کد خبر: 61130
تاریخ انتشار :

وزیر احمدی نژاد: نوع انتخاب وزیر آموزش و پرورش از سوی روحانی تحقیر آمیز است!/ به دانشگاه احمدی‌نژاد نمی‌روم

وزیر احمدی نژاد: نوع انتخاب وزیر آموزش و پرورش از سوی روحانی تحقیر آمیز است!/ به دانشگاه احمدی‌نژاد نمی‌روم
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

مصطفی داننده : عدم رای اعتماد نمایندگان مجلس، به وزرای پیشنهادی آموزش و پرورش در دولت‌های نهم، دهم و یازدهم این سوال را در ذهن ایجاد می‌کند که علت این همه حساسیت نمایندگان مجلس به این وزارتخانه چیست؟ برای پاسخ به این پرسش به سراغ وزیر آموزش و پرورش دولت احمدی‌نژاد رفتیم تا وی به تشریح اهمیت این وزارتخانه از نگاه نمایندگان مجلس بپردازیم. فرشیدی در این گفت‌وگو با انتقاد از روند معرفی وزیر پیشنهادی آموزش و پرروش در دولت یازدهم گفت: این نحوه انتخاب وزیر از نگاه معلمان توهین آمیز است. متن کامل این گفت‌وگو را در زیر بخوانید: روند بررسی صلاحیت وزرای پیشنهادی دولت در مجلس را چگونه ارزیابی کردید؟

به نظر من رویکرد مجلس به وزرای پیشنهادی با حفظ جایگاه مجلس به عنوان نماینده مردم و مسئولیت و وظیفه ای که در برابر ملت دارند، رویکرد پرستارانه‌ای بود. حمایت و همکاری خود را با دولت با این رای اعتماد اعلام کردند. تعداد کسانی که به عنوان موافق ثبت نام کرده بودند، چند برابر تعداد کسانی بود که به عنوان مخالف ثبت نام کرده بودند. رای هایی که به وزرا داده شد خیلی بالا بود. اگر معدل گرفته شود رای به وزرا کم نظیر بوده است.

وزیر اقتصاد رای بسیار بالایی آورد، به تیم اقتصاد دولت یکپارچه رای دادند و فقط سه تن از وزرا رای نیاوردند و این در حالی است که در دولت نهم که مجلس و دولت کاملا همسو بودند، چهار وزیر رای نیاوردند.

شخصیت‌های تاثیر گذار مجلس با کلیات نه تنها مخالفت نکردند بلکه، آشکارا و پنهان با کلیات موافقت کردند.

برخی معتقد هستند که در مخالفت‌های انجام شده در مجلس گاها اخلاق رعایت نشد، آیا شما با نظر موافق هستید؟

در مخالفت‌ها جز موارد جزئی رعایت اخلاق شد، حریم ها شکسته نشد. در دولت‌های قبلی بعضا وارد موارد شخصی می‌شدند و در مجلس فعلی چند مورد جزئی این اتفاق افتاد و در مجموع فضا اخلاقی بود. یک شور و نشاطی هم در جامعه ایجادشد.

مجلس گام بلندی برای همکاری با دولت برداشت و آمادگی خود را برای همکاری با دولت اعلام کرد که در حقیقت دست در دست هم مشکلات مردم را برطرف کنند. یک سری حرف‌ها در مورد سن وسال وزرا در مجلس کارگر نیفتاد و حساسیتی هم در کنار این حمایت قاطع به کار برد، توجه به حساسیت مجلس قابل عنایت است که دولت باید به آن توجه کند.

علت حساسیت مجلس به وزرای اجتماعی کابینه چه در دولت احمدی‌نژاد و چه در دولت روحانی چیست؟

مجلس نسبت به دستگاه‌های فرهنگی تربیتی و آموزشی نگران خاصی دارد که این وزارتخانه‌ها دستآویز فعالیت‌های سیاسی نشود. در این مورد خاطره تلخی در کشور ما وجود دارد از دوره‌‌ی اصلاحات که رویکرد سیاسی باعث شد که مسائل اصلی این دو دستگاه تحت شعاع قرار بگیرد. یعنی تربیت نسل آینده و همینطور ارتقا علمی کشور تحت شعاع حضور افراد و گروه‌های سیاسی در محیط‌ها دانشگاهی و آموزشی قرار گفت یا در دوره سازندگی که رویکرد فرهنگی متفاوتی با ارزش‌های انقلاب در آن حاکم بود. مجلس با توجه به تجریه گذشته، چه در دره اصلاحات و چه در دوره سازندگی، حساسیت زیادی بر این حوزه دارند.

در حوزه آموزش و پرورش آن نگاهی که شهید رجایی، شهید باهنر داشتند به آموزش و پرورش، استمرار پیدا نکرد. مجلس هم نسبت به این دو دستگاه حساسیت نشان داد و این پیام مجلس به دولت بود و امیدوارم دولت تدبیر و امید این پیام را شنیده باشد.

به نظر شما آیا آقای روحانی پیام مجلس را شنیده است؟

در گذشته کم لطفی‌هایی توسط بعضی روسای جمهور، صورت می‌گرفت که نسبت به پیام مجلس بی اعتنا بودند. چه در دوران سازندگی، چه در دوران دولت نهم و دهم که بعضا یک نوع لجاجت با معدل رای نمایندگان ملت به خرج داده می‌شد.

این باعث می‌شد که یک نوع فاصله‌ای بین قوه مجریه و قوه مقننه ایجاد شود و حال که بستری برای وحدت ایجاد شده است، طبیعی است که احترام گذاشتن به رای نمایندگان مجلس تفسیرش این است که کسانی را معرفی کنند که دغدغه‌های نمایندگان برطرف شود و در حقیقت یک آرامش خاطر و اطمینانی ایجاد شود.

مجموعه نمایندگان احساس می‌کنند که محیط‌های آموزشی بنا نیست مثل گذشته دست مایه تحریک احزاب و گروه‌های سیاسی قرار بگیرد. در دوره هایی تنش‌هایی در مراکز آموزشی وجود داشت که در مجموع این تنش‌ها برای کشور ضرر دارد.

امیدوارم آقای رئیس جمهور افرادی را برای این وزارتخانه‌های باقی مانده معرفی کنند که این صلاحیت را داشته باشند و با معرفی افراد صالح ایشان هم گام بعدی را برای تحکیم وحدت و همدلی بین مجلس بردارند.

آقای روحانی، علی اصغر فانی را به عنوان سرپرست وزارت آموزش و پرورش معرفی کردند، نظر شما به عنوان کسی که وزیر در این حوزه بودید در مورد این انتصاب چیست؟

من فکر می‌کنم که گزینه‌هایی باید معرفی شوند که بتوانند دغدغه‌هایی که نمایندگان داشتند را برطرف کنند. به خصوص آنچه که درباره وزرای این چند دستگاه، موضوعیت داشت بحث حضور در حوادث انتخابات سال 88 بود. باید همواره به عنوان یک شاخص تاثیرگذار و خطرناک به آن توجه کرد و موضع گیری افراد باید در قیاس این شاخص اندازه گیری شود.

به نظر شما آقای فانی می‌تواند این دغدغه را رفع کند؟

بگذارید من پاسخ شما را به همین اندازه مجمل بدهم. در همین بیان و نظر من، حققیت مطلب نهفته است.

دغدغه نمایندگان در مورد آقای نجفی، مسئله انتخابات بود یا دغدغه دیگری نیز داشتند؟

به هر حال آقای نجفی از خانواده آموزش و پرورش نبودند و در حقیقت از خانواده دانشگاهیان بودند. 9 سال به عنوان وزیر به وزرات آموزش و پروش آمدند و خودشان و معاونین ایشان و بعد از آن در آموزش و پرروش نماندند و به دانشگاه بازگشتند.

این انتخاب مدیران از سایر وزارتخانه‌ها برای آموزش و پرورش یک نوع رویکرد تحقیر آمیز است. معلمان احساس می‌کنند که با این رورش تحقیر می‌شوند. آیا امکان دارد برای وزارت بهداشت یک غیر پزشک را به عنوان وزیر معرفی کنند؟ پس چرا برای آموزش و پرورش چنین تلقی وجود دارد. از این 35 سال، 15 سالش را افرادی خارج از آموزش و پرورش در این وزارخانه فعالیت کردند و نوعا مدیریتشان نیز سیاسی بوده است.

9 سال آقای نجفی، 4 سال آقای حاجی و دو سال هم آقای علی احمدی. اینها از آموزش و پرورش نبودند و بعد از آن هم نماندند و به محض اینکه دوران ریاستشان تمام شد به جایگاه قبلی خود بازگشتند.

آیا معلمان خودشان کسی را ندارند که صلاحیت وزارت را دارا باشد که از بیرون برایشان کفیلی بیاد؟ معلمان می‌گویند در بین ما و در بین جامعه یک میلیونی، یک نفر نیست که مجلس و دولت به او اعتماد کنند و در حالی که معلمین، یکی از موثرترین نقش‌ها را در پیشبرد انقلاب داشتند.

در اوایل انقلاب بسیاری از مدیران کشور از معلمان انتخاب می‌شدند. معلمان می‌گویند وقتی توانمندی جامعه فرهنگیان این است که کسانی مثل رجایی و باهنر در عرصه ریاست جمهور و نخست وزیری فعالیت کردند، چطور است بعضی ها در حد یک وزارت آنها را قبول ندارند.

این یک نوع تفکر است که دولت تدبیر و امید باید به آن توجه کند و نگذارد تکرار شود. گفتند مشکل اصلی معلمین معیشت است، و مشکل اصلی معیشت مسکن است و مسکن هم مرتبط با تعاون است، پس یک آدم متخصص در تعاون را به عنوان وزیر آموزش و پروش معرفی کنیم. این نگاه خیلی تحقیر آمیز است. کسی که از بیرون آمده باشد، نگاه رشد دهنده به دستگاه ندارد.

آیا این نوع نگاه به آموزش و پرورش در همه دولت‌ها وجود داشته است یا از دوران خاصی وارد این مجموعه شده است؟

این نگاهی است که در دولت موقت هم وجود داشت، دولت موقت، شهید رجایی را به عنوان وزیر قبول نکرد و به ایشان کفالت آموزش و پرورش را دادند. کسی که بعدا رئیس جمهور شد. در دولت سازندگی هم با همین رویکرد که می‌گفتند نباید از معلمین کسی را به عنوان وزیر معرفی کرد. در دولت اصلاحات یک مورد این موضوع تکرار شد و در دولت احمدی نژاد هم در یک دوره دوساله شاهد آن بودیم.

کسی که دانش آموز را نمی شناسد و همرنگ معلمین نیست و درد معلمین را نمی‌داند، نمی‌تواند با یکسری شعار هم درد مردم شود. انتظار ما این است که وزارت آموزش و پرورش با رویکرد معلمانه اداره شود نه تنها این وزارتخانه، بلکه تمام وزارتخانه‌ها باید اینگونه اداره شود.

با توجه به سابقه شما آیا نزدیکان رئیس جمهور در مورد انتخاب وزرات آموزش و پرورش با شما مشورت کردند؟

خیر،بنده مورد مشورت قرار نگرفتم.

شما سابقه همکاری با رئیس دولت نهم را در کارنامه خود دارید، با توجه به شناخت شما آیا ایشان در جلسات مجمع شرکت خوهند کرد؟

باید ابراز امیداورای کرد و نمی‌شود تحلیل کرد. ایشان در مسند ریاست جمهوری یک رفتاری داشتند و امیدوارم در مسند جدید، یک رفتار جدید داشته باشند که بشود از تجربایتشان در جایگاه تاثیر گذار استفاده کرد.

اگر از شما برای تدریس در دانشگاه‌‌شان دعوت کنند، قبول می‌کنید؟

خیر، من معلم هستم، آموزش و پرورش را در هیچ شرایطی به دیگر پست‌ها ترجیح نمی‌دهم

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

نیازمندی ها