جنس دلواپسی مردم کوچه و بازار از جنس دلواپسی سیاسیون است؟ /همنشینی یک ساعته با نگرانیهای مردم، در خط تهران - کرج مترو
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
مصطفی داننده: این روزها گویی دلواپسی، جز جدانشدنی جامعه ایران شده است و جماعتی ساز دلواپسی خود را از مذاکرات هستهای دولت روحانی کوک کردهاند. آنها میگویند که از روند مذاکرات و تصمیمات تیم هستهای ایران ناراضی هستند. این نارضایتی یک گام به جلو رفته است و تبدیل به دلواپسی شده است و این دلواپسی دوستان تبدیل به یک بحران اجتماعی شده است. مخالفان دلواپسان هم اعتقاد دارند که این نگرانی از سر اختلافهای سیاسی با دولت جدید سرچشمه میگیرد و آنها میخواهند با این کار دولت را به حاشیه بکشانند تا نتواند تمرکز کافی برای حل مشکلات کشور داشته باشد. در میان این دعوای سیاسی میان طرفدارن دولت و مخالفان دولت اما مردم به گونهای دیگر میاندیشند و دلواپسی آنان از جنس دلواپسی برخی نیست. این را میشود در گفتوگوهای ساده با مردم در مترو، اتوبوس، بازار و ... فهمید که آنان دغدغههای فراتر از آنچه مطرح میشود دارند. بیکاری، اجاره خانه، شهریه دانشگاه، قیمت بالای اجناس، مشکلات اجتماعی، طلاق، ازدواج و... دغدغههای مشترک مردم است. ایرانیان در این روزها کمتر دلواپس مسئلهای هستند که شاید در میانه مشکلاتشان رتبه بیستم را هم نداشته
باشد. دلواپسی پدران، ازدواج فرزندانشان است، دلواپسی فرزندان بیکاری پدرانشان است، دلواپسی مادران، آینده فرزندان است و جوانان دلواپس فردایی که پر از دغدغه و مشکلات ریز و درشت است. برای اینکه بیشتر بادلواپسیهای مردم آشنا شوم روزی در مترو و اتوبوس به گفتوگو با مردم نشستم، تا ببینم آنها چه میگویند و اصلا آیا پرونده هستهای ایران جز دلواپسی آنان محسوب میشود یا خیر؟ تعداد زیاد مسافران و وقت کافی برای گفتوگو باعث شد تا مترو کرج - تهران را به عنوان محل میزگرد دلواپسی خود انتخاب کنیم. مترو یک شهر کوچک است که از پزشک و بازاری، دانشجو و کارمند، ورزشکار و کارگر در آن حضور دارند. در مترو در مورد این مسئله با مردم گفتوگو کردم تا ببینم جنس دلواپسی آنان با دلواپسی، دلواپسان چه فرقهایی دارد. روز اول سرگردان میان راهروهای مترو به دنبال افرادی میگشتم، که بتوان با آنها بر سر این موضوع گفتوگو کرد تا بالاخره به یک ردیف از دانشجویان برخوردم. دانشجویانی که جنسشان جور بود و هم موافق دولت در آن بود و هم مخالف دولت و هم دلواپسیهای متفاوتی داشتند. رضا، دانشجوی حقوق اعتقاد داشت که دلواپسی حق هر جامعه ای است و جامعهی بدون
دلواپسی یعنی جامعه مرده. اما دلواپسی رضا کمی با دلواپسی مجلس نشینان متفاوت بود. او اعتقاد داشت که دلواپس فردای خود است. او میگفت من از فردا میترسم، از فردایی که درسم تمام میشود و بعد از آن باید به سربازی بروم و این یعنی از بین رفتن عمر مفید زندگی من. بعد از سربازی من هم به جمع بیکاران اضافه میشوم وا این دلواپسی من است. سعید که عمران میخواند و به نظر میرسد وضع زندگی خوبی دارد، از کمبود آزادیها مینالد. از بحرانهای اجتماعی میان پسران و دختران و اینکه جامعه ایران دچار یک انحطاط بزرگ اجتماعی شده است. درگیری بین سنت و مدرنسیم و نفهمیدن حرف پدر توسط پسر و حرف دختر توسط مادر، دلواپسی بزرگ سعید است. او اعتقاد دارد که ما در کشور به حل این مسئله بپردازیم به مراتب بهتر از چانه زنی برای پرونده هستهای است. در جمع این دانشجویان اما وحید که فقه و حقوق میخواند به شدت موافق دلواپسیهای هستهای است. او اعتقاد دارد که منافع ملی ما مهم تر از هر چیزی دیگری است حتی نان شب. وحید میگوید:« تیم مذاکره کننده هستهای، منافع ملی ایران را فدای سیاست بازی خود کرده است». صادق تا اینجای بحث سکوت کرده بود و حرفهای دیگران گوش
میداد، طاقت نیاورد و خطاب به وحید گفت: دغدغههای سعید و رضا، حاصل عملکرد دوستان شماست. اگر دوستان شما درست عمل میکردند، امروز نه دغدغه نان داشتیم، نه بحران اجتماعی و نه منافع ملی. مثال شما مانند کوفیان است که حسین(ع) را کشتند و بعد برایش گریه کردند و به خون خواهی پرداختند. ورود صادق به بحث، کمی فضا را هیجانی تر کرد و صندلیهای کناری نیز متوجه گفتوگوی ما و احتمالا رکوردر دست من متوجه ماجرا شدند و خود به خود بحث حالت گسترده تری به خود گرفت. علی که میگفت در بازار کار میکند با حالت عصبی میگفت این مزخرفات را ول کنید، دلواپسی من الان، چکی است که پاس نشده است. بازاری است که چندسالی است سروسامان ندارد. سیاست کیلویی چند است امروز من دغدغه نان دارم، بعد شما از سیاست و سیاست خارجی حرف میزنید؟ امروز اگر چک من پاس نشود، باید راهی زندان شوم. ای کاش کمی به فکر مردم بودند وبه جای این همه دعوا به فکر مشکلات مردم بودند. به فکر زن و بچه من که احتمالا از امروز باید بی پدر زندگی کنند. عباس، کارگری که صندلی برای نشستن پیدا نکرده بود و روی زمین نشسته بود نیز با نشان دادن دستهای خود گفت، دلواپسی من این است که امروز کار
پیدا نکنم و یا فردا از بالای داربست به زمین بیفتم و زندگیم تباه شود. زندگی و جهاز دخترهایم، دلواپسی من است. من احمدی نژاد را میشناسم و نه روحانی را، من تنها صورت بچههایم را هنگامی شب از سرکار برمیگردم و آنها انتظار پول و اتفاق تازهای را دارند، میشناسم. من همراهی زنم را میشناسم و دلواپس، دلواپسیهای او هستم. به آقایان هم میگم دست از سر این بازیها بردارند و به مردم برسند. مسعود که فوق لیسانس تاریخ دارد و بیکار است میگوید: این آقایان به جای اینکه دلواپس انرژی هستهای باشند، دلواپس ما جوانان باشند تا به خاطر بیکاری به هزار خلاف نیفتیم. من هرجا میرم برای کار تا میگم فوق لیسانس دارم، رد میکنن و میگن ما نمیتونیم حقوق تو را بدیم. ما کسی را میخواهیم که با حقوق یک دیپلم و زیر دیپلم برای ما کار کنه. باورتون نمیشه دیروز برای استخدام تو یه شرکت، مدرکم رو زدم دیپلم. مسیر کم کم به انتهای خود نزدیک میشود و تقریبا گفتوگوی ما حالت یک میزگرد را به خود گرفته است که مسافران با رعایت اخلاق و حق تقدم با هم به گفتوگو میپردزاند و تقریبا نقش من از اداره کننده بحث به نظاره کننده بحث تبدیل شده است و مسافران خود
میگویند و خود میشنوند. عباس که یک راننده تاکسی بود و امروز برای رفتن به بیمارستان، ماشین را در اختیار پسر خود قرار داده بود، میگفت دلواپسی من این کمرمه که از بس نشستم پشت ماشین هزارتا درد گرفته. دلواپسی من این خیابونها ست که یه جای سالم توش نداره. دلواپسی من نداشتن بیمه است. دلواپسی من داشتن دانشجوی دانشگاه آزاده، دلواپسی من نبود امنیته و ترسی اینکه یکی بیاد با یه چاقو تمام زندگیم روببره، دلواپسیم ... صحبتهای عباس با بغض همراه بود، گویی درد او را از پا درآورده بود. مشکلات فراوان زندگی و سختیهای آن باعث شده بود تا عباس دلواپسیهایش را با اشک بگوید. حالی که همه را دگرگون کرد. در این میان پیرمردی موی سپید خطاب به من گفت، شما که خبرنگار هستید و دستتان به مسئولان میرسد، بگوئید فرق شما با یک خبرنگار چیست؟ شما هم برای یک بار هم شده به جایی مثل مترو بیایید و مشکلات مردم را بشنوید. تا ببیند جنس دلواپسی مردم چیست. به مقصد نزدیک میشدیم و من مجبور بودم بحث را جمع کنم، چون میدانستم پایان مسیر یعنی، پایان بحثی بی سرانجام به خاطر همین، با طرح این سوال که دلواپسی برای پرونده هستهای، چندمین دغدغه شما تو زندگی
است؟ به دنبال پایان بحث رفتم اما گویی مترو زودتر از من به پایان خود رسید و من ماندم و این سوال بی پاسخ. در حال بازگشت اما یک چیز برای من مشخص بود و آنهم این بود که دلواپسی مردم از جنس دلواپسیهای خیلیها نیست. مردم نگران زندگی خود هستند، نگران زندگی که با مشکلات این روزها بیشتر و بیشتر به پرتگاه نزدیک میشود و آنها از دولت انتظار دارند هرچه زودتر مشکلات کشور را حل کند. کاش برای زندگی مردم دلواپس بودیم. برای نان، برای ازدواج، برای فساد، برای اعتیاد، برای بیکاری و...
دیدگاه تان را بنویسید