کد خبر: 144865
تاریخ انتشار :

کاش دین آیت الله از سیاستش جدا بود

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

محمد مهاجری: آیت الله مصباح به عنوان یکی از مفاخر ارزشمند حوزه، در آن بحث هاکه از تلویزیون نیز پخش می شد، برحق بودن اندیشه دینی و ناحق بودن اندیشه های مارکسیستها را با استدلال های روان، محکم و در عین حال همه فهم بیان می کرد. شاید نسل انقلاب ، ایشان را به واسطه همان مناظره ها شناخت. بعدها دروس و سخنرانی های متعدد ایشان در مباحث فلسفی و تفسیری از رادیو پخش می شد و هرچند مخاطبان خاص خود را داشت، اما همگی آن بحثها از نبوغ علمی آیت الله خبر می داد. هنر بزرگ دیگر ایشان، پروش شاگردان برجسته و با سوادی است که هم اینک به عنوان ذخایر حوزوی و دانشگاهی ، مشغول تحقیق و تدریس اند. اکثر این شاگردان عناصر سیاسی نیستند و در رسانه ها نیز جلوه نکرده اند(اگرچه برخی از آنها نیز با پیش گرفتن بازی سیاست، شان علمی خود را فروکاستند) در دوره اصلاحات،شلتاق جریانی که بنیانهای دینی را به مهمیز حمله گرفته بود، پای آیت الله مصباح را به نماز جمعه تهران باز کرد و در سخنرانی های پیش از خطبه، عمدتا به تشریح مبانی حکومت اسلامی و حاکم دینی پرداخت. آن بحثها هم انصافا تا وقتی در حوزه نظر و اندیشه سیر می کرد، ارزشمند بود . شاید برای نخستین بار بحث مقبولیت و مشروعیت حاکمان را ایشان مطرح کرد. کلید واژه این بحث آن بود، که مقبولیت(بخوانید رای مردم) باعث مشروعیت یک نظام و نیز حاکمان نمی شود. این موضوع، در همان دوره مورد مناقشه افراد زیادی واقع شد. سیاست بازان از یک منظر و متفقهان در اندیشه دینی از نگاهی دیگر به نقد سخنان آیت الله پرداختند و صدالبته که گاه و بیگاه برخی افراد با طعنه و کنایه و حتی اهانت با ایشان برخورد می کردند.( اشاره گذرایی به این نکته هم داشته باشم که در همان زمان در بیانات رهبر عزیز انقلاب، دیدگاهی در باره مشروعیت و مقبولیت مطرح شد که با نظر آیت الله مصباح موافقت نداشت) هرچند آیت الله مصباح از دوره اصلاحات و با پیش کشیدن بحث هایی که ذکر آن رفت، عملا وارد دنیای سیاست شده بود، اما انتخابات سال 84 ایشان را به قله سیاست برد. سخنانی که ایشان در حمایت از احمدی نژاد به میان آورد، فقط حرفهای سیاسی نبود. آیت الله از معنویات و مقدسات هم برای او خرج کرد. شرح این قصه با اینکه مفصل است اما آنقدر مشهور است که نیازی به اشاره ندارد. 5-6 سال روند حمایت از احمدی نژاد ادامه داشت، تا آنکه ایشان نیز دریافت کسی را که آن همه برایش مایه گذاشته کسی نبوده است که می پنداشته. بنا بر این قضیه معکوس شد و سخنرانی ها ابتدا علیه یاران احمدی نژاد و سپس شخص او ایراد شد. دوره احمدی نژاد هم به پایان رسید و دوره روحانی آغاز شد. سکوت نسبی آیت الله مصباح شاید نشان از آرامش قبل از طوفان داشت. یکی دو سخنرانی حسن روحانی، باز هم ایشان را به میدان آورد و تا آنجا پیش رفت که رئیس جمهور را به بازگشت از ولایت و دین و... متهم کرد. بحثی در باره درست و نادرست بودن سخنان حضرت ایشان ندارم . حرفم در باره جریانی است که با زرنگی خاص ، آیت الله را وارد معرکه کرده است. همان جریانی که بدلیل نداشتن پشتوانه سواد درسن و حسابی، یک شخصیت برجسته علمی را سپر قرار داده و خود کمترین هزینه را می پردازد. این جریان سیاسی، که از دیرباز، افراطی و تندرو و نظایر آن خوانده می شود و این روزها در سپهر اندیشه وعمل سیاست ایران، نماد طالبان گری است، در کمال بی معرفتی به آیت الله مصباح جفا می کند و به زعم خود دیدگاههایش را از زبان این روحانی و مدرس برجسته تئوریزه می کند. به عنوان کسی که هنوز حلاوت درسهای قبلی آیت الله مصباح ، به ویژه دروس اخلاقی ایشان را در ذائقه دارد، از اوج بی معرفتی نحله سیاسی ای که در نهایت بی اخلاقی،از اعتماد آقای مصباح سوء استفاده کرده و ایشان را در کوران دعواهای سخیف باندی اش قرار داده، به خدا پناه می برم. و بیراه نیست اگر آرزو کنم کاش دین آیت الله مصباح یزدی از سیاستش جدا بود. منبع: خبرآنلاین

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها