گفتوگو با طراح مد کریستین دیور: دنیای مد برایم جالب نیست
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
راف سیمونز بلژیکی حالا یکی از بزرگترین طراحان لباس در جهان به شمار میرود. او که کارش را با طراحی مبلمان منازل آغاز کرده بود، در سال 1995 کمپانی لباس مردانهاش را با نام خود افتتاح کرد. اما این پایان موفقیتهای او نبود. در آوریل 2012 اعلام شد که سیمونز به عنوان مدیر طراحی خلاق برند مشهور کریستین دیور منصوب شده است. آنچه در پی میآید بخشی است از گفتوگوی اخیر او با نشریه تاکز که «اعتماد» آن را منتشر کرده است
آقای سیمونز آیا خودتان را آدمی میدانید که در دنیای مد زندگی و تنفس میکند؟
چیزهای زیادی در دنیای مد وجود ندارد که برایم جالب باشند. احتمالا به این خاطر که من بسیار در آن عمیق شدهام. غالبا وقتی در چیزی تعمق زیادی میکنید، درمییابید که موضوعش چیست و آن را بهتر درک میکنید. من در دنیای هنر هنوز کنجکاویهای بسیاری دارم. چیزهای بسیاری هست که لزوما درکشان نمیکنم و همین موجب میشود شیفته آنها باشم. در دنیای مد برندها و طراحان بسیاری را میشناسم و به همین خاطر نگاهم بسیار انتقادی و خاص است.
اما آیا مد بخشی چشمگیر از زندگی شما نیست؟
کارهای مربوط به این صنعت، حرفه من هستند. این دنیا بخشی از وجود و شخصیت مرا تشکیل میدهد. دیگر برایم حس و حال یک شغل را ندارد، یک رویاست یا یک علاقه یا چیزی در همین مایهها. فکر میکنم چیزهای شخصی و خصوصی دیگری هستند که برایم از مد جذابتر جلوه میکنند. مثلا محیط زیستم، خانوادهام و دوستانم.
چگونه به صنعت مد و طراحی لباس علاقهمند شدید؟
آن زمان در کالج تحصیل میکردم و تعلیمات مسیحی میدیدم. تا زمانی که هجده ساله شدم نمیدانستم چه امکاناتی در اختیارمان هست. نمیدانستم که میشود در رشته طراحی لباس یا هنر تحصیل کرد. واقعا نمیدانستم. اما شامهام همواره در جستوجوی هنر بود و به دنبال آثار هنری بودم، اما واقعا نمیدانستم که میشود در رشتههای هنری تحصیل کرد چون مدرسهام محیط کاملا متفاوتی داشت. از آن مدرسههایی بود که مدام از شما میخواستند که پزشک یا وکیل شوید و توجهی ندارند که شخصیت شما با چه حرفهیی سازگار است.
چگونه توانستید از این مدرسه خلاص شوید؟
افرادی بودند که سالی یک یا دو بار به مدرسه ما میآمدند و به ما میگفتند که چه امکاناتی برای تحصیل در اختیارمان هست. یکیشان به من کتابی داد که در پشت آن نیمصفحه درباره طراحی صنعتی و نیمصفحه درباره معماری نوشته شده بود. من نشانی مدرسه طراحی صنعتی را که چندان از خانه پدریام دور نبود پیدا کردم و به آنجا رفتم و چیزی که میخواستم به دست آوردم.
دیدگاه تان را بنویسید