معاون اول دولت خاتمی در مسیر « شیخ اصلاحات»؟/ شباهتها و تفاوتهای عارف و کروبی
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
مصطفی داننده: معمولا سیاستمدارن اهل کویر یزد، انسانهای آرام و بدون حاشیهای هستند که سعی میکنند در طول عمر سیاسی خود روزهای بدون دردسر را طی کنند اما این روزها یکی از آنان، سودای رسیدن به مجلس را دارد و میخواهد از سیاستمدار «آرام یزدی» تبدیل به نفر اول جریان اصلاحات شود. محمدرضا عارف، معاون اول دولت دوم خاتمی بعد از انتخابات ریاست جمهوری، تبدیل به یک عارف متفاوت شد و از مرد آرام اصلاحات، مبدل به سخنگوی این جریان شد و دم از حضور پرقدرت در انتخابات مجلس دهم زد. سیاستمدار آرام دیروز که حتی در حوادث سال 88 برخلاف بسیاری از اصلاح طلبان، سکوت در پیش گرفت و ترجیح داد وارد این میدان نشود، امروز رسانهای ترین چهره چپ ایران است. دانشگاههای کشور میزبان معاون اول خاتمی هستند و او در دیدارهای خود ضمن تاکید به حمایت از دولت، از حضور قطعی در انتخابات خبر میدهد. تصور چنین عارفی، برای نزدیک ترین دوستان او هم غیرقابل باور بود و خیلیها تصور نمیکردند که انتخابات سال 92 چنین تاثیری بر وی بگذارد. محمدرضا عارف که به توصیه سید محمد خاتمی از انتخابات ریاست جمهوری کنار کشید و بنا بر اعتقاد اصلاح طلبان از جمله منتجب
نیا زمینه را برای پیروزی روحانی فراهم کرد، بعد از این تصمیم، عارف به دنبال رسیدن به جایگاهی متفاوت از سالهای گذشته بود و آنهم، نفر اول جریان اصلاحات است. عارف با توجه به مشکلاتی که افرادی مانند سید محمد خاتمی، عبدالله نوری و به ویژه میرحسین و کروبی در فضای سیاسی ایران دارند، به دنبال تثبیت جایگاه خود به عنوان بهترین گزینه اصلاحات برای رسیدن به صندلی ریاست قوه مقننه است. عارف در این روزها و در حالی که همه به دنبال چرتکه انداختن برای آمدن و نیامدن هستند، با قدرت میگوید: «میآیم و میمانم.» محمدرضا عارف که دلخور اتفاقات انتخابات بود و این دلخوری حاصل تلاش هاشمی و خاتمی در جهت انصرافش به نفع روحانی است، پیشنهاد هاشمی برای رئیس مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام را نپذیرفت و ترجیح داد، که دیگر نام عارف به واسطه کسی برده نشود، چه آنکه به نظر میرسد عارف دیگر دوست ندارد که او را با نام خاتمی و معاون اولی او بشناسند. عارف به این نتیجه رسیدهاست که دیگر نفر دوم نباشد. شیوه امروز عارف در سیاست ایران، شباهت فراوانی به یک سیاستمدار قدیمی یعنی رئیس سابق مجلس شورای اسلامی« شیخ مهدی کروبی» دارد. کروبی نیز
درسالهای نه چندان دور، تصمیم گرفت که به عنوان نامزد اصلاح طلبان وارد انتخابات ریاست جمهوری سال 84 شود. تصمیمی که چندان به مذاق دوستان کروبی خوش نیامد و آنها به جای حمایت از دبیرکل مجمع روحانیون مبارز به سراغ هاشمی رفسنجانی رفتند و او را به عنوان نامزد نهایی خود انتخاب کردند. انتخابی که زمینه عصبانیت کروبی از جریان اصلاحات را به وجود آورد تا او با تاسیس حزب اعتماد ملی راه خود را از این جریان جدا کند. کروبی اعتقاد داشت، اصلاح طلبان به سراغ فردی رفتنند که متعلق به جریان نبوده و آنها باید از او به عنوان چهره شناخته شده مجمع روحانیون به عنوان نامزد نهایی خود در مقابل نامزدهای اصول گرا نام میبردند. عدم حمایت جریان اصلاحات از کروبی، اولین شباهت این دو سیاستمدار ایرانی است. عارف نیز در انتخابات ریاست جمهوری 92 از دوستان خود انتظار داشت، آنها به جای حمایت از حسن روحانی باید پشت او میایستادند، تا نام رئیس جمهور امروز ایران، عارف باشد نه حسن روحانی! به معنای بهتر حمایت اصلاح طلبان از یک نامزد خارج این جریان، اولین وجه مشترک این دو جریان است. معاون اول دولت خاتمی، دومین شباهت خود به کروبی را وقتی کلید زد، که اعلام
کرد برای رسیدن به مجلس دهم احتیاج به یک حزب فراگیر اصلاح طلب دارد. کروبی نیز وقتی از اصلاح طلبان دل برید، حزب اعتماد ملی را تاسیس کرد و خود شد دبیرکل آن، تا بازهم به واسطه آن بتواند در رقابتهای انتخابات مجلس و ریاست جمهوری حضو پیدا کند. عارف نیز، در اولین گام سیاسی خود بنیاد « امید ایرانیان» را تاسیس کرد، بنیادی که به گفته او« فعالیت حزبی نمی کند اما در تبیین راهبردهای انتخاباتی تاثیر گذار خواهد بود.»تعریفی که به نظر میرسد عارف برای در امان ماندن از هجمههای سیاسی رقیب، آن را بیان کرده است. هم عارف و هم کروبی، راه رسیدن به همای سعادت را در تاسیس حزب و کار تشکیلاتی میدانند. دراین میان سوالی در بین جامعه سیاسی شکل گرفته است و آن این است که آیا محمدرضا عارف توان ایجاد یک حزب سیاسی ایران را دارد؟ بسیاری معتقد هستند که عارف، نه از لحاظ سابقه سیاسی، نه از لحاظ محبوبیت و چهره کاریزماتیک نمیتواند نقش یک لیدر جریان سیاسی، به ویژه جریان اصلاحات را بازی کند. برخی کارشناسان سیاسی معتقد هستند تا زمان حضور خاتمی و هاشمی و محبوبیت این دو در جامعه به ویژه بعد از انتخابات ریاست جمهوری، عارف نمیتواند جایگزین مناسبی
برای این دو باشد. دیگر شباهت این دو سیاستمدار این است که جریان اصلاح طلب، هیچگاه این دو را به عنوان نفر اول اصلاحات، نپذیرفتهاند و همیشه کسی را بالاتر از آنها قبول کردهاند، حتی افرادی خارج از این جریان مانند رئیس جمهور روحانی. این دو سیاستمدار اما تفاوتهای اساسی نیز باهم دارند. عارف برخلاف کروبی، سیاستمداری آرام و ساکت بوده است و کروبی یک روحانی، فعال از اول انقلاب تا به امروز، که به عنوان یکی از معترضان اصلی انتخابات سال 88 شناخته میشود. کروبی هیچگاه، نظرات خاتمی، موسوی خوئینی و هاشمی را نپذیرفت و در تمام انتخاباتها کشور بعد از سال 84، به دنبال نظرات خود رفت و هیچ توصیه و نصیحتی را نپذیرفت. این در حالی است که عارف هنوز، خاتمی را به عنوان لیدر اصلاحات قبول دارد که نمونه بارز آن کنار کشیدن از انتخابات ریاست جمهوری 92 بود. مشخص آن است که سپهر سیاست ایران، بعد از انتخابات ریاست جمهوری یک سیاستمدار تازه را به خود دیده است و آنهم محمدرضا عارف است، سیاستمداری که دوست دارد، نفر اول باشد ولی هنوز درگیر، روابط خود با دوستان به ویژه رئیس دولت اصلاحات است. با تمام این شرایط باید تا ماههای نزدیک به انتخابات
مجلس دهم منتظر نشست تا ببینم که بدنه اصلاحات با تلاشهای عارف چگونه برخورد خواهد کرد و آیا بالاخره او را به عنوان لیدر خواهد پذیرفت و یا اینکه ماجرای انتخابات سال 92 برای عارف تکرار خواهد شد.
دیدگاه تان را بنویسید