دلنوشته مهندسان هواپيما و گله از كم لطفى به حساسيت و مسئوليت كارشان

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه نیوز، پایگاه تحلیلی خبری صنعت هوانوردی نوشت: هیچکس حتی نمی داند كه آماده سازی هواپیما چطور صورت میگیرد. اما همین مقدار بس که زنجیره ای از افراد در کنار هم برای یک پرواز ایمن و راحت تلاش می کنند. در سالهای پس از انقلاب اسلامی و با شروع تحریمهای به ناحق در این صنعت هرچه جلوتر رفتیم عمر ناوگان هواپیمایی ما بیشتر شده و طبعا پرواز، تعمیر و نگهداری و ایمن سازی هواپیماها نیاز به توجه و تلاش دو چندان خلبانان و واحد مهندسی و تعمیرات و دیگر قسمتهای دخیل در پرواز در شرکتهای هواپیمایی داشت. کمبود و یا نبود قطعه و شرایط سخت کاری، دلیلی بر کوتاهی این واحدها در جهت انجام وظیفه و قبول حفظ جان مسافران از ابتدا تا انتهای پرواز نبوده و نخواهد بود. اما تمامی این تلاشها در سایه ای از تبعیض قرار گرفته است. در این متن به شناخت واحد مهندسی و تعمیرات شرکتهای هواپیمایی و مصائبشان می پردازیم. بی شک مهندسی و تعمیرات در هر شرکت ، قلب تپنده آن شرکت محسوب می شود و بدون نبود این قسمت هواپیمایی از زمین بلند نخواهد شد. این مهندسین هواپیمایی هستند که با امضای کتاب فنی هواپیما قبل از هر پرواز مسئولیت پرواز هواپیما قبل از خلبان بعهده می گیرند و به خلبان این اطمینان را می دهند که پروازی ایمن را پیش رو خواهند داشت. واحدی که با تحصیل در رشته های مرتبط در این زمینه و گذراندن دوره های تخصصی در داخل کشور با کمترین امکانات نسبت به دیگر همکاران شاغل در این صنعت بیشترین بازدهی را در جهت ایمن سازی پروازها دارند. کار در این قسمت نیازمند دقت و حساسیت و مسئولیت بسیار بالایی است، چرا که مهندسان بطور مستقیم به قطعاتی از هواپیما کار می کنند که ده ها هزار دلار قیمت دارند و سهل انگاری در تعمیر و نگهداری آن علاوه بر خطرات محتمل برای هواپیما باعث هزینه های هنگفت برای شرکت می شود. تلاش این واحد به گونه ای بوده که گویی بعد از اتمام کار و ترخيص هواپيما، خانواده خودمان در آن پرواز خواهند بود. پروازی ایمن به کارگردانی مهندسین هواپیمایی نمایش داده می شود. اما تمام این شور و اشتیاق به کار در این صنعت در حال تحلیل رفتن است و به سمتی پیش میرود که تفکر افرادش در کار به سمت موازنه مقدار حقوق دریافتی و کار پیش میرود. یعنی حقوق من این مقدار است پس این مقدار هم کار می کنم. دلسوزی برای آنچه که برای هواپیما اتفاق میفتد در حال کاهش است و این یعنی شروع زنجیره عوامل انسانی برای حادثه های محتمل در آینده. حقوق دریافتی در مقابل کار و مسئولیت و شرایط سخت انجام کار بسیار ناچیز هست. حقوقی که اگر از مشاغلی که در سطح جامعه قرار دارد پایین تر نباشد قطعا بیشتر هم نخواهد بود. حقوقی که نه فقط از جهت مقدار، بلکه از جهت اختلاف فاحش با بعضی مشاغل هوانوردی مانند خلبانى، تمرکز افراد را در انجام کاری با چنین حساسیت و مسئولیت از بین برده و افراد را نیازمند انجام کارهای دیگری در کنار کاری با چنین حساسیت و مسئولیتی کرده که نتیجه ای جز توجه کمتر به وظیفه اصلیشان ندارد. اختلاف فاحش برای دو شغل از یک صنعت با توجه به حساسیت و استرسهای همراه برای هر دوی آنها از کجا سرچشمه می گیرد؟ آیا مدیران و تصمیم گیرندگان این صنعت تصور کارکردن در دمایی کمتر از صفر، در محیطی آلوده، با کمترین امکانات با موادی که کاملا برای سلامتی مضر می باشد را کرده اند؟ هیچ وقت برای بهبود وضعیت مهندسی و تعمیرات تلاشی کرده اند؟ گویی مهندسی و تعمیرات فرزندی ناخواسته است که هیچگونه حقی را نباید طلب کند و باید به هر نحو از شر آن خلاص شد. تفکری که فقط به نابودی و سردشدن دستان پرتوان و زحمتکش مهندسین در انجام کار خواهد شد که نتیجه ای جز رفتن ایمنی از این صنعت نخواهد داشت. امیدواریم که نگاهها به سمت واحد مهندسی و تعمیرات تغییر کند و تلاشهایی در جهت رفع دغدغه های ذهنی پرسنل این واحد صورت گیرد تا مهندسین تعمیر و نگهداری تمامی شرکتهای هواپیمایی با انگیزه ای درخور تعمیر و نگهداری هواپیما کار کنند.