اوباما چگونه به ایران میاندیشد؟
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
سید کاظمسجادپور: اول اینکه بدیهی است که در دور دوم ریاست اوباما هیچ تغییر بنیادی در استراتژی آمریکا در برابر ایران پدید نمیآید. در چارچوب کلی سیاست اجماعی جمهوریخواه و دموکرات ایده «ایران همچون یک تهدید» تداوم پیدا خواهد کرد. نکته دوم آنکه سیاست تحریم هم دنبال خواهد شد. با استناد به اینکه تعدادی از مقامات و شرکتهای ایرانی از سوی وزارت خزانهداری آمریکا به فاصله دو روز بعد از انتخابات تحریم شدند، میتوان نتیجه گرفت که تغییری در سیاست تحریم به وجود نخواهد آمد. آمریکا تحریمهای یکجانبه و نیز همراه متحدان غربی را دنبال خواهد کرد. سومین نکته روشن سیاست خارجی آمریکا نسبت به ایران همان است که مساله ایران بهعنوان یکی از دشوارترین بحرانهای سیاست خارجی دولت اوباما باقی خواهد ماند. این چالش چندلایه و پیچیده است و علاوه بر سه دهه خصومت آمریکا با ایران، اقتضائات کنونی منطقهای و جهانی، بر پیچیدگی مساله ایران افزوده است. اما این نقاط قطعی و متعین سیاست آمریکا در قبال ایران را باید در جوار چند نکته مبهم تفسیر و تعبیر کرد. اولین ابهام، چگونگی تقسیم انرژی و وقت دولت دوم بین کوهی از مسایل داخلی و خارجی است. ایران، مساله مهمی است اما اوبامای دوم یا اوبامای آخر باید با دشوارهای حادتری در داخل آمریکا بجنگد و حتما پیش چشم رایدهندگان متوقعی که به وعدههایش رای دادند سیاست خارجی نسبت به معضلات زندگی در داخل آمریکا اولویت کمتری دارد و حلوفصل مشکلات دیرپا و ژرف اجتماعی و اقتصادی، بهویژه وقتی میدانیم که ترکیب جمهوریخواه کنگره نسبت به نخستین دوره ریاست اوباما تغییری نکرده است. گیج شدن اوباما و دموکراتهای ارشد برای جایگزینی و جابهجایی در پستهای کلیدی سیاست خارجی در دور دوم، دومین نقطه ابهامآلود است. قطعا هیلاری کلینتون، دیگر وزیر خارجه نیست. او رفت تا برای انتخابات ریاستجمهوری 2016 آماده شود. شاید پترائوس، رییس سیا و کلیدیترین چهره سیاست خارجی اوبامای نخست، با آن افتضاح روابط نامشروع کنارهگیری کند. اما جایگزین او و کلینتون چه کسانی هستند؟ یکی از مهمترین موقعیتها در دولت آمریکا برای مساله ایران و ایرانیان، وزارت خزانهداری است چراکه در زمین تحریم ایران یکی از بازیگران اصلی یا شاید کاپیتان تیم آمریکا است. حال اما سخن از تغییر «تیم گایتنر»، وزیر خزانهداری است. تا زمان روشن شدن سرنوشت این سمتهای مهم نمیتوان دقیقا گفت که سیاست اوباما در برابر ایران چیست؟ اما باید دیگر فهمیده باشیم که تیم اصلی کارشناسان ارشد اوباما در کاخ سفید، شورای امنیت ملی آمریکا چندان دست نمیخورد. نقطه تاریک و نامعلوم بعدی، شرایط گنگ و نامتعین منطقه خاورمیانه و خصوصا سوریه است. برای سیاست خارجی آمریکا مساله ایران از مسایل منطقهای دیگر منفک و منفرد نیست. کسی خیال هم نمیکرد که در اواخر دور اول ریاست اوباما، رفقای شفیق واشنگتن مثل مبارک، دیگر در قدرت نباشند. کمتر کسی تصور میکرد که دولت واشنگتن، اخوانالمسلمین را همچون نیرویی قابل تعامل در خاورمیانه به رسمیت شناسد؛ اما اوباما در برابر این تاریک و روشن سیاستها چه انتخابهایی دارد؟ اولین راه، تداوم وضعیت فعلی و تداوم تحریمها است. انتخاب دوم، تندتر شدن و افزایش تخاصم آمریکاست که نمیتوان از افق دورش دید. چراکه نرسیدن رامنی، گزینه نتانیاهوی افراطی به کاخ سفید، به معنای پایان ناامیدی لابیهای راستگرای اسراییلی نخواهد بود که از رویارویی رادیکال با ایران هواداری میکنند و روسش سوم ترسیم چارچوبی است برای تفاهم و توافق که بخش وسیعی از نهادهای مطالعاتی و تحقیقی و عناصر اثرگذار در سیاست خارجی آمریکا، به آن راهنمایی میکنند اما گزینه اوباما کدام است؟
تحلیلگر مسائل بین المللی
دیدگاه تان را بنویسید