چشم طمع اصلاحطلبان به اکثریت صندلیهای سبز بهارستان دهم
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه نیوز، یک روز اصولگرایان گرد هم جمع میشوند تا محورهای وحدت در انتخابات پیش رو را با هم مرور کنند تا بار دیگر با ترفند اصلاح طلبان و اعتدال گرایان بازی انتخاباتی را به رقبایشان واگذار نکنند، روزی دیگر هم اصلاحطلبان تازه جان گرفته، مغرور از رای آوردن کاندیدای اصولگرای مورد حمایتشان در انتخابات ریاست جمهوری یازدهم از هم اکنون اکثریت کرسیهای سبز بهارستان را در تصرف خود میبینند. پیرمردان اصلاح طلب هم به پا خواستند! در این میان گرچه اصولگرایان در فقدان از دست دادن پیرمرد موتلفه و سکوت دیگر بزرگانی چون آیت الله مهدوی کنی و آیت الله یزدی در برزخ و سردرگمی استراتژی انتخابات آینده به سر میبرند، اصلاحطلبان از هم اکنون با پشتوانه بزرگان و رهبران خود اسبشان برای رسیدن به بهارستان را زین کردهاند. رهبرانی از جنس سیدمحمد خاتمی رهبر اصلاحطلبان، موسوی خوئینیها مرد خاکستری اصلاحات، در کنار آیت الله هاشمی رفسنجانی. گویی آنکه روزهای گوشه نشینی و عزلت گزینی نامدارها و بزرگان اصلاح طلب به سر رسیده است، رفتن روحانی اعتدالگرا به پاستور که از قضا روابط حسنهای با برخی از این بزرگان اصلاح طلب داشت،
بارقه امید را در جان پیرمردان اصلاح گرا نیز دمیده است. اگر تا همین چندماه قبل تنها رییس دولت اصلاحات تریبون به دست و یک تنه در کنار آیتالله هاشمی مدیریت و هدایت اصلاحگرایان را برای بازگشت به صحنه سیاست و کنار گذاشتن پروژه تحریم در دست گرفته بود، بعد از موفقیت اصلاحطلبان در انتخابات ریاست جمهوری دهم، این روزها موسوی خوئینی ها پیرمرد پشت صحنه اصلاح طلبان نیز از پشت پرده بیرون آمده تا در غیاب احزاب شاخص این جریان، با زنده کردن مجمع روحانیون تدارک سازی برای مجلس دهم را آغاز کنند. آنگونه که مجمع که در حوادث پس از انتخابات 22خرداد88 نیز به همراه برخی دیگر از تشکلهای سیاسی اصلاح طلب، ترجیح داده بود، فعالیتهای خود را به حالت نیمه تعطیل درآورد، هفته گذشته با حضور اعضای شاخص خود در مرقد امام رسما فاز جدیدی از تحرکات سیاسی خود را علنی ساخت. تلاش مجمع روحانیون برای گرد هم نشاندن اصلاح طلبان در حالی شکل جدی تر به خود می گیرد که سرنوشت سازمان مجاهدین و مشارکت دو تشکل شاخص اصلاحطلب در هاله ای از ابهام است و وزارت کشور و قوه قضاییه تاکنون از هرگونه قول و وعده برای رفع پلمپ این دو حزب خودداری کردهاند. در سویی دیگر
حزب اعتماد ملی که بعد از انتخابات سال 88 به اغما فرو رفته بود و رفع حصر دبیرکل خود را به عنوان شرط آغاز فعالیت های این تشکل اعلام کرده هفته گذشته با برگزاری نشستی رسما کلید فعالیت های انتخاباتی اش را زد. در این میان گرچه اظهارنظرهای پراکنده از سوی سیاسیون حکایت از همگرایی بیشتر بین طیف چپ سیاسی کشور نسبت به راست گراهای اصولگرا دارد اما اصلاح طلبان نیز برخلاف انتخابات ریاست جمهوری یازدهم در حال و هوایی از چند دستگی و پراکنده شدن به سر م برند. شاید از همین روست که ریش سفیدان اینبار زودتر از همیشه به صحنه آمده اند تا عنان وحدت بین کوچکترها را به دست گیرند و اجازه ندهند اصلاح طلبان از ریل پیروزی که با انتخابات شواری شهر چهارم و ریاست جمهوری یازدهم در آن قرار گرفته بودند، خارج شوند. گویی آنکه بزرگان خوابهایی خوش تر برای فرزندان شان در سپهر سیاست ایران دیده اند. اصلاحطلبان و اعتدالگرایان در انتخابات مجلس دهم بهم میرسند؟ کنار هم قرار گرفتن اصلاح طلبان و اعتدال گرایان در انتخابات ریاست جمهوری یازدهم، پیروزی را برای هر دو طیف سیاسی کشور به ارمغان آورد. استراتژی که در آخرین روزهای مانده به 24 خرداد92 با
تیزهوشی آیت الله هاشمی، سیدمحمد خاتمی و دیگرانی از جنس ناطق نوری اتخاذ و با تن نهادن محمدرضا عارف کاندیدای اصلاح طلبان در این دور از انتخابات به کناره گیری از صحنه انتخابات عملیاتی گردید و با پیروزی حسن روحانی کاندیدای مشترک این دو طیف سیاسی تکمیل شد. اما آیا اصلاح طلبان و اعتدال گرایان که حال دیگر نام دولتیها بر آنها نهاده شده است در آینده هم ادامه خواهد یافت؟ برخلاف هشدارها و انذارهای اصولگرایان به دولتیهای اعتدال گرا برای عدم ورود به انتخابات و تاثیرگذاری بر آرایش سیاسی پارلمان دهم، اصلاح طلبان اما بی تمایل نیستند که اینبار نیز در پوشش اعتدال گرایان مسیر رسیدن به بهارستان را برای خود هموار سازند. آنگونه که حتی برخی چون مرتضی حاجی از اعضای بنیاد باران ابایی ندارد از اینکه بگوید تفکیکی بین اصلاح طلبان و دولت برای انتخابات مجلس وجود ندارد. این سخن آنجا خود را در قالب یک استراتژی نشان می دهد که وی تلویحا به هم طیفان سیاسی هشدار می دهد که «اصلاحطلبان باید خواستههایشان را تعدیل کنند. هیچکس نمیتواند منتظر شرایط مطلوب باشد، که حاصل شود و بعد آن فعالیت کند، در عرصه سیاسی نباید هیچ گروهی متوقع باشد که حداکثر
انتظاراتش برآورده شود. بلکه باید به یک حد معمولی بسنده کنند.» راست های مدرن دیروز و چپ گراهای امروز که نام کارگزاران سازندگی را بر خود نهاده اند در کنار پدر معنوی شان آیت الله هاشمی رفسنجانی از حامیان سرسخت دولت هستند، چه آنکه بسیاری از شاخصین این تشکل سیاسی به همراه روحانی رییس جمهور به پاستور راه یافته اند، شاید از همین روست که آنها نیز استراتژیی جز همراهی با اعتدال گرایان دولتی را برای انتخابات مجلس دهم در سرنمی پرورانند. آنگونه که غلامحسین کرباسچی دبیرکل حزب کارگزاران می گوید «این حزب در انتخابات مجلس دهم، هماهنگ با سایر گروههای اصلاحطلب و اعتدالگرا حضور خواهد داشت.» وی حتی پیش بینی کرده است که «اصلاحطلبان و دولت در انتخابات مجلس به هم میرسند.» این قسم اظهارنظرها درباره نزدیکی اصلاح طلبان و اعتدال گرایان در حالی صورت می گیرد که برخی حرکات خودخواسته در بدنه اصلاح طلبان از هم اکنون آغاز شده است. حرکاتی که یک سر آن بی شک در تلاش های انتخاباتی محمدرضا عارف برای فتح کرسی ریاست پارلمان دهم نمود یافته است. معاون اول دولت اصلاحات که خرداد ماه انتخاباتی، با یک اشاره سید اصلاحات آرزوی رییس جمهور شدن را به
کناری نهاد و به نفع حسن روحانی کاندیدای غیر اصلاح طلب کنار کشید، این روزها با دلخوری که کمتر در بیان نمود یافته است خیز بلندی را برای انتخابات مجلس دهم برداشته است تا شاید اگر ریاست پاستور به او نرسید ریاست بهارستان را بدست آورد. عارف گرچه ائتلاف اعتدال گرایان و اصلاح طلبان در انتخابات آتی را رد نمی کند اما اظهارنظرهای گاه و بیگاه او و تدارک سازی های شخصی اش برای انتخابات شاید تصمیمی متفاوت از انتخابات ریاست جمهوری را از سوی او رقم بزنند. تصمیمی که در پس آن کناره گیری و انصراف دیگر برای مرد 63 ساله اصلاح طلب معنایی نداشته باشد. این احتمال آنجا قوی تر شد که نام محمدرضا عارف دیگر در بین اسامی اعضای جدید بنیاد باران، تشکل منسوب به سیدمحمد خاتمی نیست. برخی این اقدام عارف را تعبیر به خارج شدن از سایه خاتمی و برخی نیز آغازی بر تحرکات مستقلانه سیاسی و تشکیل حزب سیاسی که عارف بارها از آن سخن گفته است قلمداد کردند. اصلاح طلب یزدی تبار اما تا اینجای ماجرا مردی اخلاق گرا و پایبند به تصمیمات جمعی اصلاح طلبان بوده است. ویژگیای که شاید پیش بینی رفتار سیاسی او در آینده را دشوارتر سازد. از سوی دیگر تاکنون احزاب و
تشکلهای نامدار اصلاح طلب چندان استقبالی از حضور او در انتخابات مجلس دهم خصوصا در قامت سرلیست اصلاح طلبان نکردهاند. در کنار این استراتژی اما برخی از استراتژی به میدان فرستادن مهرههای سفید اصلاح طلب به میدان انتخابات مجلس دهم سخن می گویند، استراتژی که در پس آن نگرانی از رد صلاحیت از سوی شورای نگهبان نهفته است. گویی اصلاح طلبان تلاش دارند در این انتخابات کمترین هزینه را از قبل نظارت استصوابی شورای نگهبان بپردازند و این امر نیز مستلزم به میدان فرستادن چهره های موجه و مورد قبول اصلاح طلبان است که شانس رد شدن از فیلتر شورای نگهیان را داشته باشند. چهره هایی که در ضمن موجه بودن باید عنصر معروفیت را نیز با خود به همراه داشته باشند تا بتوانند رای لازم برای رسیدن به ساختمان هرمی بهارستان را بدست آورند. آنگونه که علی مطهری هم امکان پیروزی اصلاح طلبان در صورتی که بتوانند از فیلتر شورای نگهبان عبور کنند را بیشتر از اصولگرایان می داند. اصلاح طلبانی که بنا به عقیده مطهری متعادل و در مواردی با اصولگرایان نیز شباهت دارند. راه تا مجلس دهم طولانی است، داعیه داران زیاد و کرسی های پارلمان فقط 290 عدد. 290 صندلی که گویی قرار
است اینبار سهم بیشتری از آن به اصلاح گرایانی از جنس اعتدال برسد.
دیدگاه تان را بنویسید