فاتحان فروتن فردا

به گزارش نامه‌نیوز، نه شکست خوردگان و نه پیروزشدگان؛ تاریخ را فاتحان می نویسند؛ و فاتحان از این دو طایفه دیگرند. دیگرند از آن رو که فتح، ‌همیشه همان پیروزی در نبرد نیست و فتح الفتوح،‌ بیش از آنکه غلبه بر صف ها باشد،‌حکایت تسخیر قلب هاست و کدام پیروزی، ارجمندتر از فتح قلعه قلب های ملتی زهرچشیده و ایستاده در قامت دفاعی تمام قد. امروز روز سوم خرداد است. روزی که دیگر نه فقط روزی است و نه تنها یادمانی. بلکه نشانه ای است. نمادی از سر به آسمان ساییدن و فخر بر فلک برفروختن. روزی که می توان آن را ارج نهاد و در هر طایفه و هر جناح و گروهی بود. روزی برای همه است این روز. نه فقط برای آنان که در آن روز تصویرهایشان را با لباس خاکی به رنگ آسمان پوشیده از غبار و بوی باروت خرمشهر ، ‌بر سینه تاریخ ثبت کردند. روزی است برای آنان هم که در آن مهلکه نبودند اما خبر را که شنیدند بی اختیار به خیابان ریختند و این سرزمین دیگر کمتر شبیه به آن جشن بزرگ را به خود دید. رویدادها بسیارند و شادی ها هم کم نبوده اند. اما پدران و مادران و عموهایمان برایمان گفته اند که آن روز،‌ روز دیگری بود. روزی برای هرکه هنوز قلبی داشت که می تپید و هنوز رگی داشت که می جنبید و خشمی داشت که در مشت گره کرده می توفید. رستاخیز رستگاران بود روز سوم از ماه سوم آن سال. نه شکست خوردگان و نه پیروزشدگان. تاریخ را جاودانگان می نویسند. آنان که راز جاودانگی را آموخته بودند. ماندند بی آنکه نامی از خود بگذارند. از آن خیل سبکباران و بلاجویان دشت ها و هورها،‌ ما تنها چند نام را می شناسیم و یکی از آن ها «محمد جهان آرا» است. گویی نام تمام عموهای نسل من جهان آراست. نامی که انگار خلاصه همه نام های دیگری است که آن روز روبروی مسجد جامع خرمشهر ایستاده بودند و لبخندهایشان را فریم به فریم به عکاس می دادند تا ثبت کند. و آن روز هر عکسی از هرکجای این حماسه ثبت شد،‌ خیل سوارانی را نشان می داد که از خاک و خون گذشته بودند در صبح ظفر، پیغام فتح می دادند. جاودانگان آن روز چندان نامی ندارند. نامداران آن رخداد اعجازگونه، گمنام ترین های تاریخ اند و گویی می دانستند که چه کسانی را در کدام عصر و نسل خطاب می کنند. می دانستند که فتح الفتوحی در قامت بازپس گیری شهر زخم خورده پس از 578 روز مقاومت و 6 هزار شهید و 24 هزار زخمی و مجروح، طی 26 روز، ‌البته کام هم عصران و هم نسلان را شیرین می کند اما مخاطب راستین آن حادثه تنها معاصران آن حادثه نبودند و نیستند. ... و کدام دلیل برای فهم و اثبات این مدعا روشن تر از اینکه هنوز هم به خرمشهر و عملیات الی بیت المقدس که نگاه می کنی گویی که حادثه ای است با ابعادی همچنان مبهم و رازگونه. فتح خرمشهر هنوز نقاب از رخ برنکشیده است. هنوز افشا نشده است آن حماسه. هرچه بیشتر درباره آن فتح الفتوح بدانی کمتر فهم می کنی. هرچه بیشتر از جزییات عملیات باخبر می شوی و اعداد و شماره ها و تاکتیک ها و خاطرات را مرور می کنی انگار راز این فتح، بیشتر در لفاف ابهام و مه آلودگی فرو می رود. دلبری می کند این فتح انگار. رخ می پوشد و می گشاید. یک لحظه در وصال است و لحظه ای دیگر در فراق. سوم خرداد پس از سی و چند سال هنوز حرف هایی برای گفتن دارد و هنوز قصه ها در سینه دارد که روایت کند. می خواهد تمام نشود. و تمام نمی شود. راویان قصه های شاد و شیرین آن روزگار هم انگار با تاریخ مغازله می کنند. هربار که روایتش می کنند در گرماگرم روایتشان می شنوی که حرفی و سخنی و خبری ناگفته رخ می کند. گویی خرمشهر، قصه اش را برای هر نسل می گوید و برای هر کدام،‌حرف های تازه ای دارد. برای امروزیان قصه ای، ساز می کند و برای فرداییان قصه ای دیگر. چندان که راویان آن قصه دلربا، آن روز که اسلحه در دست رو به لنزها لبخند می زدند انگار می دانستند که در چشم های تاریخ خیره مانده‌اند. و چه فروتن بودند عموهای من. چه فروتن بودند فاتحانی که دیروز، فردا را فتح کرده بودند. گوارایشان باد.

منبع: روزنامه ابتکار