طنز/ البته موش ها که سرشان گرم زائیدن بود
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
گروه اجتماعی نامه نیوز
- سلام آقای قالیباف. خسته نباشید انشاالله. میدانم که این روزها سرتان حسابی شلوغ است و هی پشت سر هم پروژه های عمرانی کار می کنید. بی ار تی و مترو هزار و یک خرج و هزینه دارند و از آن طرف در حوزه فرهنگی شهر هم کلی کار بر زمین مانده دارید. امروز همین طوری بیخودی یاد گذشته ها افتادم و با خودم فکر می کردم که چرا موش نمی خورتمان؟ به جان عزیزم شوخی نمی کنم. یادتان نیست؟ یک زمانی مهم ترین مشکلمان همین بود! یک زمانی مهمترین مشکل شهرداری تهران مبارزه با موشهای خیابانی بود. در واقع هر وقت آقای شهردار موفق میشد این جانواران را مهار کرده و جلوی زاد و ولد آنها را بگیرد تبدیل میشد به قهرمان مردم. پایتخت بود و یک تعداد موش زبان بسته که روزنامه ها و رسانه ها هر وقت میخواستند به شهرداری گیر بدهند عکس آنها را می کردند که ای وای و ای هوار! زندگی ملت را موش های عظیم الجسته پایتخت ویران کردند. شهردای هم هر چند وقت یک بار از این طرح های گاز انبری برگزار میکرد و با مرگ موش و دارو می افتاد به جانشان. خلاصه تمام هم و غم مردم این بود که آشغالها 9 شب دم در باشد تا خدایی نکرده موش ها و گربه ها از ته مانده آنها تغذیه نکنند و زیاد تر شوند. چندی بعد مشکل ترافیک و آلودگی جدی شد! نه این قبلا نباشد. ولی موشها مهمتر بودند. حالا دیگر تردد خودروها و دودی که گاهی وقتها آسمان شهر را فرا میگرفت اندازه موش ها مهم شده بود. آسم و تنگی نفس و هوای خاکستری برای مردم معنا پیدا کرد و زندگی را برایشان کمی دشوار تر کرد. البته موش ها که سرشان گرم زائیدن بود. نخستین زنگ خطر جدی درباره آلودگی هوای تهران در سال ۱۳۷۴ به صدا درآمد. آن روزها حدود یکصد نفر از کارشناسان و مدرسان محیط زیست، جغرافیا و شهرسازی متنی موسوم به بیانیه «هوای تهران ۷۴» منتشر کردند که در آن برای نخستین بار از آلودگی هوای پایتخت به عنوان یک «بحران ملی» که راه مقابله با آن «عزم ملی» است، نام برده شد. اینجا بود که از بین بردن فضای سبز هم به مشکلات قبلی شهر اضافه شد. جمیعت هر روز بیشتر، ترافیک هر روز سنگین تر، آلودگی پررنگ تر و فضای سبز کمتر می شد. البته موش ها که سرشان گرم زائیدن بود. خیلی نگذشت که عادت کردیم به جای دیدن موش و گربه و سگ های ولگرد در کوچه و خیابان، چشمان به جمال کارتون خواب های بخت برگشته بیافتد که از روی نداشتن سرپناه مجبور بودند زیر بوته و کنار جدول و باغچه های شهرداری بخوابند. با دیدن چنین صحنه هایی دلمان میخواست ای کاش شهر فقط موش و گربه ولگرد داشت نه هموطن آواره. البته موش ها که سرشان گرم زائیدن بود. این همه ماجرا نبود و زباله هایی که برخی مردم بی ملاحضه در جوی ها و کانال های آب می ریختند، پس از مدتی تبدیل شد به یکی از بزرگترین معضلات شهری که نتیجه ای جز جاری شدن آب جوی ها و رودخانه ها به سطح شهر و داخل خیابان ها نداشت. انگار دیگر دیدن موش ها و گربه ها و زباله های شناور در خیابان برایمان چندش آور نبود! البته موش ها که سرشان گرم زائیدن بود. اما جیره بندی آب! این یکی واقعا خاص و منحصر به فرد بود. تجربه ای که در تابستان چند سال قبل گریبان گیر همه مردم شهر تهران شد و این شهروندان پر مصرف را واقعا به دردسر انداخت. در این ایام رسانه ها خودشان را به آب و آتش می زدند تا به شهروندان بفهمانند با آّب شهری نباید ماشین شست اما وقتی نتیجه ای حاصل نشد و مردم گوششان بدهکار نشد، گرمای هوا و کمبود آب راهی جز جیره بنده باقی نگداشت. البته موش ها که سرشان گرم زائیدن بود. و بالاخره می رسیم به فشار! عضو جدا نشدنی زندگی شهرنشینان که البته در سالهای اخیر به لطف رواج مترو و بی آر تی، حسابی برای مردم جا افتاده و دیگر عادت کرده اند که از صبح تا شب در وسایل نقلیه عمومی در فشرده ترین حالت ممکن از مبدا خود به مقصد برسند. کلا پروژه فشرده سازی در عصبی کردن مردم تهران همان دم صبح نقش ویژه ای داشت. البته موش ها که سرشان گرم زائیدن بود. حالا یک سوال دارم. امروز که آسفالت غیر استاندارد، آلودگی خطرساز هوا، تکدی گری، ترافیک سنگین در همه جای شهر، شلوغی مترو و بی آرتی، قطع درختان و از بین بردن فضای سبز برای ساختمان سازی، طرح زوج و فرد خودروها، کمبود جای پارک خودرو و... را می بینید چقدر حواستان به موش های شکم گنده شهر تهران است که تعدادشان چند صد برابر شده و کسی هم حواسش نیست؟ آقای قالیباف شما که با پل صدر و اتوبان امام علی و تونل توحید حسابی ترکاندی بی زحمت یک فکری هم برای این موش های گردن کلفت بکن که در این چند سال با حوصله و فراغ بال سرشان گرم زائیدن بوده و فکر کنم همین روزها همه ما را را بخورند.
دیدگاه تان را بنویسید