نظر مردم کوچه و بازار در مورد یارانه نقدی/ اگر بیشترش بکنند بهتر است
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه به نقل از هفته نامه متن، در مورد ضرورت و دلایل مختلف اجرای این طرح تاکنون قلمفرسایی فراوانی شده است. از اثرات مثبت و منفی آن از دید اقتصاد کلان و علم روز اقتصاد حرف زیاد زده شده است. در برنامههای تلویزیونی هم بارها و بارها بر سر جزئیات آن بحث و مناظره شده است. جزئیات این طرح بارها و بارها بین نمایندگان مجلس شورای اسلامی و اعضای هیات دولت و تیم اقتصادی محمود احمدینژاد مثل توپ پینگ پنگ دست به دست شده است. البته این طرح چندان هم چیز تازه و عجیب و غریبی نبوده است. بلکه نسخههای مشابه آن پیش از این در کشورهایی همچون آلبانی و آرژانتین اجرا شده است و نتایج آن هم مشخص است. اما نکته جالب در این میان آن است که به جز حرفهای کلی که در مورد نظر مردم زده میشود، هیچگاه درباره اثرات اجرایی شدن حذف سوبسیدها از کالاهای اساسی و نیازهای روزمره زندگی از زبان خود مردم کوچه و بازار سخن گفته نشده است. مردمی که چندان به نمودارها و شاخصها توجه ندارند. مردمی که جیب خودشان را میبینند و سفرههای نانشان را. مردمی که یارانهها برایشان آب باریکهای است که قرار است اندکی از مشکلات زندگیشان را کاهش بدهد اما گویا
واقعا اینگونه نشده است. در این گزارش با اقشار و گروههای مختلف مردم از سنین و طبقات مختلف صحبت شده است تا از زبان خودشان ببینیم که حذف سوبسیدها یا آنگونه که این روزها مد روز شده است و میگویند «طرح هدفمندسازی» یارانهها، دقیقا روی زندگی روزمرهشان چه اثراتی داشته است. مرد- حدود 45 ساله - کارمند اداره دولتی میگوید که خودش سرپرست یک خانواده 5 نفری است که یکی از فرزندانش هم دانشجوی دانشگاه آزاد است و هر ترم باید کلی شهریه آن را بدهد. حقوق دریافتیاش را دقیق نمیگوید اما از لابهلای حرفهایش معلوم میشود چیزی حدود یک میلیون تومان دریافتی ماهانه دارد. کم یا بیشترش را هم زیاد توضیح نمیدهد. او تاکید میکند: «همسر من خانهدار است، تنها محل درآمد خانواده ما همین حقوق من است. همین یارانهای هم که ماه به ماه به کارت ما میریزند، یکراست میرود برای پول آب و برق و گاز؛ پول شارژ ساختمان یا پول تلفن را باید از جیب بدهیم.» به اعتقاد این کارمند دولت، از زمانی که یارانهها را نقدی پرداخت میکنند هزینههای زندگی افزایش یافته است. این یارانههای نقدی هم کفاف هیچ بخشی از این هزینههای اضافه شده را نمیدهد. او در
ادامه می گوید: «پارسال همین موقع کرایه خانهام 320 هزار تومان بود، الان نزدیک به 450 هزار تومان کرایه خانه میدهم. این بزرگترین و سنگینترین هزینهای است که بر دوش من است. اگر همین مشکل مسکن ما را حل بکنند، نیازی به هیچ یارانهای نیست.» وی در پاسخ به سوال ما که به نظرش باید با یارانههای نقدی چه بکنند؟ آیا حذفش کنند کلا یا مقدار آن را افزایش دهند؟ گفت: «از نظر من به جای آنکه یارانه نقدی بدهند، بهتر است لااقل نیازهای اساسی مردم از جمله مسکن و خوراک و پوشاک را ارزانتر بکنند. یا لااقل از آن طرف حقوق و مزایای کارمندان را بیشتر کنند. اما در کل الان دیگر نمیشود یارانه ندهند، مردم عادت کردهاند. » زن حدود 60 ساله - بازنشسته پیرزن میگوید خودش و همسرش بازنشسته هستند و حقوق بازنشستگیشان را میگیرند. به گفته خودش تمام فرزندانش هم ازدواج کردهاند و الان دو نفری با شوهرش راحت زندگی میکنند. وی در ادامه میگوید: «خدا را شکر وضع ما خوب است. یک خانه از خودمان داریم، حقوقمان هم کفاف زندگی را میدهد. دست آقای احمدینژاد هم درد نکند که به ما یارانه میدهد. اما اگر مقدارش را بیشتر بکند بهتر است. البته من که
زیاد سیاسی نیستم پسرم. از این چیزا سر در نمیآورم. اما فکر میکنم نمیگذارند احمدینژاد بیشتر به مردم پول بدهد.» از نظر او گرانیها ربطی به یارانهها ندارد. بلکه گرانی همیشه بوده است. «حالا یکی پیدا شده در کنار این گرانیها میخواهد یک پولی هم دست مردم بدهد بقیه نمیگذارند.» از نظر او وقتی قیمتها هر روز بالاتر میرود باید یارانهها را هم افزایش بدهند. او مخالفان افزایش یارانهها را کسانی میداند که نمیخواهند پول مردم را بدهند. «من تو روزنامه خوندم که احمدینژاد میخواهد به مردم 250 هزارتومان بدهد، اما مجلسیها نمیگذارند.» دختر - حدود 22 ساله- دانشجو دانشگاه آزاد ادعا میکند که زیاد از امور اقتصادی سر در نمیآورد. بیشتر دلش میخواهد به مسائل شادتری فکر کند. خودش را درگیر مسائل مالی نمیکند. هر وقت پول لازم داشته باشد، از پدر و مادرش میگیرد. به قول خودش وضع مالی پدرش خوب است. حتی آنقدر خوب که به میل خودش رفته است دانشگاه آزاد. «فکر نکنید که دانشگاه سراسری قبول نشدهام. خودم نخواستم برم دانشگاه سراسری. کلا دانشگاه آزاد با کلاستر است.» در مورد یارانهها ازش سوال میکنم. زیاد اطلاعی ندارد اما
میگوید: «شنیدهام که پدر و مادرم در موردش حرف میزنند. سر ماه هم دیدهام که مردم جلوی بانکها و دستگاههای خودپرداز میایستند . اما از نظر من این از بیفرهنگی مردم است. عین همین که وقتی هر چیز مفتی میدهند، مردم تو صف میایستن. مردم باید بافرهنگ بشوند. از این کارهای بیکلاس نکنند.» از نظر او 50- 40 هزار تومان که پولی نیست. یک دست کیف و کفش بخواهد بخرد 4-3 برابر اینها باید پول بدهد. در برابر این سوال که سرانجام یارانهها باید چه بشود میگوید: «به نظر من که نباید بدهند. هر کسی خودش عرضه دارد، باید برود پول دربیاورد. اگر هم قرار است چیزی را ارزان کنند بهتر است بنزین را ارزان کنند. هر وقت میخواهم با ماشین بیایم دانشگاه پدرم گیر میدهد که سهمیه بنزین را تمام نکنم. آخه خیلی دوست دارم با ماشین خودم بیام دانشگاه». پسر - حدود 27 ساله - بیکار چرا اصلا باید یارانهها را فقط به پدرهای خانواده بدهند؟ این جمله اولین حرف جوان 27 ساله بیکاری بود که در مورد یارانهها با او در پارکی در غرب تهران صحبت کردم. از نظر او باید یارانهها را به خود افراد بدهند. او میگوید: «مگر ما بچه هستیم که پول ما را میدهند دست
پدرهایمان؟ اگر قرار است یارانه به عنوان حق هر شهروند داده شود، باید به تمام افراد بالای 18 سال یارانه را مستقیم بدهند. منی که الان بیکارم، از کجا پول بیاورم برای خرجهای روزمرهام؟ اگر لااقل پولی در حد همین یارانهها را داشتم، وضعم بهتر بود.» البته در ادامه بعد از اندکی فکر کردن به این نتیجه میرسد که مشکل اصلی خودش و جوانان هم سن و سالش نه یارانهها که بیکاری است. در این زمینه هم تاکید میکند: «اگر برای امثال من کار بود که خیلی خوب بود. یک حقوق مناسب هم میگرفتیم، به زندگی خودمان سروسامان میدادیم. اما کو کار؟ حتی رفیقهایی دارم که مهندس هستند، فوقلیسانس دارند آنها هم بیکار هستند.» از نظر او راهحل دادن یارانه یا ندادن یارانه نیست. بلکه این است که برای جوانها مسکن و کار فراهم کنند. «حالا که فعلا این کارها را نمیکنند، همین یارانهها را بیشترش کنند و به خود تک تک افراد هم بدهند خوب است.» مرد - حدود 35 سال - مغازهدار بازار در بازار کار میکند. خرید و فروش لوازم خانگی دارد. عامل اصلی وضعیت بد اقتصادی مردم را نوسان قیمت ارز میداند اما در مورد پرداخت نقدی یارانهها هم نظر مثبتی ندارد. در این زمینه
میگوید: «همین که این همه نقدینگی به یکباره وارد بازار میشود، خودش یک نوع بهمریختگی مالی ایجاد میکند. تورم را یک دفعه بالا میبرد و ارزش پول را کاهش میدهد. در نتیجه قدرت خرید مردم پایینتر میآید.» از نظر او اگر هم میخواهند یارانه بدهند، باید به شکل کالاهای اساسی از جمله اقلام خوراکی به دست مردم برسانند. از طرف دیگر به اعتقاد وی پرداخت نقدی یارانهها مردم را تنبل کرده است. «الان خیلیها در شهرهای کوچک و خصوصا روستاها دیگر به کار کشاورزی و دامداری نمیپردازند بلکه با همین مقدار یارانهای که میگیرند، دیگر لزومی نمیبینند زیاد کار کنند. همین مساله باعث خوابیدن کارهای اقتصادی و تولیدی شده است.» وقتی از او میپرسم که راهحل این مشکلات چیست، سری تکان میدهد و میگوید: «مساله عمیقتر از این حرفاست. الان هم که مردم دیگر عادت کردهاند به گرفتن یارانه و نمیتوانند یک دفعه قطعش کنند. اما باید به فکر کارای ریشهایتر باشند. فعلا به نظرم زیادتر کردن یارانههای نقدی به تورم دامن میزند.» مرد - حدود 40 سال - راننده تاکسی هر روز و هر ساعت در تاکسیاش صحبت گرانیهای اخیر و یارانههاست. به قول خودش یک پا
کارشناس امور اقتصادی شده است. میگوید: «ما راننده تاکسیها با اقشار مختلف مردم در تماس هستیم. همه در مورد گرانی حرف میزنند. اما در مورد یارانهها نظر همه مختلف است. بعضیها میگن خوبه، بعضیها میگن کم است. خود من هم فکر میکنم که بهتر بود به جای دادن یارانه، لااقل بنزین را گران نمیکردند یا مرغ و گوشت و نان و ماست را ارزان میکردند، بهتر بود.» به اعتقاد او دیواری از دیوار راننده تاکسیها کوتاهتر نیست. همه وقتی از گرانیها ناراحتند، سر 50 تومان، 100 تومان اضافه شدن کرایههای دعوا میکنند. این چند روز که کرایهها تاکسی 5/31 درصد گرانتر شده است، هر روز با ده نفر باید چانه بزنیم و دعوا بکنیم. نمیدانم چرا مردم فقط زورشون به ما راننده تاکسیها میرسد. از نظر او روزهایی که یارانه میدهند شهر دیدنی میشود. همه جلوی بانکها صف میکشند. به نظر من بالاخره مردم به گرفتن یارانهها عادت کردهاند. نمیشود به صورت یکباره یارانه دادن را قطع کرد. اما باید به آن سروسامان داد. خلاصه در این گرانیها باز دادن یارانه کمکی است. اما من با پول یارانه حتی نمیتوانم یک لاستیک نو برای ماشینم بخرم. مرد- حدود 30 ساله - کارگر
نقاشی ساختمان هر روز سر چهارراه گلزار منطقه مهرشهر کرج میایستد تا شاید کاری گیر بیاورد و حقوق یک روزه 18 هزار تومانیاش را بگیرد. از روستایی در شهرستانهای غرب کشور به کرج آمده است. در حصارک کرج زندگی میکند. 2 تا بچه هم دارد. میگوید: «اگر همین یارانهها هم نبود، یک نان بربری که شده 500 تومان را چه جوری میخریدم تا شکم زن و بچهام را پر کنم؟» پیش از اینها در تهران زندگی میکرده است اما چون کرایهخانه آنقدر زیاد شده که با دستمزد کارگری نتوانسته است آن را تامین کند، مجبور شده به حصارک بیاید. «هزینه اصلی زندگی ما کرایهخانه است. اگر در روستای خودمان زندگی میکردیم دیگر لازم نبود کرایهخانه بدهیم. با همین پول یارانهها به خوبی زندگی میکردیم. الان اقوام من در روستا زیاد هم کار نمیکنند. با همین یارانهها خرجشون در میاد.» از او میپرسم چرا به روستا برنمیگردد. پاسخ میهد: به زندگی در شهر عادت کردهایم. نمیتوانم به روستا برگردم. در ضمن میخواهم بچههایم در شهر درس بخوانند تا شاید به جایی برسند. در انتها از وی در مورد یارانهها میپرسم. جواب میدهد: در این زندگی که سهم ما همیشه فقر و نداری بوده است. حالا
ماهی 50 تومان هم میخواهند به ما بدهند، آیا این حق زیادی است؟ آیا ما تو این مملکت اندازه این هم حق نداریم؟
دیدگاه تان را بنویسید