محسن هاشمی: شهردار شدنم بستگی به نظر شورا دارد/ آلودگی هوا و آبهای زیر زمینی مشکلات بزرگ تهران هستند
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، محسن هاشمی از شهردار آینده تهران میگوید. شهرداری که به زعم او باید به مسائلی مانند حمل و نقل عمومی انبوه بر که بهترین نوع آن را مترو میداند، بیش از گذشته توجه کند. این روزها که بازار گمانه زنی و حرف و حدیث رسانهیی درباره شهرداری آینده تهران، کسی که منصوب شورای چهارم خواهد بود، داغ است، اظهاراتی از این دست میتواند راهگشای مردم و اعضای شورای چهارم باشد تا آنها با توجه به این نظرات، بتوانند کلید دارالحکومه را به کسی بسپارند که از زاویه جدیدی به پایتخت نشینان و مسائل و مشکلات شهری آنان نگاه کند. در ادامه، اهم گفتههای مدیرعامل سابق متروی تهران را با «اعتماد» میخوانید:
- اینکه من شهردار باشم یا نباشم بسته به نظر شورای شهر چهارم دارد. این کار درستی نیست که مرا شهردار بنامید.
- درآمد پایداری شهرداری در تهران از طریق عوارض نوسازی و خدمات پسماند و عوارض کسب و پیشه تامین میشود. البته تهرانیها مالیاتهای مختلفی را به دولت پرداخت میکنند از جمله مالیات بر ارزش افزوده که اخیرا تجمیع شده. دولت و وزارت اقتصادی دارایی وصول میکنند و بخشی از آن را به شهرداری تهران باز میگردانند. در سال 90 حدود 400 میلیارد تومان عوارض نوسازی و کسب پیشه و خدمات پسماند دریافت شده است. از مالیات ارزش افزوده هم در حدود 1000 میلیارد تومان دریافت میشود. نهایتا حدود 2000 میلیارد تومان درآمد پایدار از جهات مختلف به دست میآید. البته عوارض ساخت و ساز و تراکم و پذیره بحث دیگری است که البته در وضعیت فعلی شهر باید محدود شود. شهرداری فرصتهایی را هم برای سرمایهگذاری در شهر تهران برای بخش خصوصی فراهم میسازد که از این جهت نیز درآمدهایی به دست میآورد.
- مشکل بسیار مهم تهران آلودگی هوا و مسائل محیط زیستی است. میزان و انتشار آلایندهها بسیار بالا است به صورتی که کیفیت هوا در اکثر روزهای سال نامناسب است. در سال 90 فقط 120 روز هوای سالم و باقیمانده ناسالم و گهگاه بسیار ناسالم و حتی در چند روزی خطرناک بوده است. این بدین معنی است که هیچ روزی هوای پاک نداشتهایم. علت اصلی عمدتا حملونقل غیراصولی بوده است. سامانه ریلی انبوهبر، مانند مترو میتواند بخش عمدهیی از این مشکل را حل کند. تهران احتیاج به حداقل 250 ایستگاه مترو، 430 کیلومتر در 12 خط مترو به اضافه 6 خط تراموا و یک یا دو خط مونوریل، سیستم اتوبوسرانی کارآمد با حداکثر 3500 اتوبوس دارد. لذا باید حمل و نقل عمومی با توان 15 میلیون سفر که 10 میلیون آن توسط ریل برقی شهری به سرانجام برسد و 5 میلیون سفر باقی مانده با سامانهیی مکمل یعنی BRT، تراموا و اتوبوس حملونقل شود، ایجاد شود.
- آلودگی آبهای زیرزمینی و روزمینی و بالاخره، آلودگی صوتی نیز در درجه اهمیت بعدی قرار دارد. میتوانیم با استفاده از روشهای علمی مانند سامانه اگو یا فاضلاب، استفاده از پنجرههای دو جداره و دیوارههای صوتی مساله را حل کنیم. میزان مجاز صدا کمتر از 80 دسی بل است. میزان فلزات سنگین در کانالهای شهری بالاست و در ضمن میزان نیتراتها و یونهای کلر نیز در آبهای زیرزمینی تهران از حد استاندارد گذشته است که اصولا باید کمتر از 50 میکروگرم در لیتر باشد ولی بین 50 تا 100 میکرو گرم در لیتر است. میدانیم که حدود 30درصد آب شرب تهران از آبها زیر زمینی تامین میشود. تولید و مدیریت ضایعات و پسماند یازبالههای خانگی، صنعتی، بیمارستانی بسیار مهم است که خود تکنولوژی ویژهیی دارد. ابتدا باید تولید آن را مدیریت کرد. بعد در قبل از جمعآوری باید جداسازی انجام گیرد، در انتها باید از آن نیز استفاده کاملا اقتصادی شود. در این زمینه البته کارهای خوبی صورت گرفت ولی در آموزش وظیفه شهروندی و برنامهریزی برای جداسازی، در ابتدای راه هستیم.
- سرانه تولید زباله 27 کیلوگرم در ماه است که نسبت به شهرهای پیشرفته بسیار بالاست. صحبت از 10 برابر است. البته حفظ محیط زیست شهر فقط به شهرداری مربوط نیست، بلکه به دلیل عدم واگذاری کارها به شهرداریها، سازمانهای دولتی دخالت زیادی در مسائل شهرها دارند لازم است یا واگذار کنند یا نسبت به وظیفه خود جدیتر عمل کنند. سازمانهایی چون وزارت نیرو، کشاورزی، حفاظت محیط زیست، بهداشت و درمان، راه و شهرسازی، میراث فرهنگی، موسسه استاندارد، بهینهسازی مصرف سوخت و بالاخره وزارت کشور و سازمان شهرداریها در این زمینه وظیفه سنگینی دارند.
- تهران از نظر سطح اشغال و کاربری زمین با حدود 30 درصد مسکونی، 20درصد شبکه معابر، 15درصد تجاری، اداری و انبار، 10درصد فضای سبز و 10درصد خدمات شهری، 5درصد کشاورزی و باقی مانده نظامی و بایر و ساخته نشده تشکیل شده است. لذا لازم است برای فضای سبز بیشتر نظامیها از شهر خارج شوند و جایشان را به فضای سبز دهند، در نتیجه لزوم استفاده از فضای زیر زمینی برای عبور و مرور و حمل و نقل بسیار مهم جلوه میکند وگرنه تهران به زودی کاملا متوقف میشود.
- در بعد حمل و نقل 2800 کیلومتر معبر وجود دارد. 370 کیلومتر بزرگراه و 750 کیلومتر خیابان شریانی درجه یک و درجه دو، 1500 کیلومتر معابر دسترسی محلی با حدود 20 میلیون جابهجایی، سرعت متوسط حرکت در تهران به کمتر از 20 کیلومتر در ساعت رسیده است، سال به سال کمتر میشود. گهگاه در بعضی از مناطق کمتر از 10 کیلومتر در ساعت را تجربه میکند. هماکنون تهران از نظر حمل و نقل عمومی اتوبوسرانی، تاکسیرانی به اندازه کافی دارد مشکل اصلی کمبود حمل و نقل ریلی است تاکسی از حد مورد نیاز بیشتر وجود دارد.
- درآمد پایدار در شهرداری 30درصد کل درآمد است. 70درصد درآمد ناپایدار است که واقعا خطری برای شهر تهران به نظر میرسد. در ضمن تغییر کاربری و عوارض برای ساختمان و اراضی حدود 65درصد درآمد شهرداری را تشکیل میدهد. این هم خطری است برای توسعه پایدار شهر تهران که باعث مشکلات جدی برای شهر خواهد شد که خودش را هماکنون نشان داده است. البته رشد درآمدهای پایدار در این سالها خوب بوده است. آنچه بسیار مهم است اعتبارات اختصاص داده شده به اولویتهای برنامههای عملیاتی شهرداری است که مسلما چشمانداز واقعی مورد نیاز شهر را باید در برگیرد. لذا حوزههای ماموریتی با در نظر گرفتن اهداف چشمانداز بررسی جدی شود و توافقی کلی نسبت به انجام آنها در ذهن مردم و عامه و نخبگان ایجاد شود. البته شهرداری مدعی است حدود 50 درصد از اعتبارات در زمینه حمل و نقل و ترافیک هزینه میشود که البته درست است ولی سهم حمل و نقل خصوصی و ایجاد اتوبان و پل و تونل خودرویی زیاد است و سهم حمل و نقل ریلی انبوه بر نسبت به آن کم است. باقیمانده در امر برنامههای عملیاتی بهطور متوسط هر یک 10درصد هزینه میشود البته هوشمندسازی درخواست اعتبارات زیادی نیاز دارد که اگر تخصیص یابد به شهر و توسعه پایدار کمک میکند. نگاهی به منابع تامین اعتبار شهرداری نشان میدهد که عمدتا بیش از 90درصد از منابع داخلی شهرداری است و سهم دولت کمتر از 5 درصد است، در ضمن سهم بخش خصوصی نیز کمتر از 2درصد است و باقیمانده از طریق وام و اوراق مشارکت به دست میآید. مشخص است که نقش شورای شهر از درجه اهمیت بالایی برخوردار است تا نظارتی جدی برای تصویب بودجههای سالانه و نظارت برای اجرای دقیق قوانین بودجه و برنامههای عملیاتی شهرداری داشته باشد. در قانون اساسی 6 اصل به شوراهای شهر اختصاص دارد. میتوان از اصول 7، 100و 101 و 102و 103 106 نام برد.
- شناسایی شاخصهای فرهنگی، سیاسی، اقتصادی و اجتماعی برای اولویتبندی مسائل شهری مهم است. از نظر مدیران و کارشناسان شهری مهمترین مسائل شهر تهران عبارتند از: ترافیک، بیکاری، جرایم و آسیبهای اجتماعی، مدیریت ناکارآمد، کمبود مسکن، آلودگی هوا و همچنین نتایج پیمایش که بر اساس نظرات شهروندان استخراج شده است، نشان میدهد که بر اساس شاخصهای 4 گانه توسعه اجتماعی مناطق 18و8 و 19و 13و 14 از سطح توسعهیافتگی کمتری نسبت به سایر مناطق برخوردار هستند و مناطق 1، 2، 3 و 5 بالاترین توسعه اجتماعی و مناطق 8 و 18 کمترین توسعه اجتماعی را از نظر شهروندان دارا هستند. مناطق 7، 10، 11 و 15 در حد متوسط توسعه اجتماعی هستند. امروز شهرداریها در اقصی نقاط جهان از لحاظ مدیریتی با شرایط پیچیدهیی روبهرو هستند. انتظارات مردم افزایش یافته و خواستار سامانه مدیریتی و برنامهریزی در دسترس و پاسخگوی نیازها و انتظارات آنها هستند. شهر تهران مهمترین کلانشهر ایران است که متاسفانه تاکنون مدل منسجم و یکپارچهیی برای توسعه آن وجود نداشته است. متاسفانه شناخت وضعیت موجود کلانشهر تهران با مشکلات و موانع عدیدهیی مواجه است. یکی از مهمترین موانع نبودن اطلاعات و دادههای به روز در ارتباط با وضعیت موجود و توصیف دقیق اوضاع و احوال محیطهای مختلف جامعه است بنابراین قبل از طرحریزی هرگونه مدل توسعه ابتدا باید وضعیت موجود به خوبی توصیف و شاخصسازی شود. این مشکلات و موانع زمانی فزونی میگیرد که قدم در محیطهای اجتماعی بگذاریم. شاخصهای اجتماعی به دلیل ماهیت آن بسیار نرم، تغییر پذیر و نیازمند پیمایشهای وسیع است. لذا بیش از حوزههای دیگر نیازمند پایش و رصد مداوم و مستمر است بنابراین تهیه سند توسعه پایدار اجتماعی بیش از دیگر حوزهها با مشکل مواجه است. بنابراین شاید بهتر باشد من اولویتهای شهر تهران را بیان کنم که عبارتند از:ترافیک، بیکاری، حاکم نبودن قانون، فقر، کمبود مسکن،امنیت اجتماعی، مدیریت ناکارآمد، آلودگی زیستمحیطی، آلودگی صدا، فقدان امکانات بهداشت و سلامت.
دیدگاه تان را بنویسید