ماجرای شهردار شدن آیتالله مهدوی کنی و هاشمی رفسنجانی در زندان/ بازرگان به بنیصدر گفت این آخوندها در مواقع حساس همه با هم میشوند /بازخوانی خاطرات آیتالله کنی
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
*در زمان ارتحال حضرت امام خمینی (ره) بنده برای معالجه به لندن رفته بودم و وقتی خبر فوت امام (ره) از رادیو پخش شد، از نزدیک مشاهده کردم که خبرنگاران و اصحاب رسانه عزم خود را برای سفر به ایران جزم کرده بودند تا بتوانند حواشی خبر ارتحال بنیانگذار انقلاب را پررنگ کنند اما با تعیین حضرت آیتالله خامنهای به رهبری انقلاب اکثر خبرنگاران از سفر به ایران منصرف شدند.
*مهندس مهدی بازرگان در اوایل انقلاب خطاب به روحانیت گفته بود: بروید و محرابهای خود را حفظ کنید که بنده به وی پاسخ دادم شما بودید که در مسجد هدایت از علما خواستید محرابها را ترک کنند، بدانید ما دیگر به محراب بر نمیگردیم، البته همچنان پایبند به مسجد و محراب هستیم. (این گفته آیتالله مهدوی کنی خنده اعضای خبرگان رهبری را به همراه داشت.)
*در اوایل انقلاب در کمیته انقلاب بودم و محافظان بنده اسلحههای خود را از ماشین بیرون میآوردند، به آنها گفتم چرا اسلحههای خود را به مردم نشان میدهید، ما هر چه داریم از مردم است و باید با این مردم با محبت برخورد کرد.
*در زمان جنگ بنده طی ماموریتی به دزفول رفته بودم، کودکی زیر آماج گلوله به خود جمع شده بود و زمانی که برگشتم، این موضوع را با امام مطرح کردم که ایشان پس از شنیدن این موضوع بسیار گریه کردند.
*زمانی که بنده در شورای انقلاب و دولت موقت حضور داشتم، این دولت مستقیما از امام راحل دستور میگرفت و ایشان تنها بر کارها نظارت نمیکردند، بلکه مسائل را بیان و راهنمایی را انجام میدادند و در واقع به صورت جدی وارد میدان میشدند.
*پس از پایان دوره مسئولیت در شورای انقلاب و تشکیل مجلس شورای اسلامی، اعضای شورای انقلاب - آنهایی که باقی مانده بودند - قرار گذاشتند که یک جلسه دورهای داشته باشند. البته آیتالله طالقانی از دنیا رفته بودند، آقای مطهری هم شهید شده بودند، ولی بقیه بودند.
این جلسه، دورهای بود، گاهی منزل ما بود،گاهی منزل آقای معینفر بود و یکی دو جای دیگر. یک روز هم نوبت به منزل آقای بنیصدر رسید. ایشان آن موقع، رئیسجمهور شده بود. یکی از شبها که ما در آن جلسه حاضر شدیم، در همین دفتر رئیسجمهوری فعلی بود که بنیصدر و خانوادهاش اقامت داشتند؛ همان ساختمانی که الان دفتر ریاست جمهوری هست که بعد هم آیتالله موسوی اردبیلی آنجا سکونت داشتند و کارهایشان را انجام میدادند، بنیصدر ما را دعوت کرد و ما هم رفتیم.
آن شب برخلاف شبهای قبل، چند نفر از آقایان تشریف نیاوردند از جمله: دکتر بهشتی، آقای باهنر، آقای هاشمی رفسنجانی و آیتالله خامنهای. از معممین این چهارنفر تشریف نیاوردند ولی بنده و آقای موسوی اردبیلی و چند نفر دیگر از آقایان غیرمعمم شورای انقلاب شرکت داشتیم. بنیصدر معمولاً خوب پذیرایی میکرد. آشپزهای نخستوزیری هم آنجا بودند و غذا درست میکردند. غذاهای رنگارنگ و متنوع درست میکردند. ما از بنیصدر دو مهمانی دیدیم؛ یکی در اینجا و یکی هم مثل اینکه منزل خواهرش در خیابان دکتر شریعتی بود که در آن خانه هم پذیرایی شایانی کرد.
بالاخره این چهار نفر آقایان تشریف نیاوردند. بنیصدر در انتظار بود؛ گاهی جلوی در میآمد، گاهی تلفن میکرد،ناراحت بود و میگفت شام دیر شده، ولی آقایان نیامدهآند. بالاخره بعد از چند بار که تلفن زد و بیرون رفت و آمد، ناراحت شد و با عصبانیت گفت:«نیامدند که نیامدند! همین این دو نفر روحانی ما را بس».
تا این حرف را زد، خدابیامرز مهندس بازرگان گفت: «آقای بنیصدر! دلت را به اینها هم خوش نکن، اینها هم با آنها هستند. این آخوندها را من تجربه کردهام، تو که یک آخوندزاده هستی این آخوندها را خوب نشناختهای، این آخوندها در مواقع حساس همهشان با هم میشوند.» من گفتم آقای بنیصدر! مسئله واقعاً همینطور است. مهندس بازرگان بهتر ما را میشناسد. آمدن ما در اینجا مفهومش آن نیست که ما با آنها مخالفیم، ما اصلاً اطلاع نداشتیم که آنها نمیآیند،به ما نگفته بودند والا در مواقع خاص همانطور که مهندس بازرگان گفت ما با هم هستیم.
دیدگاه تان را بنویسید