کد خبر: 163890
تاریخ انتشار :

جواب افراطی به دعوت روحانی

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

سید نعمت‌الله عبدالرحیم‌زاده: بالاخره فرجی دانا با رأی عدم اعتماد مجلس مواجه شد و بعد قریب به 9 ماه کار از وزارت علوم کنار گذاشته شد. شاید این از بخت او باشد که که در زمان دولت خاتمی نتوانست از مجلس اصلاح‌طلب ششم رای اعتماد بگیرد و حالا هم که مجلس اصول‌گرا است او را بیش از این 9 ماه تحمل نکرد و رای اعتماد قبلی خود را از او پس گرفت. به این ترتیب، فرجی دانا اولین وزیری است که از همراهی با دکتر روحانی در کابینه یازدهم بازمانده و حالا رییس جمهور باید فکر سرپرستی برای وزارت علوم باشد و حداکثر طی 3 ماه آینده فردی را برای وزارت علوم به مجلس پیشنهاد کند. روحانی که طبق برنامه قبلی برای سفر استانی به اردبیل رفته بود از همان‌جا نماینده‌های مجلس را به وحدت دعوت کرد و گفت: «امروز هرچه وحدت و اتحاد سه قوه بیشتر باشد در دنیای پر آشوبی که وجود دارد دشمنان ما ناراحت و دوستان ما در جهان خوشحال خواهند شد». 145 رأی عدم اعتماد نماینده‌ها به وزیر علوم نمی‌تواند پاسخ مناسبی به دعوت روحانی برای وحدت بیشتر بین سه قوه باشد و جالب اینجا است که آنها این پاسخ را در آستانه هفته دولت به روحانی دادند. شاید این حرکت نماینده‌ها و به خصوص جریان افراطی در مجلس بتواند فصلی از تنش بین دولت و مجلس ایجاد کند اما مسئله فعلی این است که سود و زیان این استیضاح و برکناری به چه صورت است. در ظاهر امر، آن اقلیتی که حامیان اصلی طرح استیضاح بودند حالا خود را پیروز میدان می‌بینند و همین هم می‌تواند جرأت بیشتری به آنها بدهد تا جریان افراطی خود علیه دولت را تقویت کنند. این یک نتیجه از برکناری وزیر علوم است اما مسلم است که نتیجه این استیضاح به همین‌جا ختم نمی‌شود و اقلیت افراطی به طور کامل پیروز نشده‌اند. حداقل در خصوص وزرات علوم که نمی‌شود گفت آنها توانستند با برکناری وزیر علوم حرف خود را به کرسی بنشانند. هدف اصلی آنها در برآورده کردن خواست‌های چهارگانه‌ای است که در طرح استیضاح خود بیان کرده‌اند و بدون تردید، این خواست‌ها خطوط قرمز آنها در مورد وزارت علوم است. معلوم است که این خطوط با برکناری فرجی‌دانا برای وزیر بعدی هم پررنگ‌تر شده اما وضعیت تا معرفی جانشین او به مجلس چگونه خواهد بود؟ روحانی فرصت 3 ماهه‌ای دارد تا جانشین فرجی‌دانا را به مجلس معرفی کند و می‌تواند در این مدت فردی را برای سرپرستی وزارت علوم تعیین کند. سرپرست وزارت علوم دیگر محدودیت‌های وزیر را در برابر مجلس ندارد و می‌تواند با آزادی عمل بیشتری کار بکند. او می‌تواند حتی در مواردی که فرجی‌دانا دست به عصا عمل می‌کرد هم کار خود را بکند و لازم نیست تا هراسی از این خطوط قرمز داشته باشد. این موضوع شامل همین خطوط قرمز نیز می‌شود. حداقل یک مورد مربوط می‌شود به داستان پرسر و صدای بورسیه سه هزار نفری که طراحان استیضاح در فقره اول طرح خود آن را به عنوان «عدم پذیرش و سرگردانی پذیرفته‌شدگان غیرقانونی بروسیه‌های تحصیلات تکمیلی» ذکر کرده‌اند. فرجی‌دانا در دفاع از خود آمار و ارقامی در این مورد داد و معلوم شد که همه پذیرفته‌شدگان بورسیه روند قانونی را طی نکرده‌اند و تخلفاتی انجام شده است. حالا، سرپرستی که به جای او می‌آید با این تخلفات چه می‌تواند بکند؟ معلوم است که سرپرست آینده وزارت علوم نمی‌تواند از داستان بورسیه‌‌ها چشم‌پوشی کند و او باید همان کاری را بکند که زیر نظر فرجی‌دانا انجام می‌شد و حتی با توجه به برخورداری از آزادی عمل بیشتر، می‌تواند با دقت و جدیت بیشتری پرونده بورسیه‌ها را پی‌گیری کند. این نتیجه نمی‌تواند برای جریان افراطی یک پیروزی باشد و تصور بکنند با برکناری فرجی‌دانا پرونده بورسیه‌ها را به نفع خود ببندند. در مورد تغییرات در دانشگاه‌ها که در بند سوم از طرح استیضاح ذکر شده هم قضیه از همین قرار است. این حق دولت است که در مورد روسایی از دانشگاه‌ها و موسسات آموزش عالی تجدیدنظر کند که در دولت قبلی و با ساز و کار آن دولت بر سر کار آمده‌اند. این سیاست دولت است و نمی‌توان گفت که با برکناری وزیر علوم، دولت هم برنامه و سیاست خود را تغییر می‌دهد. بنابر این، سرپرست آینده وزارت علوم مثل فرجی‌دانا مکلف به اجرای سیاست دولت در دانشگاه‌ها است بدون آن که ترسی از سوال و جواب نماینده‌های مجلس داشته باشد. مرور این موارد نشان می‌دهد که رأی عدم اعتماد به فرجی دانا یک پیروزی تمام و کمال برای جریان افراطی نیست و حتی‌ می‌توان تا اندازه‌ای آن را یک شکست دانست چرا که آنها با این وضعیت فرصتی به دولت داده‌اند تا با خیالت راحت‌تری سیاست خود را در دانشگاه اجرا کند تا وزیری که بعد از این می‌آید، بخش‌های عمده‌ای از سیاست دولت قبل از ورود او به وزارت علوم اجراء شده باشد. تنها دست‌آورد جدی جریان افراطی از این ماجرا پاسخ نامناسب آنها به دعوت روحانی قبل از شروع هفته دولت است. حداقل این است که شکوه روحانی در مورد کارشکنی‌ها حالا با این پاسخ مصداق پیدا کرده و او بهتر می‌تواند برای افکار عمومی توضیحی از کارشکنی‌ها داشته باشد و نشان دهد با چه فشار و مخالفت‌هایی به کار خود ادامه می‌دهد. شاید جریان افراطی در مجلس با این استیضاح تصور موقعیت بهتری برای خود بکند و بخواهد به حرکت خود شدت ببخشد اما باید گفت که تا اینجای کار چیز چندانی به دست نیاورده و حتی روحانی را در موقعیت بهتری در برابر افکار عمومی قرار داده و اگر بخواهد به کار خود ادامه بدهد نتیجه‌اش تنها برخلاف منافع کشور خواهد بود تا آن که ضربه کاری به روحانی، دولت و سیاست‌های آن زده باشد.

دیدگاه تان را بنویسید

 

نیازمندی ها

پیشنهاد ما