روایت حاج آقا مجتبی تهرانی از اربعین
عطیه میگوید با جابر از مدینه راه افتادیم و آمدیم. میگوید که ما روز اربعین به کربلا رسیدیم. میگوید «کُنْتُ مَعَ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ یَوْمَ الْعِشْرِینَ مِنْ صَفَرٍ فَلَمَّا وَصَلْنَا الْغَاضِرِیَّةَ» وقتی که به کربلا رسیدیم، جابر به من گفت که او را به شریعه فرات ببرم، «اغْتَسَلَ فِی شَرِیعَتِهَا» رفت و غسل کرد، جابر از راه رسیده خودش را تمیز کرد.
من غالبا گفتم که این مسئله در زیارت امام حسین شوخی بردار نیست. شست و شویی کن و وانگه به خرابات خرام. اینجا با جاهای دیگر فرق دارد. هیچ یک از زمینهای عالم از نظر ارزشی نمیتواند به آن طعنه بزند.
«اغْتَسَلَ فِی شَرِیعَتِهَا وَ لَبِسَ قَمِیصاً کَانَ مَعَهُ طَاهِراً» همراهش یک لباس پاکیزه آورده بود، لباس پاکیزه اش را به تن کرد «ثُمَّ قَالَ لِی أَ مَعَکَ شَیْءٌ مِنَ الطِّیبِ یَا عَطَاءُ» به من رو کرد و گفت چیزی از عطریات همراه خودت داری یا نه؟ گفتم «قُلْتُ مَعِی سُعْدٌ» سُعد دارم، میگوید از من گرفت «فَجَعَلَ مِنْهُ عَلَى رَأْسِهِ وَ سَائِرِ جَسَدِهِ» خودش را و سراسر بدنش را خوشبو کرد.
«ثُمَّ مَشَى حَافِیاً» اینجا که نمیشود با کفش برود. «فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ إِنَّکَ بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً» میگوید دیدم پای برهنه راه افتاد، به من گفت بیا من را سمت قبر حسین(ع) برسان، «حَتَّى وَقَفَ عِنْدَ رَأْسِ الْحُسَیْنِ» به موازات سر حسین(ع) ایستاد. «وَ کَبَّرَ ثَلَاثا» سه بار گفت الله اکبر.
من این را مکرر گفتم، به نظر من باید هم همینطور باشد، عظمت حسین(ع) چنان جابر را گرفت که یک وقت دید نکند خدا کوچک شود، لذا گفت الله اکبر، خدا بزرگتر از حسین است، اینقدر عظمت حسین، جابر را گرفته بود.
میگوید بعد دیدم جابر بیهوش شد و به زمین افتاد «فرَشَشْتُ عَلَیْهِ شَیْئاً مِنَ الْمَاءِ» آب آوردم و به چهره جابر زدم به هوش آمد وقتی به هوش آمد «وَ قَالَ یَا حُسَیْنُ ثَلَاثاً» سه مرتبه حسین را صدا زد و گفت «ثمَّ قَالَ حَبِیبٌ لَا یُجِیبُ حَبِیبَهُ» دوستی که جواب دوستش را نمیدهد.
خودش بلافاصله جواب خودش را داد، گفت: «وَ أَنَّى لَکَ بِالْجَوَابِ» حسین تو چه طور میتوانی جواب من را بدهی و حال این که بین سر و بدنت فاصله افتاده است.
دیدگاه تان را بنویسید