کد خبر: 37870
تاریخ انتشار :

رئیس اتاق بازرگانی ایران و امارات: در سرمایه‌گذاری طرح‌های نفتی 50 درصد عقب هستیم

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه، چندی پیش احمدقلعه بانی مدیرعامل شرکت ملی نفت و معاون وزیر نفت در کنفرانسی مطبوعاتی آماری از میزان سرمایه گذاری در حوزه نفت و گاز در سال 91 و از ابتدای شروع برنامه پنجم توسعه، ظرفیت تولید نفت ایران و آغاز تهاتر نفت با غذا و دارو ارائه کرد.

قلعه بانی همچنین تاکید کرد باید در برنامه پنجم بیش از 180 میلیارد دلار سرمایه‌گذاری کنیم تا ظرفیت تولید نفت به 5.1 میلیون بشکه در روز افزایش یابد، چنانچه ما در دو سال اول برنامه 47 میلیارد دلار سرمایه‌گذاری کردیم و امسال برای 30 میلیارد دلار سرمایه‌گذاری برنامه‌ریزی کرده‌ایم.

مسعود دانشمند عضو هیئت رئیسه اتاق بازرگانی صنایع و معادن ایران، در این رابطه در گفت و گو با نامه می گوید در مورد سرمایه گذاری در حوزه بالادستی نفت و گاز باید پرسید که آیا این سرمایه گذاری ها با تزریق پول محقق شده و نتیجه داده یا صرفا بحث قرارداد و پروتکل هایی است که امضا شده و قرار است سرمایه گذاری هایی انجام شود؟ این آمار ابهام دارد و کاملا روشن نیست.

وی همچنین معتقد است از برنامه پنجم توسعه عقب هستیم و چنانچه بخواهیم180میلیارد دلار را در 5 سال تقسیم بندی کنیم،سالیانه باید حدود38میلیارد دلار سرمایه گذاری انجام شود. زمانی که به گفته خود دولت در دو سال و نیم گذشته فقط 47میلیارد دلار سرمایه گذاری انجام شده، یعنی اینکه بسیار کمتر از میزان برنامه که باید حدود80میلیارد دلارسرمایه گذاری انجام می شد، این مسئله محقق شده است.

مشروح گفت و گوی نامه با عضو هیات رئیسه اتاق بازرگانی را در ادامه مطالعه می فرمایید:

آقای قلعه بانی عنوان کرده اند 22میلیارد دلارسرمایه گذاری در بخش بالادستی نفت و گاز در سال91 انجام شده که 50درصد از این اعتبارات برای طرح توسعه میادین مشترک نفت و گاز بوده است. تاچه میزان این آمار صحیح است و آیا در زمینه میادین مشترک در حال حاضر با توجه به عدم تامین این منبع در داخل این میزان سرمایه گذاری صورت گرفته است؟

در مورد سرمایه گذاری در حوزه بالادستی نفت و گاز باید پرسید که آیا این سرمایه گذاری ها با تزریق پول محقق شده و نتیجه داده یا صرفا بحث قرارداد و پروتکل هایی است که امضا شده و قرار است سرمایه گذاری هایی انجام شود؟ این آمار ابهام دارد و کاملا روشن نیست.

در واقع اطلاعات جنبی این مسئله به صورت روشن عنوان نشده که درکدام حوزه و چه میزان سرمایه گذاری انجام شده است چرا که چون ما از کرمانشاه تا بندرعباس حوزه نفت و گاز داریم و نه می توان این حرف را رد کرد و نه می توان آن راپذیرفت.

در خصوص میادین مشترک هم همین طور است. اینکه عنوان می شود 50 درصد از رقم اعلام شده سرمایه گذاری برای طرح های توسعه میادین مشترک بوده در خصوص میادین مشترک با عراق بوده یا بین ایران و کشورهای جنوبی خلیج فارس؟ بر این اساس باید آدرس درست به مردم بیان شود. زمانی که عنوان می شود سرمایه گذاری انجام شده، باید بازدهی خود را دراقتصاد کشور نشان دهد.

از سوی دیگر عنوان شده که از ابتدای برنامه پنجم توسعه تا کنون47میلیارد دلار در این دو بخش سرمایه گذاری انجام شده است. این رقم را چطور ارزیابی می کنید؟

این بدان معناست که ما علاوه بر آن 22میلیارد در سال91، در 1 سال و نیم گذشته فقط 25میلیارد دلار سرمایه گذاری انجام دادیم. همان طور که می دانید سرمایه گذاری در حوزه نفت و گاز با تحریم هایی که به ما تحمیل کردند و سرمایه گذاری با بیش از 50میلیون دلار مشکل دارد، امکان ناپذیر است.

بنابراین با این رقمی که بدون آدرس و اینکه از سوی کدام کشورها صورت گرفته، عنوان می شود، ما واقعا نمی دانیم که این میزان سرمایه گذاری اصلا انجام شده یا خیر و این موضوع اظهارنظر قطعی را دشوار می کند.

به عنوان مثال فولاد مبارکه عنوان می کند که رقمی سرمایه گذاری انجام شده است و عینی و مشخص است و آثارش را هم می بینیم. اما درحوزه نفت و گاز به این راحتی قابل عنوان کردن نیست.

هم چنین عنوان شده تا انتهای برنامه پنجم توسعه باید 180 میلیارد دلار در این دو حوزه سرمایه گذاری انجام شود. با توجه به همین شرایطی که اکنون داریم و موقعیت فعلی نفت ایران در دنیا اساسا تامین این مبلغ چطور امکان پذیر خواهد بود؟

مسئله این است که همین حالا ما از برنامه عقب هستیم. چنانچه بخواهیم180میلیارد دلار را در 5 سال تقسیم بندی کنیم،سالیانه باید حدود38میلیارد دلار سرمایه گذاری انجام شود. زمانی که به گفته خود دولت در دو سال و نیم گذشته فقط 47میلیارد دلار سرمایه گذاری انجام شده، یعنی اینکه بسیار کمتر از میزان برنامه که باید حدود80میلیارد دلارسرمایه گذاری انجام می شد، این مسئله محقق شده است.

در واقع حتی به فرض اینکه حرفهای آقای قلعه بانی را بپذیریم، ما همین حالا 50درصد از میزان سرمایه گذاری عقب هستیم. مسئله دیگر اینکه تامین این میزان سرمایه در داخل بسیار دشوار است.

چنانچه نتوانیم این سرمایه را در میادین مشترک جذب کنیم، زیان می کنیم. زیرا شریک ما از میادین آن سو به میزان زیاد برداشت می کند و ما به دلیل عدم سرمایه گذاری برداشت محدودی خواهیم داشت و منافع ما به جیب طرف مقابل در میادین مشترک خواهد رفت. بر این اساس چنانچه واقعا قصد بر این است که این میزان سرمایه گذاری انجام شود، باید به سرعت این سرمایه گذاری شکل بگیرد.

متاسفانه هر چقدر در مورد انفعال در خصوص میادین مشترک کار رسانه ای انجام می شود و هر چقدر کارشناسان این حوزه در این زمینه هشدار می دهند اما درسال های اخیر هیچ اتفاق مثبتی در این زمینه صورت نگرفته و همچنان در بر همان پاشنه می چرخد.

زمانی که آمریکایی ها عنوان می کنند سرمایه گذاری و مشارکت خارجی در طرح های نفتی بیش از 50 میلیون دلار ممنوع است، در واقع بازار خارجی را با این اوصاف از دست داده ایم. دیگر کشورها همچون چین و هند هم تحت تاثیر این دستورالعمل، اقدام خاصی جهت سرمایه گذاری انجام نمی دهند. همان طور که در نمونه هایی شرکت های چینی به درستی کار نکردند و ما ناچار شدیم آنها را از این کار خلع کنیم و باقی پروژه ها را به شرکت های ایرانی واگذار کنیم.

هم چنین تکنولوژی لازم را در داخل برای به انجام رساندن همه پروژه ها در اختیار نداریم. چنانچه به همین میزان چند سال اخیر دست روی دست بگذاریم و تلاشی در این خصوص انجام ندهیم، آنهایی که در میادین مشترک شریک ما محسوب می شوند همه ی منابع ما را استحصال کرده و حوضچه خشک به ما تحویل خواهند داد.

آقای دانشمند! با توجه به اینکه سرمایه گذاری را به دو بخش داخلی و خارجی تقسیم بندی کردید، چنانچه ما با تلاش زیاد هم بخواهیم سرمایه گذاری را از داخل تامین کنیم ،چه میزان می توانیم این منبع را تهیه کنیم؟

برای تامین کردن آن باید مجموعه سرمایه گذاری های داخلی را در نظر گرفت که واقعا نمی شود مبلغ زیادی را از داخل تامین کرد. در واقع ما از داخل ایران فقط به عنوان مکمل می توانیم تامین کننده سرمایه در حوزه نفت و گاز باشیم. به فرض یک قرارداد 5 هزار میلیاردی با خارجی ها امضا کنیم و آنها یک بخشی از این منبع را تحت عنوان دانش و تکنولوژی از خارج بیاورند و یک بخش هم از داخل به عنوان نیروی کارداخلی به کارگرفته می شود.

تصورمن این است که در مجموع با نسبت 30 به70 ما می توانیم سرمایه گذاری داخلی در مقابل خارجی داشته باشیم. اینکه ما بتوانیم همه این میزان180 میلیارد دلار را از داخل تامین کنیم، بعید است. مضاف بر آن ما نیازمند قطعات خارجی برای برداشت نفت هستیم که چنانچه این مسئله انجام شود هم باعث می شود پول مورد نیاز تامین شود و هم وسایل را با خود می آورند.

خبر مهم دیگری که چند روز قبل عنوان شد آغاز تهاتر نفت با غذا و دارو بود. این موضوع تا چه میزان می تواند به صنعت نفت و در بلندمدت به اقتصاد ما آسیب وارد کند و آیا اصلا مزیتی دارد؟

این مسئله ادامه دهنده همان بخش نامه ای بود که چندی قبل عنوان شد ما فقط می توانیم به هند و چند کشور دیگر نفت را به فروش برسانیم و در مقابل به جای ارز، کالاهای مورد نیاز خود را دریافت کنیم و مزیت به هیچ عنوان ندارد زیرا هر کس دلش می خواهد پولش در جیبش باشد و در بازار بهترین کالا را در بهترین شرایط خریداری کند.

اما زمانی که بنده ناچارم کالای خود را فقط به کشورهای محدودی به فروش برسانم و فقط به اندازه پول کالایم از کشوری کالاهای مورد نیازم را خریداری کنم، این محدودیت باعث می شود سوء استفاده هایی در این میان رخ دهد. مثلا آن کشور جنس درجه یک به من نخواهد فروخت و یا کالایی را به من به فروش می رساند که خودش نیازی به آن ندارد و حتی می تواند با قیمت بالاتر به من بفروشد.

اینها همه، شرایطی است که آن کشور خریدار نفت به من تحمیل می کند. همه اینها آسیب هایی است که روز به روز بیشتر به ما وارد می شود و در واقع تبادل آزاد و شرایط چانه زنی ما در بازار از بین می برد و به نوعی اقتصاد تحمیلی به کشور ماست و اتفاق مثبتی برای ما نیست.

گفت و گو از محمد مقدم فر

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما

Markets

نیازمندی ها