از تشک کشتی تا منقل تریاک/ زندگی یکی از همین پیک موتوریهای شهر
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، چهره اش را بادهای گرم پایتخت حسابی سوزانده بود. فقط در یک حالت است که باد صورت کسی را می سوزاند و آن هم موتور سواری مداوم و ویراژ دادن وقت و بی وقت است! هیکل درشتی داشت و با این که فقط 26 سالش بود در چشمانش می شد آرامش یک مرد میانسال را دید. یک تی شرت تنگ، شلوار شش جیب، یک ساعت مچی طلایی و کفش اسپرت داشت و به موتورش تکیه داده بود.
- تا چارصد دستگاه چقد می بری؟
-7 تومن
-6 تومن بریم؟
اصراری نکرد! ترک موتورش نشستم و راه افتادیم. خودش سر حرف را باز کرد.
- ساعت از 2 که می گذره، دیگه مغزم نمی کشه. نمی تونم رانندگی کنم. باید برم خونه. الان شما رو برسونم دیگه میشه همون تقریبا ساعت 2. میرم میخوابم خونه تا غروب. بعدشم میرم باشگاه.
از میان حرفهایش فهمیدم که این روزها تفریحی کشتی می گیرد.
- الان دیگه سنم رفته بالا. شونزده هفده ساله که بودم حرفه ای کشتی می گرفتم. اگه خودمو گرفتار داستان نکرده بودم الان حداقل چنتا مقام کشوری داشتم.
اعتیاد داشت! در سن هجده سالگی اسیر مواد مخدر شده بود و تا به خودش بیاید و به اشتباهش پی برد بیست و شش سالش شده بود.
- خودمو زدم به بی خیالی و تریاکی شدم. بعد از یه مدت هم تل و شیشه که الان یه نمه اعصابم ضعیفه سر همون شیشه کشیدنه. الان به مولا سیگارم نمی کشم. پاک پاکم صب تا شب با این موتور دنبال یه لقمه نونم چیزی هم در نمیاد. من یه نصف روز کار می کنم یه 40 یا 50 تومن جمع میشه. یه خورده میدم مادرم. یه خورده خرج همین موتور و باشگام میشه. تهشم اگه چیزی بمونه پس انداز می کنم.
مجرد بود ولی اصراری بر متاهل شدن نداشت.
- غیر از این موتور یه چهار پنج تومن هم تو بانک دارم که به درد کاری نمی خوره. حتی کفاف شب عروسی رو هم نمی ده. می دونی؟ خودم زندگیمو خراب کردم با داداشم و پسر خالم یه دفه زدیم تو جاده خاکی و و ورزش رو ول کردیم. داداشم همین پارسال مرد. تو یه درگیری بیخودی سر جا پارک موتور! سرمون به کار خودمون نبود داداش.
خدا را به خودش نزدیک می دید و معتقد بود اگر اندک ایمانش به خدا وجود نداشت، ممکن نبود بتواند از منجلاب اعتیاد خودش را نجات بدهد.
- الان وقتی میرم کشتی مادرم خیلی خوشحال می شه. خدا رو شکر که حالا اگه دکتر مهندس نشدیم عوضش مادرم ازم خوشحاله. قبلا خیلی غصه می خورد. تو خانواده پدری ما همه کشتی گیر بودن. چون هیکلی هستیم نسل اندر نسل کشتی می گرفتیم. من و داداشم که افتادیم تو خط خلاف اصلا فامیل داشت ما رو طرد می کرد. این چند سال زندگی، هم زهرمار خودمون شد هم خانواده و فامیل.
کوچه پس کوچه های شهر را به خوبی می شناخت و حسابی هم ویراژ می داد. از سختی های کارش پرسیدیم که گفت: خیلی وقت نیست پیک موتوری کار می کنم. کار دیگه ای هم بلد نیستم. الان دیگه مسافر کشی با موتور و ماشین کار همه اس. دست زیاد شده ماشاالله. روزی نیس سر مسافر درگیری بالا نیاد. تو این خطی که من هستم 15 تا موتوری نون می خورن. هر روز مجبوریم با موتوری های دیگه دعوا کنیم که میدون فردوسی رو پاتوق نکنن. کار کار راحتیه به شرطی که سرد و گرمت نشه و دست و پا چلفتی هم نباشی. یه زمین بخوری هم خودت هم موتورت به باد میره. تازه شانس بیاری وقتی زمین میخوری کسی باهات نباشه وگرنه دیگه قوز بالا قوز میشه.
به یک چشم به هم زدن به مقصد رسیدیم و به وقت حساب و کتاب دستمزدش حدس زد که دانشجو باشم. وقتی فهمید خبرنگارم خندید و گفت: داداش اینارو میخوای بزنی تو روزنامه تون؟ خوب می کنی ولی نزن من بچه کجام. شاید رفقام بشناسن.
با خنده پولش را گرفت و رفت. ساعت 2 شده بود.
دیدگاه تان را بنویسید