محبیان: یارانهها کاندیدای احمدینژاد را پیروز میکند/احمدینژاد تلاش میکند قدرت به هاشمی و قالیباف و لاریجانیها نرسد
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
به گزارش نامه، امیرمحبیان از تحلیلگر سیاسی اصولگرا در گفتگو با روزنامه بهار به بررسی صحبتهای اخیر رییس جمهور در خصوص معیارهای گزینش و برنامه های دولت در انتخابات آینده پرداخته است. متن این مصاحبه در ادامه آمده است؛
احمدی نژاد از ابتدا هم به عُرضه اصولگرایان باور نداشت محمود احمدینژاد و برخی افراد حلقه نخست اطراف او از چهرههای باسابقه حضور در حلقههای گزینش بودهاند. مشایی، ثمره، رحیمی و... به نظرتان چه شده که رییس دولت اساس کار گزینش را زیر سوال میبرد؟
در این مورد از دو منظر میتوان نگریست؛ نخست مفهوم گزینش و هدف از تاسیس این نهاد است که اساسا گزینش در راستای مریتوکراسی یا شایستهسالاری در همه نظامها به انحاء مختلف بهکار گرفته میشود تا فرد مناسب در محل مناسب مشغول بهکار شود؛ ولی در کشور ما هدف دیگری هم از آغاز شکلگیری این نهاد مورد نظر بوده است و این امر به شرایط آغاز انقلاب برمیگردد و آن این بود که از نفوذ عناصر مخل به سیستم و جریانات تروریستی جلوگیری شود. طبعا مدل شکلگیری و نحوه سوالها بیشتر صبغه سیاسی و امنیتی دارد تا فنی، لذا شاید حرف احمدینژاد در این مورد که شرایط تا حدود زیادی فرق کرده و مدل باید تغییر یافته و بهروزرسانی شود قابل قبول است. ولی منظر دیگر آن است که حرکت احمدینژاد را اقدامی سیاسی دیده و چون روزنامه کیهان در کنار مجوز استخدام 1500 نفر آقای بقایی دیده و پروژه تلقی کنیم. هرچند این منظر هم دور از ذهن نیست ولی ترجیح میدهم در مورد رییسجمهور کشور از موضع توطئهگری نگاه نکنم.
اظهارات احمدینژاد آن هم در این فضا به نظر شما یک مقدار عجیب نیست؟ در این فضا همه چیز عجیب است؛ چه رسد به اقدامات آقای احمدینژاد که از آغاز چون عرف موجود و قالب را در هم میریخت همه اقداماتش برای افرادی عجیب بود.
طی این سالها شاهد آن بودیم که اخراج قابل توجه اساتید از دانشگاهها به دلایل اعتقادی، سیاسی و حتی خودداری از ثبتنام دانشجویان ستارهدار در مقاطع تحصیلی بالاتر بوده است که موجی از اعتراضها را ایجاد کرد. آیا در جهانبینی احمدینژاد نسبت به این مسائل تغییری حاصل شده است؟ خصلت پست ریاستجمهوری و همه پستهای استرتژیک آن است که تاحدود زیادی نگاه افراد را از تنگنظری خارج میکند. در این تردیدی نیست که جهانبینی احمدینژاد تغییر کرده است ولی هرکس برحسب قضاوت خود آن را تغییری مثبت یا منفی میبیند.
معتقدند رفتار ماههای اخیر احمدینژاد بخشی از یک برنامه پیچیده انتخاباتی است که ابعاد آن مشخص نیست اما هر روز برگی تازه از آن روی میز قرار میگیرد. به نظر شما اگر رفتار احمدینژاد نشأت گرفته از یک منظومه انتخاباتی باشد، طول و عرض و مختصات آن چگونه است؟ حدس میزنم احمدینژاد در پی آن است که اولا اجازه ندهد مسیر ایجاد شده پس از روی کار آمدنش از منظر او به عقب برگردد، ثانیا قدرت دوباره در اختیار چهرههایی که او آنها را نمیپسندد چون هاشمی و قالیباف و لاریجانیها قرار نگیرد. ثالثا مسیر آینده را باز در حوزه اجرایی و حتی مدیریت جهانی مطلوبش او تعیین کند. برای انجام مورد اخیر او در پی مهندسی انتخابات آتی ریاستجمهوری است. او معتقد است از ائتلاف 2+1 حداد بیرون میآید؛ از پایداریها هم نهایتا سراغ جلیلی یا فردی چون او میروند؛ اصلاحطلبان هم یا مجوز ورود میگیرند یا نه نهایتا نیروهای ضعیف یا فاقد رای خواهند آمد؛ لذا کاندیدای احمدینژاد یا مشایی است و مجوز تایید گرفته است یا کسی مثل الهام. این کاندیداها هیچکدام توانایی پیروزی در دور اول را ندارند لذا انتخابات به دور دوم کشیده میشود؛ احمدینژاد مطمئن است که یکی از دو کاندیدای دور دوم کاندیدای او خواهد بود. از اینرو اگر کاندیدای احمدینژاد یا یک اصولگرا هر که باشد به دور دوم رود اصلاحطلبان از سر خیرخواهی یا بدجنسی ترجیح میدهند به کاندیدای احمدینژاد رای دهند تا شکاف حاکمیت را بیشتر کنند یا شرکت نمیکنند و در آن صورت تبلیغات احمدینژاد در شهرستانها و یارانهها و... کاندیدای او را پیروز خواهد کرد. اگر احتمالا با کاندیدای اصلاحطلب به دور دوم رود که اصولگرایان با شرمندگی و از سر ناچاری مجبورند باز در کشتی احمدینژاد قرار گیرند تا کشتی فتنه!
به عقیده شما آیا این اظهارات درخصوص نحوه گزینشها تاثیری بر روند گزینشها در آینده خواهد داشت؟ به گمانم تاثیر کوتاهمدت خیر.
آیا اعلام مخالفتهای جدی با آنچه خط قرمز اصولگرایان و نهادهای نظامی- امنیتی است مانند نهادن لقب برادران قاچاقچی یا بیان این نکته که مردم بعد از انقلاب از اقتصاد حذف شدهاند، برای عصبانی کردن جریان اصولگراست یا جلب آرای مردم؟ بر این باورم که احمدینژاد از اول به توان و عرضه اصولگرایان باور نداشته است؛ او آنها را توانمند در تخریب ولی ناتوان در سازندگی میدانسته و بالاترین سطح رایآوری را رای آقای ناطق در سال 76 میداند. احمدینژاد در پی ایجاد تصویری خاص از خود است که معتقد است برای مردم ایران در طول تاریخ بهویژه الان جاذب است و آن تصویر فردی با ارادهای قوی است که در مقابل هیچکس سر فرود نمیآورد. بر این اساس او تصویر انقلابی توده گرا ی شورشگر علیه قدرتهای مستقر را که پیشبینیناپذیر است و همه مرزها را در هم میریزد، برای خود میپسندد. او همه را عصبانی خواهد کرد و این را ملاک حقانیت خود خواهد گرفت زیرا برخلاف اصولگرایان که او یا مشایی را سر سلسله انحراف میدانند، خود را بانی اصلاح انحرافی میداند که از نظر او هاشمی و کارگزاران در انقلاب پدید آوردهاند. البته اینها برداشتی است که میتوان از ذهنیت او داشت و لزوما به معنای آن نیست که احمدینژاد قطعا اینگونه میاندیشد.
بازخورد این اظهارات را در افکار عمومی چگونه ارزیابی میکنید؟ آیا ادامه آن باعث اقبال به احمدینژاد به رویش سبد آرای انتخاباتی گزینه او خواهد بود؟ این که فکر کنیم سیگنالهای احمدینژاد در جامعه بدون بازتاب است، خاماندیشی است. احمدینژاد با ارتباط خوبی که با خواستهای تودهها داشت؛ توانست اصلاحطلبان نخبه گرا ولی دور از خواستهای تودهها را شکست دهد. اما آیا هنوز هم همان برداشت خالص از تودههای مردم بهویژه طبقات محروم را دارد یا خیر نمیدانم. ولی احمدینژاد را نمیتوان دستکم گرفت.
دیدگاه تان را بنویسید