چرا غزه برای ترکیه مهم است؟
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) : دکتر رضا صولت، ژاله عبدی:
از زمان حمله اسرائیل به نوار غزه، نقض قوانین بین المللی و جنگی، نقض آتش بس های اعلام شده، کشتار کودکان، زنان و مردان بی دفاع روزها است که می گذرد. رسانه های جهانی و مردم کشورهای مختلف واکنش های گوناگونی به این امر داشته اند. در این میان کمتر دولت و ملتی چون ترکیه داعیه مخالفت با اسرائیل را داشته است.این ادعا تا جایی پیش رفت که رجب طیب اردوغان، نخست وزیر کنونی ترکیه و نامزد ریاست جمهوری آینده، در هر فرصتی با محکوم کردن اعمال اسرائیل، حمایت از غزه را "مسئولیت تاریخی" ترکیه خواند. رویکردهای مختلفی نسبت به سیاست های اعلانی و اعمالی ترکیه نسبت به دوگانه فلسطین- اسرائیل وجود دارد. در این میان گروهی با ظاهرسازی خواندن سیاست های ترکیه ، وی را به ریاکاری و حمایت مخفیانه از اسرائیلی که آن را متحد استراتژیک ترکیه می خوانند به نقد ترکیه می پردازند و حتی تحویل کمک های بشردوستانه ترکیه به اسرائیل را اقدامی نشان دهنده ماهیت واقعی رفتار ترکیه می دانند. گروهی نیز با تکیه بر داده های تاریخی و سیاست های حزب عدالت و توسعه، حمایت ترکیه از فلسطین را سیاستی عملگرایانه و در راستای راهبرد نوعثمانی گرایانه آن تحلیل می کنند.اما اساسا نگارندگان معتقدند رجب طیب اردوغان و ترکیه بخاطر اینکه قصد دارد از بحرانها برای عملیاتی کردن سیاست های خود جهت تبدیل به یک بازیگر مهم بین المللی استفاده نمایند تلاش می نمایند با استفاده از حداکثر سازی منافع عینی ، مادی و ماوی با استفاده از سه الگوی ترکیبی سکولاریسم ، دمکراسی و اسلام به مهندسی افکار عمومی در جهان عرب بپردازد در این مقاله کوتاه می کوشیم با کمک گرفتن از آزمایشگاه تاریخ نگاهی جامع به این موضوع داشته باشیم. 1. همزمان با به قدرت رسیدن حزب عدالت و توسعه در ترکیه، سال 2002 به نقطه چرخشی در سیاست عربی( و نه خاورمیانه ای)ترکیه تبدیل شد. این تغییر پیش از هر چیز در نتیجه رهنامه سیاست خارجی جدیدی بود که احمد داووداوغلو، نخست در مقام مشاور ارشد نخست وزیر در سال 2002 و سپس در مقام وزیر امورخارجه در سال 2009 در قالب رهنامه عمق استراتژیک صورتبندی کرد. داووداوغلو معتقد بود واقعیت های تاریخی و جغرافیایی ترکیه را ناگزیر از داشتن سیاست خاورمیانه ای موثر می کند. وی توانست مجموعه حاکم را نیز در این زمینه قانع کند. از این رو سیاست هایی چون مشکلات صفر با همسایگان، دیپلماسی ریتمیک و چندجانبه، تعامل با تمامی طرفین امور(دیپلماسی خرد و کلان) را به عنوان پیش شرط های سیاست راهبردی موفق در پیش گرفت. در همین دوره ظهور مسائلی چون عراق، فلسطین و لبنان و ترس از سرریزی منطقه ای آن بستر مناسب برای اعمال سیاست های یادشده را در اختیار ترکیه قرار داد.
دیدگاه تان را بنویسید