دانشگاه در انتظار کلید تدبیر
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
زهرا عنایتی: دانشگاه آرام است، آرام و بی دغدغه. نه آنکه دغدغه ای نباشد، که هست اما آتشی که به سردی رسیده باشد را چه توقع به جنب و جوش و هیاهو. این آرامش نه حاصل فضای متعادل و امن این جامعه علمی ست که نتیجه سوال های فروخورده و مجال های دست نیافته است. دانشگاه اگر محل پرورش قشری ست که این روزها درصد بالایی از جمعیت کشور را به خود اختصاص داده، اگر نقطه آغاز رشد اجتماعی فرد است، اگر فرصتی است برای مهیا شدن برای رویارویی با چالش های جامعه، بی شک علاوه بر فرآهم آوردن مقتضیات علمی مطلوب باید بستری باشد برای رشد توانمندی های اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و هرآنچه لازمه حیات جمعی اوست. اما آنچه چندیست با آن مواجه هستیم، غلبه رشد علمی بر سایر ابعاد شخصیتی مورد نیاز فردی به نام دانشجوست. آنچه چندیست با آن مواجه هستیم روان شدن هر ساله دانشجویان به آن سوی مرزها به نیت رفتن و گذشتن از موقعیت هایی است که از بالفعل به بالقوه تبدیل گشته اند. و این حاصل نگشته است جز با گرایش تشکل های صنفی- سیاسی و حتی مدنی دانشجویی به سمت انفعال. دانشگاه آرام است و این آرامش نه در پی پویش و بالیدن است که آرامش تلخی است نشانه بی تحرکی، بی
سوالی و جواب های نشنیده و مانده بر زمین. این درد است که دانشگاه را به سکوت نشانده؛ دانشگاهی که از بدو تولد، نگاه جامعه، دنبال رو حرکت های دانشجویی بود و اگرچه این حرکت ها و جنبش ها گاه با خطا و افت و خیز روبرو بوده اند، اما همین پویایی بود که جامعه را همراه و همگام با دانشگاه ساخت. جامعه ای خود پرورده دانشگاه است، زادگاهش را چنان باور ندارد که فاصله می گیرد و دستان خود را از دانشگاه جدا می کند. دانشجویی که علمدار یک ملت بود گویی به پیشرو بودنش چندان اطمینان ندارد، اطمینان ندارد که از جامعه جامانده است. شاید همه این ها در نتیجه عدم توسعه فضاهای فعال دانشجویی ست و یا هزینه های محتمل برای فعالیت؛ و این نام تنها در روزی به نام 16 آذر خلاصه شده است. یک روز برای دانشجو، که حاشیه های تفاسیر متعدد از آن، بر متن حادثه غلبه دارد. اما همین یک روز، یک بزرگداشت، نکوداشت یا هر آنچه نامش را بگذاریم می تواند یادآور دغدغه های دانشجویی باشد، دغدغه هایی که مدت هاست در همان روز و همان تالار هر ساله باقی می ماند. شاید بهتر است درها را باز کرد، صندلی های تالار را به صندلی های تمام کلاس ها کشاند و یک روز را به تمام روزهای سال.
شاید بهتر باشد چندان از این دانشگاه آرام خشنود نبود، آرامش این نبض یعنی مرگ روح کالبد. یعنی جسمی که جانی در بدن ندارد. جسمی که حیات نباتی آن ادامه دارد اما زنده نیست، رشدی ندارد و ثمره اش ... 16 آذرها اگرچه می آیند و می روند اما هر کدام می تواند نقطه عطفی باشد برای یک نسل و آغازی برای روزگار آینده و می تواند درست برعکس، خمودگی، کسالت و این به اصطلاح آرامش را نسل به نسل منتقل کند. این بی حوصلگی دانشگاهی به نشاط مبدل نخواهد شد جز با فرصت طرح و بحث و گردهمایی در فضای باز دانشگاه، جز با پرسشگری و نقد و بررسی. هرچند چنین فضایی شاید برای مسئولان چندان مورد استقبال نباشد اما تعامل و تبادل میان قشر پیشرو دانشجو و سکانداران علم کشور، تنش های حاصل از کژاندیشی سودجویان، زیاده خواهان و تفرقه افکنان را به سمت آرامشی پویا هدایت خواهد کرد. در این 100 روز گذشته از دولتی که با تدبیر و امید پا به میدان گذاشته است و تعادل را خط مشی خود می داند، بسیار از آرامش ناامن دانشگاه ها پرسیده شده و بسیار از امید به برقراری فضایی نو سخن شنیده شده است. برای دانشگاه که منتظر به ثمر نشستن جوانه های نشاط در بهار تحصیل است، روز دانشجو اوج
شکوفایی تمام امیدی ست که در زمستان به انتظار نشسته بود. اینکه رییس جمهور کشور به رسم هر ساله این روز را در کنار صاحبان این روز خواهد بود فرصتی ست برای تحقق آنچه را که وعده داده است. این دانشگاه، این خانه آرام بی تکاپو در انتظار تحولی ست که در این آذر اردیبهشتی به بار بنیشند، اما این فرصت کلیدی و کلید طلایی امیدهای به تازگی شکل گرفته می سوزد و سوالی بزرگتر پدید می آید. منتفی شدن وقت نماینده تشکل های دانشجویی برای صحبت در حضور رییس دولت، فعالان دانشجو را به بهت فرو می برد. دلیل هر چه باشد، برای برگرداندن اصالت حقیقی به بدنه دانشگاه، گفتگو لازمه شروعی دوباره است، شاید آغاز دوباره این تعامل تکانه هایی به همراه داشته باشد اما برای مقاوم شدن پایه های این بنا از اسباب ضروری ست و محروم کردن دولت از این فرآیند به سود هیچ یک از دو طرف نخواهد بود. ایجاد فضای طرح و بحث و نقادی به دانشجو نه تنها هزینه ای به دنبال نخواهد داشت، بلکه نتیجه بلند مدت آن برای دولت جز سود نیست. وعده دانشگاه غیر امنیتی، دانشگاه امن، دانشگاهی با اهالی اهل اندیشه و خردورز در همین قدم اول، تردید را در دل ها نشاند. روز دانشجو اگرچه با یادآوری خون
دل ها و تلاش های گذشتگان مسرت بخش است اما کافی نیست. آقای روحانی چشم دانشجو در انتظار مسیری متفاوت با گذشته است. برای تغییر و رقم خوردن فصل تازه ای برای دانشگاه، برای ملت، برای دولت و برای کشور کلید تدبیر را بچرخانید تا درهای تازه ای به روی همگان گشوده شود.
دیدگاه تان را بنویسید