ادیب مجلس نهم طراح ائتلاف 2+1/ بازگشت به طرحی که 4 سال پیش شکست خورده بود
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، غلامعلی حداد عادل که طی سالهای گذشته همواره با رای بالای مردم تهران به مجلس راه پیدا کرده است این روزها و تنها پس از گذشت حدود 6 ماه از شکست در انتخابات ریاست مجلس نهم، به فکر حضور در انتخابات ریاست جمهوری در قالب ائتلاف با دو علی اکبر ولایتی و محمدباقر قالیباف افتاده است و امروز نیز اعلام کرده است آقایان ولایتی و قالیباف و من با هم رقابت نخواهیم کرد و هر سه وارد عرصه نخواهیم شد، بلکه ساز و کاری را طراحی می کنیم که بر اساس مشروعیت و مقبولیت و کارآمدی، هر کس مناسب است بیاید و تعدد کاندیدا اتفاق نیفتد.
ایده دولت ائتلافی که در ابتدا از سوی محسن رضایی مطرح شده بود، گویا این روزها که خود رضایی به طور جدی حرفی از آن به میان نمیآورد، سرلوحه فعالیت انتخاباتی سه تن از کاندیداهای احتمالی ریاست جمهوری قرار گرفته است. حدادعادل، قالیباف و ولایتی کاندیداهای احتمالی ریاست جمهوری یازدهم هستند که گویا ائتلاف 2+1 را تشکیل دادند و میکوشند امکانات تبلیغاتی و پایگاههای رأیآوریشان را در سمت و سویی یکسان و هماهنگ قرار دهند. دولت ائتلافی که این روزها اسم آن حول و حوش حدادعادل، ولایتی و قالیباف چرخ میزند، ابتدا ایده و راهکار محسن رضایی برای ورود به انتخابات ریاست جمهوری بود. ماههای پایانی منتهی به انتخابات ریاست جمهوری 88 بود که ایده دولت ائتلافی برای اولین بار در فضای سیاسی و انتخاباتی کشور مطرح شد. در این انتخابات محمود احمدینژاد و محسن رضایی کاندیداهای اصلی جریان اصولگرایان برای ریاست جمهوری بودند. رضایی در ماههای پایانی منتهی به انتخابات دور نهم ریاست جمهوری نامهای به سران احزاب نوشت و در آن ایده دولت ائتلافی و مراحل رسیدن به آن را شرح داد. او در این نامه نوشت که " در دولت ائتلافی، تفاهمی بین نامزدهای ریاست جمهوریِ اصولگرا و ارزشی صورت میگیرد. به این ترتیب که سی نفر از افراد کارآمد و متعهد که موفقیت آنها در مدیریت بخشهای مختلف کشور به اثبات رسیده باشد، گردهم میآیند و کسانی هم که از نیروهای ارزشی قصد نامزد شدن در انتخابات ریاست جمهوری دهم را دارند، به آنها افزوده می شوند." قرار بود که در نهایت از این میان یک نفر به عنوان کاندیدای جریان اصولگرا با کاندیداهای سایر جریانات رقابت کند و در صورت پیروزی در انتخابات، از همه آن سی نفر در مناصب مختلف کابینه خود استفاده کند و در تصمیمگیریهای کلان کشور با مشورت این گروه سی نفره اقدام کند. با وجود آنکه ایده دولت ائتلافی که برای اولین بار در فضای سیاسی کشور مطرح میشد، جذاب و قابل توجه به نظر میرسید، اما در نهایت ازسوی جریانهای اصولگرایی با استقبال و واکنش مثبت مواجه نشد و آنهایی هم که برای تشکیل و نتیجهبخشی این ائتلاف تلاش کردند، در نهایت دولت ائتلاف را طرحی شکستخورده یافتند. پرویز سروری، قائم مقام جمعیت رهپویان انقلاب اسلامی در گفتوگو با نامه درباره تجربه دولت ائتلافی در انتخابات ریاست جمهوری پیش میگوید در انتخابات ریاست جمهوری 88 ما راه دولت ائتلافی را رفتیم. در آن سال قرار بر این بود که 4 نامزد انتخاباتی فعالیتهای تبلیغاتی خود را آغاز کنند و براساس سلسله نظرسنجیهای پیش از انتخابات مشخص شود که کدام یک از نامزدها پایگاه رأی آوری بهتر و مقبولیت بیشتری دارند. قرار بر این بود که در آستانه برگزاری انتخابات نامزدهای دیگر به نفع نامزدی که شرایط مقبولیت بهتری دارد، کنار بروند و در نهایت با پیروزی در انتخابات و تشکیل دولت، در دولت ائتلافی سهم داشته باشند. سروری تجربه دولت ائتلاف را شکستخورده میخواند و میگوید در نهایت در آستانه انتخابات برخی نامزدها طرح مسائل حاشیهای را آغاز کردند و در نهایت در زمان مقرر که باید به نفع گزینه مورد نظر کنار میرفتند، هرکدام برای خود ستاد تشکیل دادند و وارد انتخابات شدند. شهردار کنار نمیکشد ایده دولت ائتلافی در انتخابات ریاست جمهوری 88 شکست خورد و محسن رضایی که این روزها نامش در لیست کاندیداهای احتمالی ریاستجمهوری یازدهم قرار دارد، باوجود آنکه هنوز به طور ضمنی ایده دولت ائتلاف را قبول دارد، اما چندان هم مایل به ائتلاف با دیگر کاندیداها به نظر نمیرسد و هنوز خبری از ائتلاف او با دیگر کاندیداهای اصولگرا، که کم هم نیستند، شنیده نشده است. اما حالا خبر میرسد که حدادعادل، ولایتی و قالیباف قصد ائتلاف دارند و میکوشند در چارچوب طرح دولت ائتلاف که پیشتر محسن رضایی مبتکر آن بود، وارد انتخابات ریاست جمهوری شوند. گفته شده که پیشنهاد اولیه برای این ائتلاف ازسوی غلامعلی حدادعادل مطرح شده و پیش بینی شده است که کاندیدای نهایی که از این ائتلاف در رقابت انتخاباتی شرکت خواهد کرد، خود حدادعادل باشد. اما ساختار این ائتلاف و نحوه حضور آن در انتخابات ریاست جمهوری کمی دور از ذهن و عجیب به نظر میرسد. یک سوی این ائتلاف سه ضلعی محمدباقر قالیباف است. قالیباف مدتهاست سودای ریاست جمهوری را در سر میپروراند و پس از شکست در انتخابات 84 و صرف نظر از حضور در انتخابات 88، این روزها فعالیت جدی و مستمری برای حضور پررنگ در انتخابات ریاست جمهوری 92 دارد. قالیباف تشکیلات رسانهای گستردهای را در این سالها برای خود دست و پا کرده و این روزها میکوشد از این رسانهها برای معرفی برتریها و امتیازات خود و بزرگ نشان دادن کاستیها و ضعف رقبای انتخاباتی خود استفاده کند. رسانههای قالیباف جدیترین اخبار را برضد دولت و جریان حامی احمدینژاد منتشر میکنند، هرازگاهی اصلاحطلبان را مورد نقد قرار میدهند و برتریهای خود را نسبت به اصولگرایان سنتی همچون لاریجانی و حدادعادل بیان میکنند. همه اینها نشانههایی از حضور جدی و پرانگیزه شهردار تهران در انتخابات ریاست جمهوری 92 دارد و به نظر نمیرسد قالیباف بخواهد برای حدادعادل که اتفاقا شانس چندانی هم برای پیروزی در انتخابات ندارد، از این رقابت سیاسی کنارهگیری کند. ولایتی، رأی دارد علی اکبر ولایتی، ضلع دیگر این مثلث ائتلافی است. ولایتی جایگاه و شرایط ویژهای در انتخابات ریاست جمهوری آتی دارد. او که این روزها با راهاندازی سایت شخصی خود بعد از چندین سال و دیدارهای مختلف با جریانهای سیاسی اصولگرایان، نشان داده است که دوباره نیمنگاهی به صندلی ریاست جمهوری دارد، نه همچون قالیباف برای شرکت در انتخابات ریاست جمهوری مصمم و پرانگیزه است و نه مثل حدادعادل مردد و شکاک نسبت به حضور و پایگاه رأیآوریاش. ولایتی که در انتخابات ریاست جمهوری 84، به دلیل حضور و کاندیداتوری هاشمی رفسنجانی از انتخابات کنارهگیری کرده بود، این روزها مورد حمایت رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام است و هاشمی رفسنجانی از او با عنوان فرد اصلح برای ریاستجمهوری یاد میکند. ولایتی همان کسی است که در صورت حضور در انتخابات میتواند بخش مهمی از نظرات اصولگرایان و اصلاحطلبان را به خود جلب کند. ولایتی ظرفیتهای خاصی برای شرکت در انتخابات دارد و قطعا پایگاههای رأیآوری او از فردی همچون حدادعادل، قویتر و جدیتر است. او اگر در نهایت تصمیم به حضور جدی در این انتخابات بگیرد، به نظر نمیرسد نیازی به جمع کردن رأی قالیباف و حدادعادل برای خود داشته باشد. مقبولیت ولایتی در میان اصولگرایان و حتی برخی از طیفهای اصلاحطلبان به مراتب بیشتر از حدادعادل و قالیباف است. حدادعادل برنده ائتلاف 1+2 خواهد بود در بسیاری از تجربهها، شرکتکنندگان در ائتلاف افراد و جریاناتی هستند که معمولا شانس جدی و قابل توجهی برای پیروزی در انتخابات ندارند. در چنین مواردی افراد و جریانهایی که شانس جدی برای موفقیت خود نمیبینند با ائتلاف و جمع شدن حول محور جریان و کاندیدایی قدرتمندتر میکوشند سهمی از دولت یا پارلمان آینده را از آن خود کنند. ائتلاف 2+1، ائتلافی است که به گفته شنیدهها و حرف و حدیثها ازسوی حدادعادل پیشنهاد شده است و خود او، همان کسی است که در میان دیگر اضلاع این ائتلاف از کمترین شانس برای موفقیت در انتخابات ریاست جمهوری برخوردار است. حدادعادل یک بار شانس پیروزی خود و میزان مقبولیتش را در میان جریانهای سیاسی در داستان ریاست مجلس نهم سنجیده است و این تجربه، تجربه چندان موفقیتآمیزی برای او نبوده است. هرچند حدادعادل در صورت کاندیداتوری میتواند رأی جبهه پایداری را همچون ریاست مجلس نهم به همراه داشته باشد، اما خود جبهه پایداری نیز شانس چندانی برای رأی آوری در انتخابات ریاست جمهوری ندارد و شاید برای همین است که این روزها میکوشد با یکی از جریانهای قدرتمند اصولگرایان، حتی جریان حامی دولت اتحاد و ائتلافی تشکیل دهد. در نهایت به نظر میرسد تنها سود این ائتلاف سه ضلعی، برای حدادعادل باشد. حدادعادل تنها کسی است که برای نشستن بر صندلی ریاست جمهوری به جمع کردن رأی کاندیداهایی همچون قالیباف و ولایتی نیازمند است و به نظر میرسد تلاش برای این ائتلاف و تأکید بر نام حدادعادل در میان اعضای ائتلاف نیز در همین راستا صورت گرفته است.
دیدگاه تان را بنویسید