عارف در بن بست سیاسی؟/آیتالله هاشمی به دنبال جایگزینی ناطق نوری به جای عارف
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
مصطفی داننده: این روزها در میان تمام سیاستمدارن ایرانی، یک نفر بیش از همه به دنبال ایجاد یک راهکار و استراتژی برای ورود به انتخابات مجلس دهم است. محمد رضا عارف، سیاستمدار آرام دهه هفتاد و هشتاد، در آغاز دهه 90 شمسی، سعی میکند ناجی و قهرمان جریان اصلاحات و اعتدال باشد. عارف بعد از انتخابات ریاست جمهوری و کناره گیری دراماتیکش از رقابت با دیگر نامزدها، ردای سیاست ورزی را به تن کرده است و میخواهد یک تنه کشتی اصلاحات را به ساحل خوشبختی برساند. معاون اول دولت اصلاحات در این راه ابتدا به دنبال تشکیل شورای رهبری اصلاحات است. شورایی که متشکل از خود عارف، آیتالله هاشمی رفسنجانی، سید محمد خاتمی و سید حسن خمینی باشد. اتفاق خوب انتخابات سال 92 که با مدیریت هاشمی و خاتمی شکل گرفت و زمینه ساز پیروزی حسن روحانی در انتخابات شد، عارف را به این نتیجه رساند که برای رسیدن به کرسیهای مجلس دهم احتیاج به یک شورای همفکری دارد. عارف برای این شورا ابتدا به سراغ سیدمحمد خاتمی، رئیس دولت اصلاحات رفت تا نظر او را در مورد این شورا بداند. از نظر عارف، خاتمی رهبر معنوی جریان اصلاحات است و به خاطر همین معنا، او ابتدا به دنبال
جلب نظر رئیس دولت اصلاحات است. آنگونه که رسانههای نزدیک به خاتمی اعلام کردهاند، او با نظر عارف در مورد شورای رهبری اصلاحات موافقت کرده است. عارف بعد از خاتمی به سراغ آیتالله هاشمی رفسنجانی و سید حسن خمینی دو چهره پرنفوذ سیاسی در ایران رفته است تا نظر آنان را نیز در مورد این شورا جویا شود. خبرگزاری ایلنا، با انتشار خبری در مورد دیدارهای عارف نوشت: «در همین یک ماه و نیم گذشته از آغاز سال جدید عارف به دیدار حسن روحانی در پاستور، آیتالله هاشمیرفسنجانی در مجمع تشخیص مصلحت نظام و سیدحسن خمینی در جماران رفته است. هرچند تاکنون اخبار رسمی از جزییات این دیدارها منتشر نشده است، اما اخبار رسیده حکایت از آن دارد که در این جلسات طرفین در رابطه با تشکیل شورای رهبری اصلاحطلبان سخن گفته و تشکیل آن را مورد تاکید قرار دادهاند اما سازوکار آن تاکنون نهایی نشده است» عارف، با استراتژی وحدت اصلاح طلبی وارد صحنه شده است، استراتژی که هنوز با نظر مثبت دو قطب اصلی این ماجرا مواجه نشده است، هاشمی رفسنجانی و سید حسن خمینی هنوز نظر خود را در مورد این طرح اعلام نکردهاند و به نظر میرسد مهم ترین مسئله آنان حضور عارف در این
شوراست. هاشمی رفسنجانی و سید حسن خمینی بیشتر به دنبال حضور ناطق نوری به عنوان ضلع چهارم شورای ریاست اصلاحات هستند. عارف در کنار این استراتژی خود یک راه حل دیگر را نیز در دستور کار خود قرار داده است و آن هم مسئله وحدت اصلاح طلبان با اصول گرایان میانه رو است. عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام در دی ماه سال 92 در جمع دانشجویان دانشگاه تهران از آرزویش برای تشکیل ائتلافی بین اصولگرایان و اصلاحطلبان سخن گفت. اما سخنان او از جانب اصولگرایان اعلام آمادگی پیش از موعد برای شرکت در انتخابات مجلس شورای اسلامی تعبیر شد. درباره ائتلاف بین اصولگرایان و اصلاح طلبان «محسن کوهکن»، نایب رئیس جبهه پیروان خط امام و رهبری گفت:« موضع گیری های انتخاباتی و طرح مسائلی همچون ائتلاف با جریان های سیاسی باعث می شود وقتی که باید صرف تولید، اقتصاد و فرهنگ شود گرفته و به این اظهارت پاسخ داده شود. افراد و چهره های سیاسی باید اهم و مهم کنند و فردی که از الان چنین مسائلی را مطرح می کند مشخص است اهم و مهم کشور را تشخیص نمی دهد.» بعد از کوهکن نوبت به حسین ابراهیمی عضو جامعه روحانیت مبارز تهران رسید تا نسبت به طرح عارف واکنش نشان دهد. این نماینده سابق
مجلس میگوید« دلیلی وجود ندارد تا ائتلافی بین اصولگرایان و اصلاحطلبان انجام شود و محال است این دو جریان یکی شوند از این رو چنین چیزی قابل تصور نیست.» جالب ترین واکنش اما اختصاص به غلامعلی حداد عادل دیگر مستعفی انتخابات ریاست جمهوری دارد که میگوید سخنان عارف را نشینده است اما:« امیدوارم خداوند روزی را برساند که همه ما قطع نظر از این اصطلاحات، خدمتگذار جمهوری اسلامی و در خدمت این ملت و انقلاب و مطیع رهبر عزیزمان باشیم.» همانطور که مشاهده میشود، اضول گرایان از همین ابتدا در قبال تئوری عارف موضع گرفتند و حتی برخی آن را محال دانستند. با مشاهده تاریخ انقلاب اسلامی و به جز مجلس اول، دیگر شاهد پیوند اصلاح طلبان و اصول گرایان که در آن زمان به چپها و راستها معروف بودند، نبودیم. حتی در جریان مجلس ششم ما شاهد بودیم که اصلاح طلبان حاضر نشدند از راستهای مدرن در غالب کارگزاران حمایت کنند. یا اصول گرایان در مجلسهای هفتم، هشتم و نهم از هیچ اصلاح طلب میانه رویی در لیستهای خود استفاده نکردند. نکتهای که در این میان حائز اهمیت است، جایگاه و وزن سیاسی عارف در میان گروههای سیاسی اعم از اصلاح طلبان و اصول گرایان
است. عارف برخلاف آن چیزی که نشان میدهد از جایگاه ویژهای نزد اصلاح طلبان برخوردار نیست. جریانهای اصلاح طلب اعم از تندروها و میانهرها، به دنبال رسیدن به گزینههای کاریزماتر برای رهبری جریان اصلاحات هستند. سوال آنان از عارف این است تا زمانی که افرادی مانند، خاتمی، هاشمی و یا حتی عبدالله نوری در این جریان حضور دارند، چرا عارف باید پرچمدار این گروه شود؟ به نظر میرسد عارف در اولین گام برای رسیدن به مجلس دهم، باید جایگاه خود را نزد، گروههای اصلاح طلب تقویت کند. هنوز بسیاری از اصلاح طلبان هستند که عارف را یک اصول گرای اصلاح طلب میدانند و معتقد هستند عارف سیاستمداری است همچون علی مطهری که نه دیدگاههای کاملا چپ دارد و نه راست. شاید عارف اگر چهار سال زودتر، یعنی بعد از سال 88، به این شکل وارد فضای سیاسی ایران میشد، میتوانست لیدری جریان اصلاحات را با توجه محدودیتهای خاتمی و فشارهای سیاسی بر روی هاشمی، به عهده بگیرد اما او در آن سالها سکوت کرد و در حالی به عرصه بازگشت که صداوسیما حاضر به نشان دادن خاتمی و پخش سخنان وی شد و هاشمی نیز بازهم به جایگاه اصلی خود بازگشت، تا بازهم عارف تبدیل به نفر دوم اصلاحات
شود. عارف مسیر سختی پیش روی خود دارد، مسیری که در آن وحدت با اصول گرایان و رسیدن به لیدری اصلاحات بیشتر به یک آرزوی محال نزدیک است تا یک تئوری سیاسی.
دیدگاه تان را بنویسید