هشدار بابت جماعتی که مدام بر طبل جنگ می‌کوبند

روزنامه اطلاعات نوشت: آمریکا و اسرائیل، پس از جنگ دوم جهانی منازعات خونین و بی‌رحمانه در پنج قاره به راه انداخته‌اند. رژیم صهیونیستی یک روزِ خوش و آرام برای خاورمیانه در خاطر مردم باقی نگذاشته و جز وحشت و ترور و جاسوسی و نفوذِ ویروس‌وار و ارعاب و تخریب و کشتار و تهدید و اختلاف‌افکنی، آرمانی نداشته است. ما نیز اکنون و سال‌هاست هدف مستقیم و غیرمستقیم این رژیم منحوس بوده‌ایم.

در جنگ‌های مستقیم ۱۲ و ۴۰ روزه، رژیم صهیون کوشید با بهره‌گیری از ساز و برگ ارتش ایالات متحده، ایران را از سران اصلی حکومت و فرماندهان تهی کند، اما چنان پاسخ دندان‌شکنی از قوای مسلح و ملت سلحشور گرفت که عقب نشست تا راه دیگر را برگزیند؛ تضعیف حداکثری اقتصاد و پول ملی و از طریق آن، فقر فراگیر و عادی‌سازی فلاکت در کشور.

معیشت مردم فقط غذا خوردن نیست که برخی می‌گویند با یک لقمه نان و پابرهنه می‌جنگیم! ملت اگر بی‌رمق و فروپاشیده باشد، هیچ نیاز به دشمن ندارد. اولین شرط سنگربندی در خط اول جنگ، ساختن عقبه و دپوی تجهیزات و امکانات و اطمینان از امنیت زندگی و سلامت مردم است.

سخنان اخیر مسعود پزشکیان و محمدباقر قالیباف را باید هشداری مهم دانست و راهی برای برون‌رفت از دام آمریکا و مستعمراتش جستجو کرد. متأسفانه، جماعتی در ایران هستند که بدون ارائه هیچ راه حلی، مدام بر طبل جنگ می‌کوبند و دولت و هرکسی را که از تفاهم و دیپلماسی سخن بگوید خائن خطاب می‌کنند. اینها باید پیوست جایگزین و اهداف و برنامه‌های خود را روشن بگویند.

ظاهراً شرایط به گونه‌ای است که نه می‌توانیم وارد جنگ شویم و نه امکان توافق و مذاکره هست و نه ادامه وضع کنونی به مصلحت ملک و ملت است. ترامپ مطابق قانون دو سال و نیم دیگر در کاخ سفید خواهد بود و عاقلانه نیست که این وضع را به امید پایان زودهنگام دوره او ادامه دهیم. پس باید ضمن موضع سرسختانه و حفظ برتری نظامی و ژئوپولیتیک، سیاستگران با تجربه و واسطه‌هایی بزرگ مانند چین را برای گفتگویی قدرتمندانه به میدان آوریم.

مسائلی مانند بحران سوخت و فرو ریختن ارزش پول ملی، انفجار قیمت‌ها و کمبود دارو می‌تواند دولت، حکومت و نیروهای انتظامی را در برابر یک جامعه ناهنجار و ورشکسته قرار دهد. از این توطئه که یک بار به صورتی متفاوت در دیماه سال قبل رخ داد، می‌باید و می‌توان اجتناب کرد.

اولویت در حال حاضر باید این باشد که از آشفتگی و اختلاف در تصمیم‌گیری پرهیز شود. یکپارچگی لازم برای مواجهه با وضعیت موجود، امری حیاتی است. نمی‌توان با دست‌های بسته به جنگ شمشیر آخته رفت. دولت و ملت، ارتش و سپاه، همه باید از شعارهای بیهوده حذر کنند و مصلحت را قربانی فریب تندروها و افراد بی‌مسئولیت نسازند.