سرانجام همدانشگاهیان احمدینژاد در دولت نهم و دهم/ افول حلقه «علم و صنعتیها» + جدول
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، هشتسال پیش اسبابکشی محمود احمدینژاد از میدان نارمک به میدان پاستور، همزمان شد با آغاز حیات سیاسی کسانی که امروز میتوان جمع آنها را در دولتهای نهم و دهم به حلقه «علموصنعتیها» تعبیر کرد. حالا پس از هشتسال 16نفر از دولتمردان دولتهای نهم و دهم علاوه بر مواضع سیاسی خود یک مشخصه مشترک دارند. حضور در دانشگاه علموصنعت بهعنوان همکلاسی، همکار و همدانشگاهی محمود احمدینژاد. دولتمردانی که از فرش سیاسی در دانشگاهی به نام علموصنعت به عرش بدنه اجرایی کشور یعنی دولت نهم و دهم آمدند. اما هرکدام سرنوشت متفاوتی در مواجهه با همکلاسی و همدانشگاهی سابق و امروز خود داشتند. برخی پس از اختلاف نظر با اسفندیار دولت، رخت از دولت بستند و برخی دیگر با بازی در زمین اصولگرایان سنتی، حیات سیاسی خود را پس از دوران احمدینژاد تداوم بخشیدند. گروهی دیگر نیز به مانیفست سیاسی محمود احمدینژاد وفادار ماندند و سرنوشت سیاسیشان با او عجین شد. با اینهمه نامهایی همچون کامران دانشجو، حمید بهبهانی، محمد سلیمانی، علیرضا علیاحمدی، سیدمسعود میرکاظمی، محمدحسین صفارهرندی، عبدالرضا شیخالاسلامی، رضا تقیپور، مجتبی ثمرههاشمی،
مهدی غضنفری، علیاکبر محرابیان، علی نیکزاد، مهندس نامجو و حسین شمقدری را میتوان در حلقه علموصنعتیها گنجاند. علاوه بر این در این هشتسال محمود احمدینژاد مرامی را به مرامنامه سیاسی کشور افزود. او آنقدر پای نیروهایش ایستاد که حتی در مقاطع مختلفی نقطه سیبل انتقاد اصولگرایان سنتی شد. در این هشتسال سرپیچی از سیاستهای جاری از دولت مساوی بود با خروج از دولت؛ حتی اگر آنها سالهای سال همکلاسیها و همدانشگاهی رییس دولت باشند. در این روزها حلقه علموصنعتیها بههمراه احمدینژاد با پاستور و دفاتر وزارتی خداحافظی میکنند. کمی آنسوتر کسانی هستند، که با محمود احمدینژاد پا به عرصه سیاسی کشور گذاشتند و حالا بدون او بهدنبال جایگاهی در میان اصولگرایان و ساختار سیاسی کشور هستند. نامهایی همچون کامران دانشجو، حمید بهبهانی، محمد سلیمانی، علیرضا علیاحمدی و سیدمسعود میرکاظمی از یاران دیروز او در دانشگاه علموصنعت و در دولتهای نهم و دهم و منتقدان امروز او هستند؛ کسانی که پیش از پایان کار دولتهای نهم و دهم زمینه افول «حلقه علموصنعتیها» را فراهم کردند و با انتقادات خود از مدیریت محمود احمدینژاد، از حلقه یاران او خارج
شدند. حضور زیرکانه دانشجو راه «کامران دانشجو» از کجا از «محمود احمدینژاد» جدا شد؟ او که در حیاط دانشگاه علموصنعت همبازی محمود احمدینژاد بود و در اینباره گفته بود «احمدینژاد در فوتبال هم کاپیتان ما بود» یا «ما با هم گلکوچک بازی کردیم تا به دولت رسیدیم»، امروز چرا منتقد خاموش محمود احمدینژاد شده است. وابستگی حیات سیاسی کامران دانشجو و آغاز آن با دولتهای محمود احمدینژاد نکتهای است که حتی از سوی خود کامران دانشجو نیز نادیده گرفته نمیشود؛ دانشجوی اخراجی دانشگاه امپریالکالج لندن، پس از آنکه به دلیل ممنوعالورودشدنش به کشورهای پیمان شینگن، در دانشگاه علموصنعت و در معیت محمود احمدینژاد مدرک دکترای خود را دریافت کرد. او پس از آن با آغاز دولت نهم وارد استانداری تهران شد و بعد از آن به گفته ناظران سیاسی بهعنوان شخص مورد اعتماد احمدینژاد، رییس ستاد انتخابات ریاستجمهوری در سال 1388 شد. دانشجو بعد از انتخابات ریاستجمهوری در قامت وزیر علوم به مجلس معرفی شد و پس از کسب رایاعتماد بالا در مجلس، با حضور اسفندیار رحیممشایی در وزارت علوم معرفی شد. حرکت بر لبهتیغ، حکایت فصل دومی از دوره وزارت کامران
دانشجو در وزارتعلوم بود. زمانی که محمود احمدینژاد در تیر سال 1390 با ارسال نامهای به وزارت علوم خواستار توقف اجرای طرحهای تفکیک جنسیتی و بازنشستگی استادان شد، این درخواست با سکوت و انفعال کامران دانشجو همراه شد. البته همهچیز به سکوت و انفعال محدود نشد و دانشجو با مانور بر قانون اسلامیشدن دانشگاهها سیاست تفکیک جنسیتی را برخلاف نظر احمدینژاد پیش راند. پس از آن فروردین سال 1390 به یکی از پرجنجالترین روزهای ریاست محمود احمدینژاد در طول هشتسال فعالیت او تبدیل شد. ایامی که رسانهها و منتقدان دولت از آن بهعنوان «ایام خانهنشینی 11روزه احمدینژاد» تعبیر کردند. در این ایام اما برخلاف رسانهها، منتقدان دولت و اخراجیهای کابینه، وزرای احمدینژاد هرکدام سکوت پیشه کرده بودند. در این میان اما کامران دانشجو، وزیر علوم واکنشهایی را بهطور غیرمستقیم و تلویحی نثار دفتر ریاستجمهوری در خیابان پاستور کرد که در آنروزها غایب بزرگی داشت. در این ایام و پس از آن کامران دانشجو با ایراد سخنانی از قبیل «عدهای فقط لاف ولایتمداری میزنند»، «رمز عاقبتبخیری در ولایتمداری است» و «ولایتمداری تنها هدف آموزشعالی» رویکرد
متفاوتتری نسبت به آنچه آنروزها در دولت میگذشت را دنبال کرد. فصل دیگر از جدا شدن راه کامران دانشجو از راه محمود احمدینژاد، ماجرای دانشگاه آزاد است. آنجایی که کامران دانشجو پا در مسیری متفاوتتر از مسیر محمود احمدینژاد گذاشت و با امضای حکم برادرش زمینه انتقاد رسانههای دولت از خود را فراهم کرد. میرکاظمی و توفیق پیاده شدن از قطار عدالت احمدینژاد مسعود میرکاظمی، دیگر همدانشگاهی دیروز و منتقد امروز محمود احمدینژاد است. او درباره روزهای آشنایی خود با محمود احمدینژاد میگوید: «من سال 57 دانشجوی مهندسی صنایع دانشگاه علموصنعت بودم. در آنجا با آقای احمدینژاد رفاقت داشتم. آقای احمدینژاد هم دانشجوی معماری بود. در جریان انقلاب فرهنگی و تغییراتی که بعدها در دانشگاهها بهوقوع پیوست، جزو فعالان دانشگاه علموصنعت بود. حتی بحث انقلاب فرهنگی را هم در دانشگاه علموصنعت ما پیگیری کردیم. بعدها هم که من از دانشگاه علموصنعت فوقلیسانسم را گرفتم، در همان دانشگاه علموصنعت تدریس میکردم. در این زمان آقای احمدینژاد در حوزه مدیریت ریاست دانشگاه بود و من با ایشان ارتباط داشتم. همزمان هردویمان هم در دانشگاه
تدریس میکردیم. یعنی با پایان تحصیلات در مقطع کارشناسیارشد، شروع به تدریس در دانشگاه علموصنعت کردیم. این موضوع به سال 67 برمیگردد که بسیاری از هیاتعلمیها با مدرک کارشناسی ارشد تدریس میکردند. کمی بعدتر من برای تحصیل در مقطع دکترا در آزمون اعزام به خارج از کشور قبول و هم در آزمون دانشگاه تربیتمدرس پذیرفته شدم. در دانشگاه تربیتمدرس مقطع دکترا را ادامه دادم.» او بعدها پس از دریافت نامه پایان ماموریتش در دولت عنوان کرد: بر این باورم کسانی که از مجموعه دولت کنار رفتند به این نتیجه رسیدند که در دولت عدالت حکم نمیشود و مسیری که دولت پیگرفته بهطور کلی با آرمانها و ارزشهای گفتمان اولیه متفاوت بود، پیاده شدن از قطار عدالت دولت احمدینژاد که مغایر با اصول و ارزشهایی بود که به آن اعتقاد داشتم را توفیق میدانم و خوشحالم که از این قطار خارج شدم. مصلحتاندیشی علیاحمدی و خروج از دولت «بنده جزو معدود افرادی هستم که سابقه دوستی 30ساله با آقای احمدینژاد دارم و حتی با ایشان از دوران شهرداری تهران فعالیت و همکاری داشتم.» این اظهارات علیرضا علیاحمدی، وزیرسابق آموزشوپرورش در دولت نهم است که در حلقه
علموصنعتیها هم دوستیاش با احمدینژاد را شکرآب کرد و هم کرسی وزارت را از دست داد. او درباره چگونگی برکناریاش از دولت عنوان کرده بود: «از ابتدا بنای من این بوده که جلو تصمیمات غلط را بگیرم، البته تا حد و سعیام این کار را انجام دادم. زمانی که دولت نهم در حال پایان بود و میخواستند دولت دهم و کابینهاش را تشکیل دهند، بین دو نماز به آقای احمدینژاد گفتم بهتر است این افراد که گزینه فعلی دولت برای ریاست کاندیداتوری از جمله آنها بود در کابینه نباشد، چراکه هزینههایی برای دولت ایجاد خواهد کرد اما بین دو نماز آقای احمدینژاد پرسید، ذکرت را گفتی، گفتم بله، گفت شما دیگر در کابینه نباشید.» صفارهرندی و شیاطینخواندن همراهان احمدینژاد محمدحسین صفارهرندی از دیگر فارغ التحصیلان علم وصنعت ، وزیر ارشاد کابینه احمدینژاد در دولت نهم بود؛ کسی که در پی اعتراض به انتصاب اسفندیار رحیممشایی به ریاست دفتر احمدینژاد، بههمراه غلامحسین محسنیاژهای، وزیر وقت اطلاعات از کار برکنار شد. او بعدها به منتقد درجهاول محمود احمدینژاد تبدیل شد و طی شدیدترین انتقادات خود از رییسجمهور ایران برخی از اطرافیان احمدینژاد را
«شیاطین» خواند و گفت آنان به او القا میکنند که اگر مواضع مسوولان ردهبالای نظام به او نزدیک نبود، او محبوبیت بیشتری میداشت. او همچنین یکی از تاثیرگذارترین منتقدان اسفندیار رحیممشایی در اردوگاه اصولگرایان است. صفارهرندی در یکی از اظهارنظرهای خود با تاکید بر اینکه انسان از شیفتگی رییسجمهوری به رییس دبیرخانه جنبش غیرمتعهدها تعجب میکند، عنوان کرده بود: «در یکی از جلسات دولت از رییسجمهوری سوال کردم شیفتگی شما به این فرد به چه دلیل است.» صفارهرندی ادامه داد: «رییسجمهوری در پاسخ اظهار کرد من به هیچوجه شیفتگی ندارم و این حرفها معنی ندارد. چرا من شیفته مشایی باشم و اگر سابقه رفاقت باشد من با شما از سال 55 و زمان دانشجویی دوستی دارم ولی با مشایی در چندین سال اخیر است.» او بعدها عنوان کرد: انسان واقعا تعجب میکند چه اتفاقاتی افتاده که احمدینژاد دارد همه دنیا را بهخاطر یک نفر (اسفندیار رحیممشایی) میفروشد؟!
دیدگاه تان را بنویسید