وزیر اسبق بهداشت: خواستم راه مقابله ایدز از طریق ارتباط جنسی را بگویم، تلویزیون صحبتم را قطع کرد/ جمعیت به تنهایی برای یک کشور قدرت نمیآورد
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، «رضا ملکزاده» از اولویتهای دولت یازدهم برای حل مشکل اورژانسی دارو و ورشکستگی بیمارستانهای دولتی و اشتباهاتی که اجرای برنامه پزشک خانواده شده است و گمانهزنی درباره وزیر بهداشت آینده گفت. وزیر بهداشت سالهای 69 تا 72 در دولت هاشمی رفسنجانی و مشاور حسن روحانی در حوزه سلامت این بار و در قسمت دوم و پایانی این گفتوگو از مشکلات حوزه درمان و هدر رفتن منابع گفت. او حل رفتارهای نامناسب جوانان را با همکاری خود مردم میسر دانست و گفت باید مشکلات را شفاف به مردم بگوییم و از قطع سخنان خود در زمان وزارتش درباره پیشگیری از ایدز گلایه کرد. ملک زاده در مورد رشد جمعیت هم معتقد است که رشد جمعیت باید متناسب با اشتغال و همزمان با تربیت و آموزش زندگی سالم و مهارت کافی به مردم باشد و گرنه رشد جمعیت فقیر و معتاد برای جامعه مصبیت ایجاد می کند. اهم صحبتهای ملکزاده را با «فارس» در ادامه میخوانید:
- بهداشت و درمان همه ذهنها به سمت خدمات درمانی، اورژانس و بیمارستان میرود.همه انتطار دارند خدمات درمانی مناسبی بگیرند. ببینید ما حدود 115 هزار تخت بیمارستانی در کشور داریم که حدود 90 درصد آن در بخش دولتی است و اگر کاری کنیم که همین بیمارستانهای دولتی به مردم خدمات مناسبی ارائه کنند، کمک بزرگی به مردم در بخش درمان کردهایم و بخش زیادی از هزینههای درمان مردم کم میشود. البته برای این کار اول از همه باید سرانه درمان را افزایش دهیم و تعرفهها را منطقی کنیم.
- تعرفه با توجه به شرایط اقتصادی و تورم باید در کشور تعیین شود. نمی شود قیمت همه چیز بالا برود ولی قیمت خدمات درمانی را به صورت اجباری و مصنوعی پایین نگه داریم. اگر میخواهیم خدمات درمانی واقعاً با کیفیت داشته باشیم باید هزینه مناسب آن را هم بپردازیم. البته نباید از جیب مردم باشد، این هزینه باید از طریق سیستم بیمه تأمین شود.
- پولی که در بخش سلامت خرج میشود و مردم خرج میکنند، پول کمی نیست ولی به دلیل اینکه سیستم دولتی اعتباراتش کم است و تعرفهها غیر منطقی است، ما خودمان سیستم را با تعرفههای غیر علمی و غیر عملی فلج کردهایم. مردم به خاطر اینکه این سیستم کار نمیکند و راضی نیستند مجبور میشوند بروند بخش خصوصی و پول بیشتری بپردازند.
- زمانی که من وزیر بودم، احساس کردیم ما در خدمات قلب وابسته به خارج هستیم، عده زیادی از مردم برای خدمات درمان بیماری قلبی به خارج میرفتند، آمدیم تعرفه خدمات قلب را منطقی کردیم که البته هنوز هم با تعرفه واقعی فاصله دارد اما همین کار باعث ارتقای خدمات قلب در کشور شد. در مورد خدمات چشم هم همین طور است و شما میبینید که در این دو حوزه خیلی موفقیم و رضایتمندی بالاست. ببینید بیمارستان قلب و بیمارستان فارابی چقدر خدمات عالی به مردم میدهند. مردم هم راضی هستند چون بیمه تأمین میکند. حالا اگر مردم یک ذره بیشتر پول بدهند بهتر از این است که بروند بخش خصوصی 10 برابر بپردازند و فقیر شوند.دولت 100 هزار تخت را اداره میکند ولی در کل راندمان کاریش پایین است چون گردش مالی لازم را ندارد.
- بیمارستان یک بنگاه اقتصادی است. اگر این موضوع را درک نکنیم، نمیشود انتظار داشته باشیم که در یک بیمارستان که هزینههای گزافی دارد، خدمات خوبی به مردم ارائه شود. همه چیز را باید از بیرون بخریم، دستگاهها را، اقلام روزمره را و حقوق پزشک و پرستار را باید به موقع بپردازیم و این کار بدون پول نمیشود.
- وقتی ما در جامعه فقر و بیکاری داریم،و خشونت در جامعه وجود دارد و یک جوری مشکلاتی در خانوادهها داریم،. حل این مسائل به دست یک فرد به عنوان وزیر بهداشت میسر نیست. وزارت بهداشت باید برای این مسائل برنامه داشته باشد و در هر شورای مثل شورای عالی سلامت و هیئت دولت این مسائل را به صورت جدی مطرح کند. زمانی که من وزیر بودم آمدم در مورد ایدز با مردم صحبت کردم اما وسط صحبت من تلویزیون صحبت مرا قطع کرد. یک حرف ساده بود،. گفتم اگر به هر دلیلی شما ارتباط جنسی برقرار کردید، از کاندوم استفاده کنید. این ساده ترین چیزی است که هر کسی باید بداند. ما باید خیلی شفاف با مردم صحبت کنیم، چیزی نداریم که از مردم بپوشانیم. مردم به این نظام اعتماد عظیمی دارند. نمونه آن همین انتخابات است. مردم اعتماد کردند و رأی دادند. انتظار دارند تا ما مسئولان هم با آنها رو راست باشیم و واقعیات را بگوییم.
- کارهایی است که چند دستگاه مسئول آن هستند. مثل ترافیک. به نظر من باید بالاخره تلاش کنیم این کارها را سامان برسانیم. مثلاً اعتیاد مسئلهای است که تمام نهادهای حکومت در کنترل آن نقش دارند. نمیشود بگویید یک نفر باید آن را حل کند. همه نهادها باید با هم کار کنند و باید بخواهند با هم کار کنند تا حل شود.
- در تمام دنیا یکسری خدمات اولیه پیشگیری دندانپزشکی میآید توی سیستم بیمه و وزارت بهداشت به عنوان متولی سلامت یکسری از این خدمات پیشگیرانه را به مردم ارائه میکند. بخشی از این خدمات تحت پوشش بیمه است ولی بخش دیگری را باید بیمههای تکمیلی و مکمل پوشش دهند،. چون همه این خدمات جزو خدمات پایه نیست. اگر قرار باشد همه خدمات درمانی را بیمههای پایه پوشش بدهند دیگر اسمش بیمه پایه نیست.
- ما رشد جمعیت را کم نکردیم. نظر ما این بود که با یک برنامه منطقی تا امروز جمعیت ایران به حدود 70 میلیون نفر برسد تا بتوانیم برای آنها کار و آموزش کافی فراهم کنیم. الان جمعیت ایران بیش از 5 میلیون نفر از آنچه برنامهریزی شده بود هم بیشتر است و بیش آن چیزی است که ما پیش بینی میکردیم. ما فکر کردیم نرخ رشد جمعیت باید به نوعی باشد که آدم بیکار نداشته باشیم. ما باید به اندازهای که میتوانیم کار و اشتغال برای مردم ایجاد کنیم باید همان قدر هم جمعیت را اضافه کنیم. اگر ما جمعیت را زیاد کنیم به گونهای که افراد فقیر،بیکار و معتاد اضافه شوند. این جز مصیبت به بار نمیآورد. جمعیت به تنهایی برای یک مملکت قدرت نمیآورد. جمعیت یک عنصر هست ولی عنصر مهمتر کیفیت این جمعیت است که باید تحصیلکرده، آموزش دیده و با مهارت باشد و بتواند شغل و درآمد مناسب داشته باشد. جوامعی در دنیا هستند که جمعیتشان زیاد نیست اما چون تحصیلکرده و متخصص هستند و دانشگاههای بزرگ دنیا را در اختیار دارند، دارند دنیا را اداره میکنند. نه چون کیفیت جمعیتشان بالاست نه کمیتشان. ما باید جمعیتمان را تنظیم کنیم و به نحوی برنامهریزی کنیم که همه آدمهای که به دنیا میآیند. امکان رشد،پرورش استعداد و شغل مناسب داشته باشند. اگر جمعیت زیاد شود ولی شغل وجود نداشته باشد همین وضعی میشود که آدمهای فقیر و بیکار و معتاد زیاد میشوند که من و شما نگران آنها هستیم.
- ما گفتیم 3 تا بچه. ما گفتیم هر خانواده باید 3 تا بچه داشته باشد. اگر هنوز هم همان فرمول را حفظ میکردیم به شرطی که بیکاری نبود، مشکلی در کشور وجود نداشت. الان مشکل این است که خانوادهها دیگر اصلاً بچه نمیخواهند. چرا نمیتوانند 3 تا بچه داشته باشند. به خاطر همین مشکلات اقتصادی است. آدمی که میخواهد 3 تا بچه داشته باشد باید مسکن مناسب داشته باشد به نحوی که یک اتاق هم برای بچهاش داشته باشد. به نظر من با توجه به ظرفیت و توان اقتصادی کشور اگر شکوفا بشود، 3 تا بچه برای هر خانواده فرمول مناسبی برای جمعیت است. این برنامه جامعی بود که در آن زمان ما برای کشور تنظیم کرده بودیم و همان زمان خیلی دقیق آن را پیش میبردیم. اما بعداً اجرا نشد و ما الان گرفتار آدمهای زیادی هستیم که بیکار یا معتاد هستند. به خاطر اینکه آدمها را درست تربیت نکردیم. برای آنها شغل مناسب فراهم نکردیم. به آنها هنر کار کردن را نیاموختیم. من معتقدم باید رشد جمعیت را داشته باشیم ولی این جمعیت باید امکانات رشد و تربیت را داشته باشیم.
- چرا یک پزشک که در بیمارستان کار میکند نباید حقوقی دریافت کند که بتواند زندگیش را اداره کند. کسی که 7سال درس خوانده تا پزشک شده، بعد هم 4 سال تخصص گرفت و 2 سال هم فوق تخصص گرفته باید با ماهی 2 میلیون تومان کار کند؟ در حالی که آدمهای بی سواد و کم سوادی هستند که در صادرات و واردات کار میکنند و زندگیهای آنچنانی دارند. برای این کار اول باید سرانه درمان را واقعی کنیم بعد تعرفهها را منطقی کنیم. رشته پزشکی رشتهای است که افرادی در آن میآیند که باید حداقل زندگیشان تأمین باشد. ما در همین بیمارستان شریعتی دیگر نمیتوانیم پزشکی را از شهرستان بیاوریم چون با این حقوقها نمی تواند برای خودش در تهران مسکن پیدا کند. 90 درصد پزشکان الان در شرایط مالی نامطلوب زندگی میکنند. 50 درصدشان نزدیک خط فقر هستند. چرا فقط آن یک درصد جامعه پزشکی را میبینیم که ممکن است تعرفههای آنچنانی بگیرند و در بیمارستانهای خصوصی کار میکنند. تازه آنها هم آدمهایی هستند که عمری تجربه دارند و مردم به خدماتشان احتیاج دارند. به نظر من اینها هم از افراد مشابه خودشان در خارج از کشور کمتر میگیرند.
دیدگاه تان را بنویسید