یک داستان تکراری/ موافقان و مخالفان طرح دولت وحدت ملی چه می‌گویند؟

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

به گزارش نامه به نقل از هفته‌نامه متن پیشنهاد دهنده طرح دولت وحدت ملی هر که باشد، به مذاق خیلی‌ها خوش نیامده است. یکی می‌گوید کارآیی ندارد، دیگری می‌گوید معلوم نیست با این طرح دنبال چه هستند؟ یکی هم می‌گوید پایبندی به وحدت ملی، برای کشور نیازی اساسی است، اما این پیشنهاد چیست و چه مدلی را برای اداره کشور ارایه می‌دهد که برخی آن را بازی جدید و فتنه تازه می‌نامند و برخی هم ترجیح می‌دهند منفعلانه با آن برخورد کرده یا در نهایت با سکوت از کنارش بگذرند؟ دوباره چند وقتی است که خبرنگاران تا به سیاستمداران می‌رسند از آن‌ها درباره «تشکیل دولت وحدت ملی» سوال می‌کنند و این سیاستمداران نیز به فراخور جریان سیاسی‌ای که به آن وابسته‌اند به این پرسش واکنش نشان می‌دهند. برخی نیز از این فرصت استفاده می‌کنند و به چهره‌هایی که گفته می‌شود ارایه‌دهنده این طرح و پیشنهاد هستند، تاخته و فرصت را برای تسویه‌حساب‌های سیاسی مناسب می‌یابند؛ اما قبل از اینکه گفته شود چه کسانی ادله منطقی در رد یا تایید این پیشنهاد می‌‌آورند و کدام، برمبنای حب و بغض سیاسی به نقد این ایده می‌پردازند، لازم است از زمینه و سابقه طرح چیزی بدانیم. هنوز به انتخابات ریاست جمهوری دهم چند ماهی مانده بود که بحث تشکیل دولت وحدت ملی در ایران مطرح شد و برخی که عمدتا منتقدان رییس مجمع تشخیص مصلحت نظام بودند، قصد داشتند آیت‌الله هاشمی رفسنجانی را متولی و پیگیر طرح تشکیل دولت وحدت ملی معرفی کنند. حجم این تبلیغات به حدی رسید که دفتر هاشمی در نهایت مجبور شد در بیانیه‌ای نسبت به این مساله واکنش نشان داده و تاکید کند: «موضوع را برای اولین بار حجت‌الاسلام ناطق‌نوری به صورت رسمی و رسانه‌ای اعلام کرد و آقایان نواب، باهنر و روحانی هم خبر تشکیل این جلسه را برای آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی نقل کردند و گفتند: اساس بحث‌های جامعه روحانیت مبارز، بر همان طرح وحدت ملی است و تصمیم گرفته شد چهار نفر به عنوان داور برای انتخاب یک نفر از چند نفر اصولگرا انتخاب شوند و حتی پیشنهاد دادند که آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی یکی از آن چهار داور باشد که ایشان نپذیرفته و گفتند: «اصل طرح را قبول دارم و باید خودتان برای اجرای جزییات آن تصمیم بگیرید». زمستان سال 87 ناطق‌نوری که آن زمان با عنوان عضو ارشد جامعه روحانیت مبارز شناخته می‌شد، درباره طرح وحدت ملی گفت: «راه‌حل موفقیت در کشور، استفاده از همه نیروهای موجود و تشکیل دولت وحدت از میان همه کسانی است که درد دین و دغدغه ایران دارند». همزمان حجت‌الاسلام اکرمی، عضو شورای مرکزی جامعه روحانیت مبارز، ضمن تایید طرح ایده وحدت ملی، آن را به ناطق‌نوری، محسن رضایی و علی لاریجانی مربوط دانست و گفت: «به نظر من تشکیل دولت وحدت ملی، جلوی فرافکنی دولت را برای توجیه ناکارآمدی می‌گیرد». خرداد 88 آمد و انتخابات برگزار و محمود احمدی‌نژاد مجددا به‌عنوان رییس‌جمهوری انتخاب شد و این در حالی بود که نه تنها هیچ دولت وحدت ملی شکل نگرفت بلکه اصولگرایان متفرق‌تر از همیشه، در صحنه سیاسی کشور حضور داشتند. حدود سه سال از آن زمان گذشته و حالا باز هم بحث دولت وحدت ملی داغ شده است. البته این بار واقعا هاشمی‌رفسنجانی به این‌ ایده اشاره کرده است. رییس‌مجمع تشخیص مصلحت نظام تاکید دارد، این طرح می‌تواند گره‌گشای مشکلات و معضلات کنونی باشد. وی در دیدار با گروهی از نمایندگان سابق مجلس این مطلب را بیان کرد. استدلال هاشمی در دفاع از این طرح، تجربه دفاع مقدس است: «برای اجرای طرح دولت وحدت ملی باید از مجموعه اقداماتی که ما را از وضع نامساعد فعلی در عرصه بین‌الملل و داخل خارج کند، بهره گرفت؛ البته نسخه کوچک این طرح، همان بود که ما در دولت بعد از جنگ انجام دادیم. در حال حاضر، مشکل اصلی با خارجی‌هاست؛ در زمان جنگ هم اوضاع همین‌طور بود؛ ما اولویت را دادیم به اصلاح روابط خارجی و از قطعنامه شروع کردیم». هاشمی به علت اختلافات سیاسی موجود، مجددا به بیان این پیشنهاد پرداخته ولی برخی از چهره‌های اصولگرا و رسانه‌های نزدیک به آنها و از جمله کیهان به پیشنهاد هاشمی برای تشکیل دولت وحدت ملی در ایران واکنش منفی نشان داده بودند. همچنین حبیب‌الله عسگراولادی، از جمعیت موتلفه، با مخالفت با این طرح گفته بود دولت وحدت ملی جایی تشکیل می‌شود که وحدت نباشد در حالی‌که در ایران حول رهبری وحدت وجود دارد. به باور وی « اگر از منظر سیاسی، هدف از وحدت ملی حضور فتنه و انحراف باشد، امری کاملا نادرست است زیرا فتنه و انحراف اساسا وحدت ملی را قبول ندارند». در همین حال، محسن رضایی دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام نیز در این باره معتقد است: «اصل وحدت براساس تعامل و گفت‌وگوی همه نیروهای دلسوز انقلاب حول نظام و مقام معظم رهبری باید شکل بگیرد». منتقدانی هم هستند که می‌گویند این طرح نیازمند شفافیت بیشتر است. از جمله اینکه روشن شود چه کسانی می‌توانند در این ائتلاف شرکت کنند و چه چارچوبی باید داشته باشد؟ برخی از منتقدان حتی ایرادات ساختاری‌تر وارد می‌کنند برای مثال حجت‌الاسلام علی فلاحیان، وزیر اطلاعات دولت سازندگی می‌گوید: «بنده موافق این پیشنهاد نیستم. چراکه دولت وحدت ملی در زمانی می‌تواند تشکیل شود که انتخابات پارلمانی صورت گیرد و تنها در آن زمان، دولت وحدت ملی معنا پیدا می‌کند، اکنون که انتخابات، ریاستی است این پیشنهاد معنایی ندارد». به باور وی، البته رییس‌جمهور می‌تواند به جای اینکه از اطرافیانش در کابینه استفاده کند از همه سلایق و گروه‌های مختلف در قوه مجریه استفاده کنند و به این طریق وحدت ملی محقق شود. همچنین حجت‌الاسلام علی پورمحمدی درخصوص طرح دولت وحدت ملی، تاکید دارد: «قواعد انتخاباتی، رقابت می‌طلبد. بلوک‌بندی سیاسی باید شفاف باشد تا به بلوغ سیاسی برسیم. این امتزاج‌ها شفافیت‌ها را کاهش می‌دهد و قواعد بازی سیاسی را بر هم می‌زند. رقابت، یک اصل پذیرفته شده است و باید به آن احترام بگذاریم». به گفته وزیر سابق کشور، باید اجازه داد انتخاباتی با نشاط و کاملا واقعی شکل بگیرد. به باور وی، هم اصلاح‌طلبان و هم اصولگرایان و هم گروه‌های خارج از این جناح‌ها قدرت مدیریت کشور را دارند. وی می‌گوید: «این یعنی آنکه به اندازه کافی تیم و کادر داریم که بتوانند کشور را اداره کنند. اگر گروه پیروز، گروه عاقلی باشد باید از ظرفیت‌های گروه‌های دیگر هم بهره بگیرد. مدیریت را خودش بر عهده بگیرد اما از ظرفیت دیگران هم کمک بگیرد».