منازعات میان دولت و شهرداری در 12 سال و مشکلات حاصل از آن/ شهرداری به پیمانکاران بدهکار است
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، دستکم 12 سال است شهرداری و دولت سایه هم را با تیر میزنند، چه زمانی که احمدینژاد شهردار تهران بود، چه این سالهایی که قالیباف کلیددار شهر. احمدینژاد از دولت اصلاحات گلایه داشت و نامههای آنچنانی مینوشت و قالیباف هم از دولت مهرورزی و عدالت که چرا اینقدر با شهرداری نامهربان است. در همه این سالها این منازعات تنها سوژههای رسانهای نبودند. فرصتهای زیادی برای تهران در نبود این هماهنگی و تعامل از دست رفته است و شاید دقیقا به همین دلیل هم بود که افرادی که در شورای سوم هم بر طبل اختلافات دولت و شهرداری میکوبیدند و در شورا گروکشی سیاسی میکردند، رای نیاوردند. حالا اما شورای چهارم و شهردار بعدی تهران با دولت چه خواهد کرد؟ آیا این شورا نقطه پایانی بر منازعات مدیریت شهری و دولت خواهد گذاشت؟ «بهار» اینها پرسشها را با محسن سرخو، عضو شورای چهارم و از اعضای ائتلاف اصلاحطلبان مطرح کرده است که در اهم گفتههای سرخو را در ادامه میخوانید: یکی از نکات مهم و قابل توجه که درباره شوراها وجود دارد این است که با وجود اینکه سه دوره از فعالیت شوراها در ایران میگذرد اما هنوز شوراها نهادهایی نوپا هستند.
هنوز وظایف و کارکردهای آنها چه برای مردم و چه برای مسئولان جا نیفتاده و شوراها به جای اینکه شوراهای شهر باشند و آنچه در حوزه کلان مدیریت شهری میگذرد را رصد کنند، عمدتا به اموری میپردازند که وظایف گذشته و سنتی شهرداریهاست. بههرحال مردمی که در شهرها زندگی میکنند انتظار دارند تاثیر شوراها را در زندگی شهری ببینند و شوراها در حوزههای مختلف مدیریت شهری نظارت داشته باشند اما این موضوع تا اندازه زیادی مستلزم این است که دولت حضور و نظارت شوراها را جدیتر بگیرد. الان تنها نهادی که شورا را جدی تلقی میکند شهرداری است و آن هم نه در همه موارد؛ میبینید که بخش زیادی از مصوبات شوراها توسط شهرداریها اجرایی نمیشوند. این رویه باید تغییر کند و باید با هماهنگی بین شورای شهر و شهرداری با دولت و واگذاری وظایفی که توسط دولت تصدیگری میشوند و اساسا خود دولت هم اعتقاد دارد برای چابکسازی و افزایش کارآیی دولت باید این وظایف را واگذار کند وظایفی که الان تصدیگری آنها با دولت است اما باید براساس قانون به شهرداریها واگذار شوند؛ در این صورت شوراها ساختار اصلی و کارکرد خودشان را پیدا کنند و به همان میزان اعتماد مردم به شوراها
بیشتر میشود و مشارکت آنها هم افزایش مییابد. امسال آخرین سال برنامه پنجساله شهرداری است و قاعدتا در ششماهه دوم امسال برنامه پنجساله آینده تدوین میشود، امیدوارم کمبودهایی که در برنامهریزیها هست در برنامههای جدید رفع شود و شهرداری با هماهنگی بیشتری با دولت کار کند. بههرحال دولت در واگذاری تصدیگریهایش و چابکسازی چارهای ندارد و تکلیف کلی دارد که آنها را واگذار کند. این شهرداریها و شوراها هستند که در این زمینه نقش دارند و میتوانند موثر باشند. یکی از علل عملیاتی نشدن مدیریت یکپارچه شهری، مقاومت و منازعات میان دولت و شهرداری در 12 سال گذشته بوده است. بههرحال در این سالها روابط خوبی بین دولت و شهرداری وجود نداشته است و میبینیم با وجود اینکه گسترش مترو اصلیترین ضرورت برای تهران بوده اما دولت مقاومت کرد و حتی بودجهای که در اختیارش بوده و حق مترو تهران بوده را یا نداده یا در روند پیشرفت کار در شهرداری و شورای شهر تهران کارشکنی کرده است. من بخشی از این جریان را ناشی از سوءتدبیرها میدانم. این اختلافها نشانه سوءتدبیر است و طبیعی است در شرایطی که دولت و شهرداری هماهنگی نداشتند، دولت بخشی از وظایفش
را در این مجموعه واگذار نکند. در دوره اول با توجه به اینکه شورا تازه شکل گرفته بود خیلی طبیعی بود وزارت کشور و دولت برای واگذاری امورات به شهرداریها نگرانیهایی داشته باشد. بههرحال این وظایف بحث بخشنامه و قانون نیست، بحث زندگی مردم است. نباید در روند زندگی آنها با واگذاری این وظایف خللی ایجاد شود. بنابراین در دوره اول طبیعی بود نگرانیهایی وجود داشته باشد. از سوی دیگر عمر شهرداری بسیار کوتاه بود و پس از آن هم اختلافاتی عمیق بین دولت و شهرداری را شاهد بودیم. الان هم این انتظار وجود ندارد همه تصدیگری به یکباره به شهرداریها واگذار شود. این کار باید تدریجی، حساب شده و گامبهگام صورت بگیرد که هم نگرانی در دستگاههای دولتی به وجود نیاید و هم سازوکارهای مربوطه در شورای شهر و شهرداری برای تصدیگری این وظایف انجام شود. عملکرد شورایعالی استانها خارج از عملکرد شوراهای شهرها نبوده است. آنها کم و بیش تلاش کردهاند برای اینکه وظایف قانونیشان را انجام دهند اما شورایعالی استانها هم تعاملی با مدیریت اجرایی کشور نداشت و چون تعامل نبود به نتیجه مطلوب و دلخواه نرسید. تهران به عنوان پایتخت سیاسی و اقتصادی و
اجتماعی شرایط متفاوتی دارد و انتظار این بوده و هست که از طرف دولت محترم به شهر تهران با نگاه دیگری توجه شود چه از نظر کسری اعتبارات، چه درباره اجرای خیلی از پروژههایی که در توان شهرداری نیست مانند نوسازی بافتهای فرسوده که بیشترین تراکم آن هم در جنوب تهران است و با توجه به زلزلهخیز بودن تهران اگر تنها یکی گسلهای بسیار خطرناک حرکت کند فاجعه با ابعاد گستردهای به بار خواهد آمد، در عین اینکه دولت میتواند از ظرفیتی که در تهران و مدیریت شهری وجود دارد به نفع چابکسازی دولت استفاده کند. در شورای اول سازوکارها، حدود اختیارات و وظایف هم برای مدیریت شهری و هم برای شوراها روشن نبود، حتی به درستی تشریح و تبیین نشده بود. شورای اول تجربه اول نظام شورایی ما در ایران بود و تفاوتی نمیکند که چه کسی شورای اول را گرفت؛ چون هر جریان دیگری هم اگر در شورای اول بود به همین مشکلات دچار میشد و ابهاماتی میداشت. شورایی که همهجانبه خود را در همه امور شهر، صاحب رای و نظر میدید و شهرداریهایی که هنوز خود را راضی نکرده بودند که شورایی وجود دارد و باید با آنها کار مشورتی و با نظام پارلمان محلی را پیش ببرند. از سوی دیگر
انتظارات از شوراها هم زیاد و غیرواقعی بود و با جایگاه و اختیارات آنها تناسبی نداشت. خوشبختانه در شورای چهارم جلسهای به عنوان معارفه داشتیم. اصلاحطلبانی که وارد شدند دارای تخصصهای بالایی هستند و همینطور اصولگرایان حاضر در شورای چهارم در زمینههای مختلف صاحب تخصصاند و افرادی شناختهشده هستند. با چنین فضایی من فکر میکنم این دوره چهارساله دوره آرامش و کارآمدی شورا خواهد بود. به گونهای که طرحها دقیق بررسی شود و شهرداری دست به کارهای پرهزینه و کمبازده نزند. کارهایی که از نظر مردم در اولویت قرار دارد در دستور کار قرار بگیرد و از هزینههای غیرضروری جلوگیری شود. فعلا مهمترین کار برنامهریزی برای تدقیق در پروژهها و برنامههای شهری است و اینکه در اولین قدم بدهیهای شهرداری را تا حد ممکن کاهش دهیم و پرداخت کنیم. تا جایی که به ما اطلاع دادند کسری بودجه وجود داشته و شهرداری تهران نتوانسته هنوز بدهی گروهی از پیمانکاران را بپردازد اما رقم دقیق این بدهی را نمیدانم.
دیدگاه تان را بنویسید