنم سوالی ایجاد شده بود که چگونه خرج دو دختر دانشجو و یک دانشآموز را میتواند تامین کند؟ میگوید: علاوه بر من، یکی از دخترهایم هم شاغل است و من هم کار میکنم و درآمدمان را با حقوق بازنشستگیام روی هم میگذاریم و خرج خانه و زندگی را پرداخت میکنیم. البته معمولا هشتمان گرو
نهمان است اما مگر کسی هم پیدا میشود که امروز از وضعیت مالی و درآمدی خود راضی باشد؟ از او که میپرسم دقیقا اینجا چهکاری انجام میدهی؟ میگوید: مثلا رئیس خطم. ادامه جملهاش را که میخواهد بگوید، خانمی میپرسد: «نوبت کدوم ماشین است؟» از من معذرتخواهی میکند و به سراغ رانندهها که گوشهای زیر سایه دور هم جمع شده بودند میرود و بعد از صحبت کوتاه یک پژو را نشان میدهد ومیگوید: «خانوم نوبت این ماشین است». به سمت من میآید و با خنده میگوید: دیدی؟ اینکار را انجام میدهم. به محض اینکه به او میگویم، پس کارتان خیلی هم سخت نیست، خندهاش بیشتر میشود و میگوید: سخت نیست؟ میخواهی جایمان را عوض کنیم؟ فکرش را هم نکن که بتوانی بیشتر از یک روز اینجا دوام بیاوری. دلیلش را که جویا میشوم، میگوید: ما روزانه اینجا با حداقل 100 نفر کلنجار میرویم؛ از مسافرها گرفته تا رانندههای شخصی و رانندههای خط خودمان. مسافران که از رانندهها گلهای دارند، سراغ ما میآیند. گاهی عصبانی هستند، گاهی غمگین و حتی گریان، گاهی هم وسایلشان را گم کردهاند. از طرفی رانندههای شخصی که مسافرکشی میکنند هم برای ما یک مشکل هستند. اگر
حواسم به آنها نباشد، بهدلیل اینکه مسافرهای تاکسیها را سوار میکنند، در روز بارها و بارها رانندگان خطی با آنها درگیر میشوند. فکر میکنی چقدر درآمد دارم که با این همه مساله هم کلنجار بروم؟ بعد از این صحبتها به افزایش کرایهها که اشاره کردم داغ دلش تازه شد. میگفت: روزهای اول زیاد شدن کرایهها درست شبیه جهنم است. مگر کسی باور میکند که رانندهها سرخود کرایهها را افزایش ندادهاند؟ حتی گاهی مسافرها بدترین برخوردها را با من و رانندههای خط میکنند. چاقترین رئیس خط تاکسی اگر قرار باشد یک گروه آمارگیر پیگیر آن شوند که چاقترین رئیس خط در خطوط تاکسیرانی چه کسی است، مطمئنا رئیس خط کرج- انقلاب جایگاه اول را به دست میآورد. نامش یوسف است و حدود 40 سال سن دارد و تقریبا 120 کیلو وزنش است و خیلی از روی صندلیاش بلند نمیشود. راستش کمی احساس نگرانی میکردم. جثهاش بزرگ بود و اگر این حجم به علاوه عصبانیت و بیاعصابی بشود، بسیار مخرب خواهد بود و من نمیدانستم چگونه با من برخورد خواهد کرد و چهجور شخصیتی دارد. به هرحال سراغش رفتم و با ترس و لرز خود را معرفی کردم و دلیل اینکه به سراغش رفته بودم را مطرح
کردم. از او خواستم چند دقیقهای با هم صحبت کنیم. راستش شروع به صحبت کردن که کرد، نظرم به صورت کاملا بنیادین تغییر کرد. لهجه شیرین کُردی داشت و با همان ادب و احترام خاص این قوم صحبت میکرد و در پاسخ به سوالم که چرا این شغل را انتخاب کرده است گفت: بهخاطر وزنم خیلی نمیتوانم تحرک داشته باشم، البته قبلا که از الانم سبکتر بودم کارهای یدی هم انجام میدادم ولی الان برایم خیلی سخت است و اینجا زیاد تحرک ندارم. جویای خانوادهاش که شدم متوجه شدم تنها است و در یک کانکس که گوشهای از پایانه گذاشتهاند زندگی میکند. به گفته خودش راحت است و نیازی به خانه ندارد. وقتی به او گفتم فکر نمیکنم شما اینجا بهطور کل مشکلی داشته باشید، همه ازتان حساب میبرند و هرچی بگویید بیچون و چرا قبول میکنند، لبخند زد و سرش را تکان داد و گفت: نه بابا هیچکس از من نمیترسد. ولی کلا اینجور کارها هزار و یک مشکل دارد. مخصوصا این پایانه که مخصوص خودروهای شخصی است. مثلا من از ماهها قبل درگیر این مساله بودم که تا اطلاع تاکسیرانی، رانندهها کرایهها را افزایش ندهند. اما همه قبول نمیکردند و موقع پیاده کردن مسافرها بهجای سه هزارتومان، 3500
تومان میگرفتند و دردسرهای بعدش را حواله ما میکنند. مسافرها سراغ من میآمدند و انگار که آن 500تومان در جیب من رفته است، با من جروبحث میکردند و پولشان را از من میخواستند. از سمتی تاکسیرانی به ما که مسوول هستیم، فشار میآورد که نگذاریم رانندهها بیشتر کرایه بگیرند و از طرفی رانندهها گوششان بدهکار نیست. شاید باورتان نشود ولی این اواخر قبل از افزایش کرایهها مجبور بودم هر ماشین را نگهدارم و به مسافرهایش قیمت کرایه را بگویم که مبادا در انتهای مسیر کرایه اضافه پرداخت کنند. برایم سوال بود که با آن همه دردسری که میگوید چقدر حقوق میگیرد. در پایان صحبتهایمان از او که پرسیدم حدودا چقدر درآمد دارد، از جواب دادن طفره رفت و گفت: «خدا رو شکر. من کلا آدم قانعی هستم، آنقدری هست که بتوانم زندگی کنم.» فقط یک سمت تشریفاتی است بنا به گزارش «حاشیه»، رانندهها میتوانند در صورت عدم رضایت از فعالیت رئیس خطشان، طی نامهای به تاکسیرانی خواهان عزل وی شوند. به همین دلیل به سراغ یکی از رئیس خطهایی رفتیم که در شرف عزل از این سمت است. مسافران هم دل خوشی از این ایستگاه ندارند و معتقدند این خط یکی از بینظمترین خطوط
تاکسیرانی تهران است و دلیلشان را برای این نظر اینگونه بیان میکنند که: ما بارها و بارها بین ساعتهای 8 الی 9 شب به این خط مراجعه کردهایم اما رانندهها کار خود را به بهانه خرابی خودرو، خستگی و.. تعطیل کردهاند و ما باید مدتی را در انتظار تاکسی بگذرانیم. وقتی از رئیس خط این ایستگاه علت این ماجرا را جویا شدیم، گفت: مسوول خط صرفا یک سمت تشریفاتی است. زیرا رانندهها به حرفهایمان توجهی نمیکنند و اگر درباره موضوعی پافشاری کنیم، به راحتی نامهای را برای تاکسیرانی ارسال میکنند و ما را از این سمت عزل میکنند و از طرفی هم اگر واکنشی نشان ندهیم، از سمت مسافران مورد مواخذه قرار میگیریم. او درباره اینکه رانندهها درخواست عزلش را دارند، گفت: من قبل از اینکه رئیس این خط بشوم، در همین مسیر مسافرکشی میکردم و درآمدم از این راه تامین میشد. حالا هم همان کار را ادامه میدهم. او در خصوص اینکه سمت فعلیش سودی برای او و خانوادهاش ندارد گفت: سازمان هیچگونه حقوقی برای ما در نظر نگرفته است و وقتی رئیس یک خط میشویم، مجبوریم کمتر اقدام به مسافرکشی کنیم و درآمدمان کاهش پیدا میکند. پس اتفاق بدی هم نیست؛ از اینکه مجبورم با
مسافران به خاطر افزایش کرایهها بحث کنم و در نهایت هم حرفهایم را قبول میکنند و به تندی برخورد میکنند خلاص میشوم. او در جواب این سوال که بهطور کلی افزایش نرخ کرایهها به رانندهها و رئیس خطها مربوط است یا خیر میگوید: نه آقا ما چهکارهایم؟ این تصمیم را شورای شهر به همراه تاکسیرانی اتخاذ میکنند و صرفا اجراکننده و ناظر به اجرای آن هستیم. اینکه چه کسی جایگزین ایشان میشود، آخرین سوال بود که گفت: نمیدانم مطمئنا یکی را انتخاب میکنند که ساز مخالف نزند و با آنها همسو باشد. همه را با یک چوب نزنید به سراغ چند نفر دیگر هم رفتم. مشکلات همه آنها به چند دسته محدود میشد.. همه آنها از برخوردها و رفتارهای مسافران گلهمند بودند و معتقد بودند باوجود اینکه تمام تلاش خود را صرف رفاه حال آنها میکنیم، نهتنها مورد قدردانی قرار نمیگیریم، بلکه تخلفها و برخوردهای اشتباه رانندههای تاکسی را از چشم ما میبینند و ما را مورد خطاب قرار میدهند. در پایان باید به این نکته هم اشاره شود که همه آنها در یک جمله دیگر هم با یکدیگر اتفاق نظر داشتند و آن هم این بود که میگفتند: ما میدانیم تمام افرادی که به عنوان
رئیس خط فعالیت میکنند، اخلاق مناسبی ندارند و گاها بعضیها با مسافران به تندی برخورد میکنند ولی مردم این را هم باید در نظر بگیرند که خوب و بد در همه جا وجود دارد و درست نیست که همه را با یک چوب بزنند.
دیدگاه تان را بنویسید