سقوط سلسله Fها

تاکنون ۳ فروند از جنگنده‌های دشمن بر فراز آسمان ایران هدف قرار گرفته‌اند؛ نخستین جنگنده اف-۱۵، دومی اف-۳۵ و حالا سومین فروند یک اف-۱۶ است؛ چرا دو جنگنده پیشرفته تر زودتر سرنگون شده و اف-۱۶ پس از آن‌ها صید شده است؟

 در سبد تهاجمی دشمن در جنگ چهار جنگنده به ترتیب اهمیت و قیمت، وجود دارند؛ اف-۳۵، اف-۱۵، اف-۱۸ و اف-۱۶.

 بهترین جنگنده برای تهاجم اف-۳۵ است زیرا رادارگریز بوده و احتمال هدف قرار دادنش پایین است.

 دومین جنگنده‌ اف-۱۵ است زیرا برد بشتری داشته و می‌تواند حجم بالایی از مهمات و تجهیزات-غلاف‌های شناسایی و جنگ الکترونیک- حمل کند. همچنین برای حمل بالستیک‌های هواپرتاب با برد قابل توجه، استفاده می‌شود.

اف-۱۸ سومین مورد است است که جنگنده‌ای ناونشین به شمار رفته و در ناوهای هواپیمابر استفاده می شود. 

 در این میان اف-۱۶ برد و توان حمل سلاح و تجهیزات کمتری نسبت به سه جنگنده دیگر است.

 دشمن مجبور شده اف-۱۶ را که آخرین جنگنده مطلوبش برای تهاجم به شمار می‌رود را به کار گیرد که دلایلی دارد:

۱. جنگنده اف-۳۵ جدیدتر بوده و تعداد کمتری از آن وارد خدمت شده‌ است؛ از سویی این جنگنده برای تجهیز ناوهای هواپیمابر نیز به کار می‌رود، درحالی‌که دو جنگنده دیگر ناونشین نیستند. 

۲. جنگنده اف-۱۵ از نظر قیمت کلی و هزینه پرواز از اف-۱۶ پرهزینه‌تر بوده و تعداد کمتری از آن در خدمت قرار دارد. به عنوان نمونه تعداد اف-۱۶ها در نیروی هوای رژیم صهیونیستی چندین برابر اف-۱۵ است. از طرفی بار اصلی حملات برعهده آن بوده و با قرار داشتن جنگ در روز ۲۲ام، تعدادی از آن‌ها دچار استهلاک شده اند؛ بنابر این دشمن باید به سمت استفاده از جنگنده‌‌ای برود که طی جنگ از آن کمتر بهره گرفته است.

۳. با تخریب پایگاه‌های آمریکا در منطقه، ارتش این کشور که در تهاجم بر اف-۱۵ متکی است، سهم حملات را کاهش داده و سهم رژیم صهیونیستی که در نیروی هوایی خود اف-۱۶ بیشتری دارد، بالا رفته است.

 ورود اف-۱۶ که همانند اف-۳۵ رادارگریز نیست و مانند اف-۱۵ نمی‌تواند تجهیزات دفاعی حمل کند، نشان دهنده آسان‌تر شدن کار پدافند هوایی ایران است. علاوه بر توانایی کمتر، اف-۱۶ نسبت دو جنگنده مزبور برد کمتری داشته و در جغرافیای کوچک‌تری از ایران می‌تواند عملیات کند؛ پس پدافند با تمرکز هشیاری خود به منطقه‌ی محدودتر قادر به سرنگونی اف-۱۶ است.