کد خبر: 52235
تاریخ انتشار :

روایتی از اتاق مشاوره؛شاید نباید «نه» می‌گفتم!

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه، حتما برای شما هم پیش آمده که از تصمیمی که گرفته‌اید، پشیمان شده باشید و بخواهید درصدد جبران بربیایید اما یک زمانی هم هست که شما فقط «فکر» می‌کنید تصمیم‌تان اشتباه بوده است. این شک‌ و دودلی‌ها در برخی از موضوعات پررنگ‌تر می‌شوند که یکی از آنها پاسخ «بله» یا «خیر» به شریک زندگی آینده است. در اینکه این تصمیم یکی از مهم‌ترین و بزرگ‌ترین تصمیم‌هاست، ‌شکی نیست اما فقط کافی است به‌موقع و با دید درست موضوع را بررسی کنید و به دور از احساسات به آن نگاه ‌کنید، آن وقت است که متوجه می‌شوید اشتباه نکرده‌اید. روایت این هفته «محمود هندی‌پور»، روانشناس و مشاوره خانواده حکایت از تصمیمی دارد که در آستانه شک بود.

نامزدی عجیب!

فرزانه، دختر 24 ساله با ورودش به اتاق مشاوره، مشکلش را این‌طور مطرح کرد: «دو سال پیش یکی از همکلاسی‌های دانشگاهم به خواستگاری‌ام آمد و ما نامزد شدیم. اوایل نامزدی خیلی خوب بود و ما روزهای خوبی با هم داشتیم تا اینکه متوجه شدم خانواده مسعود حتی برای تفریحات ما برنامه‌ریزی می‌کنند. حتی وقتی تازه من و مسعود همدیگر را دیده بودیم، خانواده مسعود تماس می‌گرفتند و مسوولیت‌ها و کارهایی را به او محول می‌کردند و اصرار داشتند در همان ساعت انجام شود.» تمام این موارد در فرزانه احساس منفی و حساسیت ایجاد کرده بود. او گفت: «همه این مسائل در شرایطی بود که ما در دوره نامزدی بودیم و نیاز به زمان بیشتری برای شناخت هم داشتیم.»

تحمل نداشتم!

فرزانه گفت: «دیگر تحملم داشت تمام می‌شد و از مسعود خواستم با هم صحبت کنیم. سعی کردم به او گوشزد کنم که طرز برخورد خانواده‌اش درست نیست اما مسعود در جواب گفت که همه‌چیز درست می‌شود.» در ادامه مسعود با همان سیستمی که در آن بزرگ شده و به آن عادت کرده بود، رفتار می‌کرد. فرزانه گفت: «هر چه جلوتر می‌رفتیم این موضوع برای من حادتر می‌شد و کم‌کم خانواده‌ام هم از این موضوع مطلع شدند چون گاهی اوقات من با مسعود بیرون می‌رفتم و قرار بود چند ساعتی را با هم بگذرانیم ولی یکدفعه یک ساعت بعد می‌آمدم خانه و از من سوال می‌کردند که چرا به این زودی برگشتی و من مشکل را مطرح می‌کردم بنابراین طبیعی بود که خانواده من هم در مورد این موضوع حساس شوند.»

مشاوره به داد رسید

خانواده فرزانه از او می‌خواهند که از کمک مشاور بهره ببرد. او هم موضوع را با یک مشاور مطرح می‌کند و مشاور به او تاکید می‌کند که مسعود شخصیت وابسته‌ای دارد و به ثبات شخصیتی نرسیده است. مسعود قدرت نه گفتن ندارد و در بروز رفتار قاطعانه ضعف دارد. خانواده او نیز به شکل آچار فرانسه به او نگاه می‌کنند و می‌خواهند همه‌چیز را از طریق مسعود جلو ببرند. به همین ترتیب خانواده انتظارات و توقعات بیشتری دارد و این موضوعی نیست که با ازدواج به پایان برسد.

پایان غم‌انگیز

فرزانه گفت: «با وجود نظر مشاور من همچنان تلاش می‌کردم مسعود رفتارش را ترک کند و خانواده‌اش را متوجه این مساله کند که ما نیاز داریم زمان‌هایی را با هم باشیم و توجه و شناخت بیشتری نسبت به هم پیدا کنیم.» تلاش‌های فرزانه همچنان با ملایمت مسعود مبنی بر اینکه همه‌چیز درست می‌شود و... پیش می‌رود. فرزانه رابطه را چند ماهی ادامه می‌دهد اما وقتی با نبود انعطاف‌پذیری مسعود و خانواده‌اش مواجه می‌شود، خانواده‌ها به این نتیجه می‌رسند که آنها برای هم مناسب نیستند و این رابطه قطع می‌شود.

هنوز تمام نشده

فرزانه یک سال بود که از رابطه خارج شده بود اما تازه دچار مشکل شده بود. او گفت: «الان مدت زیادی است که فکر این موضوع من را آزار می‌دهد. من دلتنگش می‌شوم و فکر می‌کنم پسر خوبی بود. من گاهی اوقات پشیمان می‌شوم از اینکه چرا این ارتباط را به هم زدم و حتی گاهی وسوسه می‌شوم با او تماس بگیرم و ابراز پشیمانی کنم و ارتباط را شروع کنم ولی احساس می‌کنم در اینجا خانواده‌ام تحقیر ‌شوند و ممکن است اتفاقات خوبی نیفتد بنابراین جلوی خودم را می‌گیرم و این کار را انجام نمی‌دهم.»

اولین‌ها مهم هستند

از فرزانه پرسیدم کدام بخش این موضوع برایش آزاردهنده است. کم‌کم مشخص شد مسعود پررنگ‌ترین فرد از جنس مخالف بود که وارد زندگی فرزانه شده بود. یک اصل در روانشناسی هست که می‌گوید اولین محرک قدرتمند‌ترین محرک است، ما هنگامی که با اولین‌ها رو‌به‌رو می‌شویم هیچ‌وقت آنها را از یاد نمی‌بریم مثل اولین‌باری که به باغ‌وحش می‌رویم یا اولین‌بار که به کشوری دیگر می‌رویم و... . در اینجا مشخص شد چون این اولین پسر زندگی فرزانه و جدی‌ترین مرد زندگی او بود به همین دلیل تمرکز زیادی از نظر فکری برای او ایجاد کرده بود. مساله بعدی این بود که موضوع مسعود تبدیل به یک نشخوار فکری شده بود. فرزانه گفت: «گاهی، رویاپردازی می‌کنم و در فکر خودم موانع را حل شده می‌بینم.» موضوع اینجاست که آدم‌ها وقتی از هم دور می‌شوند بعد از مدتی نقطه‌ضعف‌های یکدیگر را به فراموشی می‌سپارند و ذهن بیشتر نقاط مثبت و احساس دلتنگی و دوری را بروز می‌دهد و بخش اول کمرنگ می‌شود. این هم مزید بر علت شده بود که فکر کردن به مسعود برای فرزانه بیشتر ایجاد دلتنگی می‌کرد.

نباید فکر کنی!

با فرزانه توافق کردیم زمان‌های مشخصی را برای فکر کردن به مسعود اختصاص دهد و خارج از این زمان به خود اجازه فکر کردن به او را ندهد. هدف از این برنامه، این بود که به فرزانه کمک شود این گستره‌ای که در این زمینه در ذهنش ایجاد شده را محدودتر کند. فرزانه خوب پیش می‌رفت و خوشبختانه تکالیف را جدی می‌گرفت.

تمرین‌ها کارساز بود

جلسه بعد فرزانه اعلام کرد که گاهی اوقات خارج از زمان توافق شده بدون آنکه دقت داشته باشد وارد این افکار می‌شود که البته از نظر من طبیعی بود. به او گفتم: «تو ‌داری از یک فرآیند بزرگ فکری و ذهنی آرام آرام خارج می‌شوی و این طبیعی است.» در عین حال از فرزانه خواستم در یک برگه محاسن و معایب مسعود را بنویسد. فرزانه زمانی که این تکالیف را انجام می‌داد، گفت: «برایم عجیب است که من اینقدر به مسعود فکر می‌کنم ولی الان در نوشتن محاسنش مزیت زیادی پیدا نمی‌کنم.» گاهی اوقات افراد وقتی می‌بینند فردی بسیار مطیع و حرف گوش کن است، احساس خوبی پیدا می‌کنند ولی درواقع وقتی فرزانه توانسته بود واقع‌گرایانه نگاه کند به این نتیجه رسیده بود مسعود در مقابل همه، این حالت را دارد و شاید به نوعی از آن تیپ افرادی بود که می‌خواست محبوب دل همه باشد و این محبوب بودن را از طریق انجام خواسته‌های آدم‌ها بدون اینکه نه بگوید و بدون اینکه مقاومت کند و بدون اینکه به این فکر کند که او هم نیازهایی دارد و زندگی شخصی دارد و اصلا اگر انسان نتواند نه بگوید در زندگی فردی و اجتماعی‌اش دچار مشکلات زیادی خواهد شد، انجام می‌دهد.

معایب بیشتر از محاسن

فرزانه معایب قابل‌توجهی را در مسعود پیدا کرد ولی خودش از این متعجب بود که نمی‌تواند محاسن شخصیتی قوی‌ای در مسعود پیدا کند. این موضوع ما را به این سمت برد که این علاقه‌ای که فرزانه از آن حرف می‌زد صرفا یک وابستگی روانی بود که در اثر عواملی که با هم آنها را پیدا کرده بودیم، ایجاد شده بود. مشاوره که ادامه پیدا کرد، فرزانه گفت: «مشکلی پیش آمده و آن این است که من برخی زمان‌ها که مشخص‌شده به مسعود فکر می‌کنم، حوصله فکر می‌کردن ندارم و فکر می‌کنم تکلیفم را درست انجام نمی‌دهم.» گفتم: «ما دقیقا داریم به هدف‌مان نزدیک می‌شویم. تازه آن غول فکر به مسعود و افکاری که به دنبال خود دارد در حال کوچک شدن است و با کوچک شدن آن غول افکار، تو حتی در آن زمان هم که قرار می‌گیری، فراموش می‌کنی یا حتی حوصله نداری به این موضوع فکر کنی.» در ادامه گاهی اوقات فرزانه به خنده می‌افتاد از اینکه چرا یک فرد را اینقدر در ذهنش بزرگ کرده است درحالی‌که تعداد زیادی از معایب او را پیدا کرده بود که می‌توانست برای او مشکل‌ساز باشد و در محاسن هر چه می‌گشت فاکتور پررنگی را پیدا نمی‌کرد.

همکاری نتیجه داد

فرزانه در این فرآیند همکاری خوبی داشت و توجهش به تکالیف و ممارستش در آمدن به اتاق مشاوره طی حدود یک ماه‌ونیم شرایط روحی بسیار خوبی برای او ایجاد کرد و افکار مزاحمی که در این زمینه زندگی روزمره او را تحت‌الشعاع قرار می‌داد، به‌شدت کاهش پیدا کرد. انرژی‌ فرزانه بیشتر شده بود، حالش بهتر شده بود و ‌گفت: «هر چه جلوتر می‌روم با خودم می‌گویم چرا به این شکل داشتم خودم را از زندگی دور می‌کردم.» من هم به او گفتم: «تو در حقیقت با هجوم این افکار اجازه داده بودی ذهنت به مدیریت تو بپردازد ولی از یکجایی تو توانستی این مدیریت را تغییر دهی و آرام‌آرام تو مدیر ذهنت شدی، به این معنا که اجازه ندادی هر فکری با هر شدتی بیاید و تمام فکر و وجودت را مشغول کند بنابراین این موفقیت تو است و این مدیریت‌کردن بر ذهنت منجر به این شده که قابلیت‌های تو مجدد احیا شود و طبق صحبت‌هایی که خودت کردی حتی احساس می‌کنی که قدرت و توانت نسبت به قبل خیلی بیشتر شده است.»

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها