احمد مسجدجامعی: تفاوتها در شورای چهارم، فرصت است نه تهدید/ بدون نقد دیگران نمیتوانیم شهر دوست داشتنی داشته باشیم
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه ، "هفته نامه آسمان" در شماره این هفته خود مصاحبهای با احمد مسجدجامعی داشته است که در ادامه میخوانید: آقا مسجدجامعی نظر شما در مورد ترکیب شورای شهر چهارم و نتیجه آرا در انتخاب ریاست شورا چیست؟ شورای شهر تنوع زیادی دارد؛ هم به لحاظ گرایش های فکری، هم به لحاظ تفکرها و سلیقه ها و هم به لحاظ تخصص ها و حوزه تحصیلات. در واقع شورای شهر همچون یک شهر و تنوع در آن زیاد است. به نظر من این تفاوت ها را باید یک فرصت دانست نه یک تهدید. ما با تفاوت هایی که داریم پیرامون یک شهر آباد، پیرامون یک شهر فرهنگ مدار و پیرامون یک شهر انسان گرا تلاش مشترک انجام میدهیم و از تمام توان خود برای اداره بهتر شهر بهره می گیریم. در چنین شرایطی می توانیم این تفاوت ها را به عنوان نقطه قوت در نظر بگیریم. شما دیدید در تجربه ایران زمانی که مجموعه واحد و یک دستی حاگمیت پیدا می کند نقطه افول آغاز می شود. در تجربه مدیریت شهری نیز همین است، از زمانی که یک دست شده شاهد کندی امور و کاهش نظارت ها هستیم. شورای شهر تهران همچون این عین شهرتهران است که گنجینه ای از تنوع ها از زبان ها، ادیان، فرهنگ ها، گویش ها، آداب و رسوم مختلف را در
خود جای داده است و همه اینها کنار هم قرار گرفته اند و شهر زیبا و دوست داشتنی تهران را شکل داده اند. به هر حال شورای شهر تهران نیز نماد چنین شهری خواهد بود. به عنوان رییس شورای شهر برنامه خاصی را برای شورای چهارم پیش رو دارید تا این دوره پویاتر و کامل تر از دوره های پیشین باشد؟ تصور من بر این است که این دوره باید از امکانات تشکل های مردم نهاد و شورایاری ها قاعده مند تر و بیشتر استفاده کنیم. مدیریت شهری نمی تواند به تنهایی به حل همه مشکلات بپردازد. اصلا چنین وظیفه ای ندارد و در اصل وظیفه مدیریت شهری جلب مشارکت حداکثری مردم در اداره شهر است. اگر شورا نتواند مشارکت را تامین بکند از اصل و اساس جایگاهی نخواهد داشت. هدف از شورا این است که بتواند مشارکت را تامین بکند. مشارکت سطوح مختلف دارد . نازل ترین و ابتدایی تری سطح مشارکت رای دادن است و اینکه مردم رای بدهند و همه چیز تمام بشود تا رای دادن بعدی اما در شکل هایی که صورت پذیرفته تری دارد این است که رای دادن یک شروع است و مدیران شهری باید بتوانند مشارکت مردم را جلب کنند. طبعا مشارکت در غالب تشکل ها معنا دارد. شهر نماد فرزانگی و نخبگی هم است و این زمانی معنا
پیدا می کند که فرزانگان و نخبگان در مدیریت شهر حضور داشته باشند. بدون نقد و بررسی و اظهار نظر دیگران نمی توانیم شهر دوست داشتنی داشته باشیم. شهر زمانی دوست داشتنی است که همه در آبادانی آن مشارکت داشته باشد. این مشارکت می تواند سخت افزاری یا نرم افزاری باشد اما به هر حال مردم شهری را که دوست دارند در آبادانی آن تلاش می کنند. من امیدوارم این زمینه ها برای شورای چهارم بیشتر فراهم شود و همچنین نظارت بر عملکرد شهرداری ها بیشتر شود و دیدگاه ها در این زمینه بیشتر مطرح شود. اکنون خیلی چهره هایی را داریم که می شود امکان اظهار نظر تاثیر گذار آنها را بیشتر فراهم کرد و در تدوین برنامه پنجم شهرداری بیشتر از این نتایج بهره برد. تا کنون هر تحقیقی که انجام شده بیشتر چهره آرشیوی و حاشیه ای به خود گرفته است. در صورتی که می شود با اتکا بر آنها به توسعه پایدار شهر اندیشید. چطور می شود تشکل ها را در اداره امور شهر ها دخالت داد؟ آنچه که پیش از این در شورای شهر مرسوم بوده اینگونه بود که شورا بیشتر به مصوباتی پیرامون مسائل عمرانی و مالی شهر می پرداخت. از این پس چگونه تشکل ها وارد عرصه مدیریت شهری خواهند شد؟ ببینید این یک
صورت اجرایی دارد که همین فعالیت های مربوط به شورایاری است. در واقع محور توسعه شهر همیشه در حریم ها و لبه ها دیده می شده که از این پس می توان با محوریت محله ها به توسعه درون گرا توجه کرد. تهران 374 محله دارد. به هر حال ممکن است شما برای کاهش ترافیک شهر به کاهش رفت و آمدهای درونی فکر کنید به جای اینکه مداوم به افزایش راه ها فکر کنید. این نیازمند تفسیری جدید از شهر است و اینکه به نیازهای شهری در درون محله ها پاسخ دهیم. این به هر حال تدبیری است که عالمانه هم هست. در یکی از برنامه هایی که یکی از کارشناسان در مورد شهر تهران ارائه داده است بر این نکته تاکید شده است. ما الان تشکل هایی به نام شورایاری ها داریم که این از دست آوردهای شورای شهر سوم است، اینها نشریه دارند و توان اجرایی دارند. بنابراین تقویت و قانون مند کردن شورایاری ها یک بخش از وظایف شورای شهر چهارم است. در بخش دوم، ما مصوبه ای در شورای شهر داریم در مورد همکاری با سازمان های مردم نهاد، یعنی همکاری با تشکل ها قانون مند است و اعتباری نیز برای آن پیش بینی شده است. تشکل ها خیلی بیش از آنچه که اکنون به آنها توجه می شود می توانند مبنای برنامه ریزی برای شهر
مطلوب باشند. برخی از این تشکل ها در زمینه حمایت از سالمندان است، برخی در مورد بیماری های خاص و ... پس منظور شما همان سازمان های مردم نهادی(NGO) است که در حال حاضر نیز فعال اند. قرار است این تشکل ها بازوی مشورتی شورا شوند؟ بله، تشکل ها حتی می توانند فعالیت های نظارتی را بر عهده بگیرند. یکی از وظایف شورایاری ها نظارت است. برخی تشکل ها نیز می توانند کارهای اجرایی را انجام دهند. در حال حاضر برخی تشکل ها در زمینه آسیب های اجرایی کار می کنند و خیلی موفق تر از نهادهای مشابه دولتی هستند. این تشکل ها اغلب متشکل از افراد متخصص یا افرادی که پیشتر خود یا بستگانشان با مشکلی مشابه مواجه بودند، هستند و حالا به دیگران از باب نوع دوستی کار می کنند. نظیر اینها در تهران زیاد است و چون توجه لازم به آنها نشده به خوبی رشد نکرده اند. یا حتی در حوزه علمی تر اکنون تشکل هایی داریم که در مورد شهر تهران مطالعه و تحقیق می کنند، افراد صاحب نظری در اینها عضو هستند و نشست های مرتبی دارند ولی به همین بسنده می شود یعنی در سیاست های اجرایی می شود بیشتر از اینها استفاده کرد. ببینید مسئله عدالت در شهر تهران بسیار مهم است؛ دسترسی به
فضاهای شهری، هوای پاک، شهر پاک ... باید برای همه باشد. تشکل هایی در حال حاضر در این زمینه ها فعالیت می کنند که اینها در شکوفایی امید، در شکوفایی علمی، در شکوفایی فرهنگی و در شکوفایی اجتماعی شهر می توانند موثر باشند که لازم است از آنها استفاده شود. در دوره پیشین شورای شهر به دلیل وجود اختلاف نظرهایی بین دولت و شهرداری و گاهی شورا بسیاری مصوبه ها اجرایی نشد و چندین مجادله بین گروه های مختلف شهر را درگیر خود کرد. اکنون به نظر می رسد دولت، شورای شهر و احتمالا شهردار آینده با یکدیگر همسو باشند. تاثیر این همسویی را بر شهر و مدیریت شهری چکونه ارزیابی می کنید؟ به نظر می رسد اوضاع شهر بهبود پیدا کند. در شورای شهر سوم متاسفانه حقوق مردم تهران به هر دلیلی ندیده گرفته شد و مدیریت شهری نتوانست از این حقوق دفاع کند.
دیدگاه تان را بنویسید