«صدایِ پایِ اعتدال» باهنر به گوش میرسد
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، هفتمین رییس جمهور نظام جمهوری اسلامی ایران بودن، آرزوی بسیاری شده است؛ دیگر بحث، بحث رقابت بین چهرههای شناخته شده نیست، بحث سابقه و پیشینه سیاسی نیست، بحث رقابت بین چپ و راست نیست،.... امروز هرکسی با اندک پیشینه سیاسی و اقتصادی میتواند رویای نشستن بر صندلی ریاست جمهوری را در سر بپروراند. رویهای که از سال 84 بنا گذاشته شد آنجا که محمود احمدی نژاد از استانداری اردبیل به شهرداری تهران و سپس به ریاست پاستور رسید. شاید از همین روست که این روزها کاندیداها یکی پس از دیگری وارد گود رقابت شده و داعیهدار میشوند.
چراغها اما همه خاموش یا نیمه روشن است، هیچ یک هنوز جرات اعلام حضور رسمی را نداشته است، فضا اما فضای یارگیری و تجهیزی شده است، هر کس میکوشد حلقه اطرافیان خود را گستردهتر و متراکمتر کند تا از این گذار سریعتر مسیر رسیدن به پاستور را برای خود هموار کند. شاید از همین روست که مردان لایههای پنهان سیاست نیز دیگر پنهان بودن را هنر سیاستورزی نمیدانند و عزم خود برای رسیدن به خط مقدم سیاست جزم کردهاند.
مهندس جوانی که استاد لابیهای سیاسی مجلس شد!
ابایی ندارد که بگوید در سایه نام برادر به سیاست راه یافته و در سایه همان نام نیز مراوداتش با بزرگان در روزهای آغازین شکلگیری نظام جمهوری اسلامی آغاز شد. آنجا که بعد از ترور و به شهادت رساندن محمدجواد باهنر نخست وزیر وقت و از موسسان حزب جمهوری اسلامی به اصرار آیتالله خامنهای و آیتالله هاشمی رفسنجانی برادر کوچکتر نامزد شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی میشود تا اینگونه اسم شهید باهنر در عالم سیاست ماندگار بماند.
فاصله بین برادر شهید محمدجواد باهنر بودن تا محمدرضا باهنر شدن را بسیار سریع طی کرد. مهندس جوان آنقدر هوش و ذکاوت سیاسی داشت تا اصول سیاست و سیاستمدار بودن و سیاست ورزی را به سرعت از بزرگانی چون آیت الله خامنهای، آیت الله هاشمی رفسنجانی، ناطق نوری، حسن روحانی، حبیب الله عسگر اولادی و ...بیاموزد و خیلی زود به پشت صحنه سیاست کوچ کند تا از آنجا فرماندهی عملیات سیاسی را به دست گیرد. مرد لابیهای مجلس شد! آنقدر در درون و بیرون مجلس نفوذ داشت که هر کس سودای ریاست بر مجلس را در سر میپروراند بداند که یک راه رییس مجلس از محمدرضا باهنر میگذرد، در هر دوره مجلس جز ژنرالهای مجلس بود اما در لابیگری کسی را همتای خود نمیدید، با نفوذ خود در بین نمایندگان آراء را به سرعت به سمت کاندیدای مورد نظر خود جلب می کرد و از همین مسیر هم بود که غلامعلی حدادعادل را به ریاست مجلس هفتم رساند و در به ریاست رسیدن علی لاریجانی در مجلس هشتم و نهم نقش تعیین کننده ایفا کرد. اما خود همیشه در اندازه یک نایب رییس باقی ماند و آن را فداکاری سیاسی خود دانست« اینکه من همیشه نایب رییس مجلس می شوم نه رییس، یکی از فداکاری های سیاسی است! در مجلس هفتم مسلم بود که اگر نامزد بشوم، رئیس مجلس هفتم می شوم، اما نشستیم و با دوستان حرف زدیم و بعضی دوستان گفتند که مصلحت این است که آقای حداد رئیس بشوند، من هم قانع شدم و من یک ماه کار شبانه روزی کردم که طرفداران خودم را قانع کنم که به آقای حدادعادل رای بدهند.»
باهنر از اندرونی سیاست بیرون میآید؟
مرد لابیهای پنهان پارلمان اما این روزها ترجیح داده از اندرونی تاریک و مخفی پشت صحنه سیاست بیرون آمده و به خط مقدم سیاست برود. کلید کاندیداتوری باهنر در انتخابات ریاست جمهوری را خود او زد، آنجا که در کنار نام علی لاریجانی و علی اکبر ناطق نوری از خود نیز به عنوان مناسبتترین ریاست جمهوری آینده نام برد اما یک «ولی» را نیز مطرح کرد تا اینگونه از خود رفع شبهه کند« علی اکبر ناطق نوری، علی لاریجانی و خودم را برای ریاست جمهوری لایق می دانم با این وجود هر سه نفر ما رای نداریم.»
اما این همه ماجرا نبود، به فاصلهای کوتاه بعد از این اظهارنظر باردیگر نام نایب رییس مجلس در کنار نام دیگر کاندیداهای احتمالی قرار گرفت تا او اینبار صراحتا اعلام کند «به هیچ وجه کاندیدای انتخابات ریاستجمهوری نمیشوم» اما هر اندازه باهنر از در انکار و تکذیب در می آمد اطرافیان او از کاندیداتوریاش سخن می گفتند. چنانچه نعمتالله توان، رئیس شاخه جوانان جامعه اسلامی مهندسین به فاصله چند هفته از تکذیبیه صریح رییس خود، اعلام کرد دعوتها از باهنر برای شرکت در انتخابات ریاستجمهوری بیشتر شده است. او از دعوت محرمانه و غیرمحرمانه طیف وسیعی از تشکلهای دانشجویی، گروههای سیاسی و صنفی از باهنر سخن به میان آورد بدون آنکه معلوم کند علت «محرمانه» بودن قسمتی از این دعوتها چیست و آنها که دعوت خود را «غیرمحرمانه» انجام دادهاند چه گروهها و طیفهایی هستند. بنا به گفته توان رییس شاخه جوانان جامعه اسلامی مهندسین«از حدود دو ماه پیش ستادهای انتخاباتی این تشکل در خصوص انتخابات شوراها و ریاستجمهوری فعال شده است». او که از تشکیل کارگروه جدید انتخاباتی در جامعه مهندسین، آن هم با چند برابر ظرفیت این تشکل خبر میداد از گروهها و مجموعههایی چون کارگران، فرهنگیان و ورزشکاران یاد کرده و گفت«این گروه جدید بخشی از دیدگاه باهنر در مورد حزب فراگیر را میتواند در برگیرد و در آینده با این گروهها به سمت تشکیل حزب فراگیر برویم». آنطور که نعمتالله توان عنوان کرده بود به دلیل همکاری گروههای یاد شده با جامعه اسلامی مهندسین در طول ماههای گذشته، این تشکل توانست «خیلی سریع برای انتخابات پیش رو ستادهای انتخاباتی خود را تشکیل دهد». وی هرچند تاکید کرد که باهنر هنوز هیچ تصمیمی برای شرکت در انتخابات نگرفته است، اما همین جمله کافی بود تا زمزمه ها از کاندیداتوری باهنر بار دیگر بالا بگیرد.
در راستای اظهارات نزدیکان باهنر کمپین دعوت از او نیز برای حضور در انتخابات آتی هم به راه افتاد. این کمپین که فعالیت خود را با شعار «صدای پای اعتدال» آغاز کرده از محمدرضا باهنر به عنوان «مرد میدانهای سخت» نام برده شده است. در صفحه نخست این کمپین وبلاگی آمده:« کمتر از یک سال به انتخابات ریاستجمهوری یازدهم باقیمانده است و بسیاری آرزومندند هفتمین رئیسجمهور ایران اسلامی باشند اما در این بین به راستی چه کسی شایستگی این مقام را دارد؟ در جامعهای که این روزها بیشتر از هر وقتی افراط فرصت را برای تنفس سخت میکند اعتدال و آرامش یک سیاستمدار با تجربه سرنوشتساز است. معتقدیم در ایران اسلامی اندک افرادی هستند که میتوانند محور یک ائتلاف و اتحاد فراگیر و بادوام باشند و کسانی کمتر که میتوانند این تفاوتها را مدیریت کنند، کسانی که توان تشکیل دولتی مقتدر را دارند، میتوانند نخبگان را گردآورند، به تخصص احترام میگذارند و خط قرمزشان با فساد مشخص است». به اعتقاد گردانندگان این کمپین، نائب رئیس مجلس مردی است که اختلافها را به رسمیت میشناسد و مخالفان سرسخت خود را رقیب سیاسی میخواند. در پایان این مطلب هم آمده «آیا حالا نوبت مهندس باهنر نیست؟ نوبت اعتدال نیست؟»
چند روز گذشته نیز خبر راه اندازی یک وبلاگ از سوی حامیان کاندیداتوری باهنر برای رقابت با حدادعادل در رسانهها منتشر شد. در این وبلاگ آمده: « نمی خواستیم و نمیخواهیم باعث اختلاف و شکاف باشیم و لیکن با اتفاقات اخیر سوالات بسیاری برایمان پدید آمده است. با تمام احترامی که برای دکتر حدادعادل، دکتر ولایتی و دکتر قالیباف قائلیم آیا جریان اصولگرایی به این سه بزرگوار خلاصه می شود؟! امید مان این است دولت آینده ترکیبی از اصولگرایان توانمند باشد که نگاهی به کارنامه اصولگرایان اصیل خود پاسخگوی سوالات است! دعوت از مهندس باهنر جهت کاندیداتوری یک بازی وبلاگی نیست. این مطالبهای است که طی روزهای آتی شکل جدیتری به خود خواهد گرفت. از همه هواداران می خواهیم تمام توان خود را برای جلب رضایت مهندس باهنر برای کاندیداتوری بکار بندند.»
محسن کوهکن سخنگوی جبهه پیروان نیز روز در اظهاراتی باهنر را کاندیدایی مناسب برای ریاست جمهوری آینده دانست که در صورت حضور رایی به مراتب بالاتر از افرادی چون حدادعادل خواهد داشت. او که ولایتی را گزینه نهایی جبهه پیروان ندانسته است اعلام کرده اگر باهنر تصمیم به حضور در رقابت های انتخاباتی بگیرد جبهه پیروان او را نیز در لیست کاندیداهای مورد نظر خود قرار خواهد داد«ما در چارچوب جبهه پیروان خط امام و رهبری حرکت میکنیم اما اگر زمانی آقای باهنر نامزد مورد نظر ما باشد و بخواهیم وی را در دایره بررسیهای خود قرار دهیم، من بسیار، بسیار محکم از باهنر در مقابل دیگر نامزدها دفاع میکنم چرا که وی را از آنها توانمندتر برای نظام میبینم، و با توجه به اینکه وی تجربه ۷ دوره مجلس را دارد، به صراحت میگویم که اگر احمدینژاد تجربه یک دوره مجلس را داشت با مجلس بسیار راحتتر کار میکرد، زیرا کسی که تجربه کار در مجلس را داشته باشد به نوعی هنر کار جمعی را میآموزد و بر این اساس یک عقبه ۷ دورهای در مجلس با برنامههای مختلف اقتصادی، حضور در برنامههای متنوع، حضور در برنامههای بودجهای مختلف آنهم با ذهن دوار و تیزی که باهنر دارد، وی را از بسیاری افرادی که نام آنها مطرح است، توانمندتر میکند.»
اما اوج ماجرا سخنان چند روز گذشته خود باهنر بود آنجا که او برخلاف گذشته و با صراحت کاندیداتوری خودر ا رد نکرد و درباره شایعات مطرح شده گفت«کاندیداتوری بنده در زمان فعلی حتماً «نه» است اما در قالب سیاست هیچ غیرممکنی وجود ندارد؛ معتقدیم که وحدت اصولگرایان را بیشتر دنبال کنیم.» او همچنین روز گذشته خبر تشکیل حزبی فراگیر را تایید کرد و عنوان داشت«ما در انتخابات مجلس نهم علاوه بر نیروهای ثابت جامعه اسلامی مهندسین یکسری نیروهایی داشتیم که علاقه داشتند با جام ( جامعه اسلامی مهندسین) در زمینه انتخابات همکاری داشته باشند و با توجه به اینکه دو انتخابات بزرگ دیگر پیش رو داریم این بار این همکاری را قطع نکردیم. بعید نیست که ما با این گروهها یک همکاری مستمری داشته باشیم و این ظرفیت ها در کنار هم جمع شوند؛ اما تاسیس حزب فراگیر که در فکرش نیز هستیم باید خیلی فراتر از این گروهها باشد.این گروهها فعالان انتخاباتی هستند که عضو هیچ گروه و تشکلی نیستند و ما گفتیم حیف است که رها شوند.»
با وجود همه این گمانهها اما برخی نیز معتقد به آنند که فعالیتها و اظهارات این روزهای محمدرضا باهنر تنها یک وزنکشی و بازی سیاسی است. او که در سالهای اخیر در بیرون از مجلس و در بدنه اصولگرا نیز به چهرهای بانفوذ و تاثیرگذار تبدیل شده است بی شک بیش از همه از میزان نفوذ خود در افکار عمومی نیز مطلع است و بیراه نبود اگر در همان ابتدای مطرح شدن شایعات از عدم رای آوری خود سخن گفت. که تبدیل به مرد اول سیاست ایران شدن چیزی بیش از سیاست ورزی صرف در عالم سیاست را میطلبد. شاید باهنر تنها این روزها تلاش دارد سهمی برای خود یا تشکل متبوعش در دولت آینده داشته باشد تا آنکه بخواهد رسما خود وارد گود رقابت با برخی چهره ها چون علی اکبر ولایتی، ناطق نوری، علی لاریجانی، محمدباقر قالیباف، محسن رضایی شود چه آنکه او هنوز هم با همه سیاستورزی از مردان درجه دو اصولگرایان محسوب می شود.
دیدگاه تان را بنویسید