اصلاح‌طلبان شورای شهر در دام استراتژی «یارگیری» قالیباف افتادند

به گزارش نامه نیوز، شورای شهر چهارم دیگر آن شورای شهر آرامی که 10 سال یک رییس ریش سفید را به خود دیده بود نیست، حضور پایاپای اصلاح طلبان و اصولگرایان در چهارمین شورای کلان شهر پایتخت از همان ابتدا پیغام شورای پرتنش و شاید سیاسی را می داد که قرار نیست ساز شورای شهر به مثابه 10 سال گذشته به یک ریتم بنوازد.

دیگر نه شورای شهر اول بود که اصلاح گرایان قدرت را کامل در ید اختیارشان بگیرند و نه شورای شهر دوم و سوم که اصولگرایان سکاندار اصلی باشند و اصلاح طلبان کم تعداد به گوشه ای بخزند. شورای چهارم گویی قرار است محفلی پرخبر و پرتنش بر سر قدرت اصولگرایان و اصلاح طلبان از یک سو و یک محمدباقر قالیباف شهردار تهران از سویی دیگر باشد.

اصلاح طلبان پرتعداد شورای شهر آرامش قالیباف را بر هم زدند!

پرتعداد بودن چپ گرایان سیاسی در پارلمان شهری، برای سردار پایتخت نوید دهنده روزهای آرامی نبود و سیگنال های مثبتی را به سوی او روانه نمی کرد. او درروزهایی که اقلیت سه نفره نجفی، مسجدجامعی و ابتکار صدایشان به گوش کسی نمی‌رسید بیشترین فشارها را از سوی همان‌ها متحمل می شد که تصمیمات او را بدون شیفتگی سیاسی به نقد می کشیدند.

قالیباف گرچه در تب و تاب شهردار شدن یا نشدن در رقابت با محسن هاشمی کاندیدای اصلاح طلبان شورای چهارم در نهایت باز هم بر کرسی شهرداری تکیه زد اما از همان زمان، روزهای پرحاشیه و پرتنشی را بین دستگاه تحت امرش در خیابان بهشت و پارلمان شهری پیش بینی می کرد.

پارلمانی که دیگر مهدی چمران حامی و مدافع او رییس اش نبود و مردی از تبار اصلاح طلبان بر کرسی ریاست آن تکیه زده بود که سال های قبل از منتقدان جدی او در شهرداری تهران بود. اویی که معتقد بود شورای شهر نباید شورای شهرداری تهران باشد و باید به جایگاه واقعی خود باز گردد. جایگاهی که نظارت بر عملکرد قالیباف را شدیدتر و سخت تر می کرد.

قالیباف که در دوران پیشین شهرداری اش، به مدد مهدی چمران دوران آرامی را در تعامل با شورای شهری‌های سابق گذرانده بود و مرد ریش سفید شورا بارها و بارها سپر بلای او در مقابل انتقادات شده بود، حال دیگر به مانند گذشته خود را مصون از انتقادات و نظارت های ذره بینی شورا نمی بیند. شاید از همین روست که مدت ها قبل خبرهایی درخصوص یارگیری او از شورای شهر، پشت کردن و بی توجهی به رییس اصلاح طلب این شورا و پاشیدن بذر اختلافات در بین اعضای شورا خصوصا اصلاح طلبان آن منتشر می شد. اخباری که در مواردی مصداق هایی از صحت آن مشاهده می شد.

قالیباف پشت پا به صلح و دوستی مسجد جامعی زد!

رییس فرهنگی شورای شهر که از زمان نشستن بر صندلی ریاست تلاش کرده بود با آرامش و صلح با قالیباف وارد تعامل شود، به مدتی کوتاه مجبور به واکنش به رفتارهای شهردار تهران و هشدار دادن تلویحی به وی شد. اولین دلخوری مسجد جامعی از قالیباف از آنجا شروع شد که مراسم افتتاح خط جدید مترو دقیقا در ساعت جلسه شورای شهر برگزار شده بود و از اعضای شورای شهر تنها نزدیکان قالیباف یعنی مرتضی طلایی و مهدی چمران در این مراسم حضور داشتند. امری که به عقیده ناظران سیاسی پیام نزدیک شدن دوباره قالیباف و چمران را ارسال می کند تا شاید در فضای غبارآلود شورای شهر چهارم امکان کنار نهادن مسجد جامعی بعد از دوران ریاست یک ساله اش فراهم شود. مسجدجامعی در واکنش به این اقدام صراحتا قالیباف را خطاب قرار داد و خواستار آن شد که شان و ادب اداری را در مورد شورای شهر رعایت کند.

این اقدام قالیباف در حالی صورت می گرفت که اصلاح طلبان با پادرمیانی مسجدجامعی حاضر شده بودند در روز رای گیری برای هیئت رییسه کاندیدای خود را کنار گذاشته و کرسی نایب رییسی را به مرتضی طلایی، مردی که دست راست قالیباف نامیده می شود، واگذار کند. هدیه ای که قالیباف چندان قدردان آن نبود و کارشکنی علیه مسجدجامعی را از ابتدا در دستور کار قرار داده بود.

بهره گیری قالیباف از استراتژی انتخاباتی اصلاح طلبان

نزدیک شدن به پایان دوره یک ساله ریاست مسجدجامعی بر پارلمان شهری گویا تکاپوهای اصولگرایان و حامیان قالیباف و در راس آن خودِ سردار را برای جایگزین کردن فردی دیگر به جای مسجدجامعی شدت بخشیده است. تدارک سازی هایی که حتی شاید قالیباف و حامیانش را از نشاندن مردی اصولگرا بر کرسی ریاست پارلمان چهارم منصرف و آنها را به سوی رییسی اصلاح طلب اما همراه با سیاست های قالیباف سوق دهد. مردی که شاید احمد دنیامالی باشد.

استراتژی که پیش از این از سوی اصلاح طلبان و در انتخابات ریاست جمهوری یازدهم آزمایش شده و جواب خوبی گرفته است. آنجا که اصلاح طلبان در دقیقه نود کاندیدای تمام اصلاح طلب خود را به کناره گیری از انتخابات ترغیب کردند و پرچم حمایت شان از حسن روحانی کاندیدایی اصولگرا اما اعتدالی را بالا بردند تا در نهایت شیخ در رقابت پایاپای با قالیباف ردای ریاست جمهوری را بر تن کند.

قالیباف که زخم خورده این استراتژی است گویی حال قرار است برای داشتن دورانی آرام در ساختمان بهشت متوسل به همان استراتژی شود و به یارگیری از جناح رقیب روی آورد.

اصلاح طلبانی دوستدار قالیباف

اما مرد اصلاح طلب محبوب قالیباف کیست؟ احمد دنیامالی از ورزشی هایی بود که قدم در مسیری گذاشت که پیشتر هادی ساعی و علیرضا دبیر گذاشته بودند و بعدها عباس جدیدی و حسین رضازاده هم به جمع آنها اضافه شده بودند. حضور او در عمر یک ساله شورای شهر تهران به مثابه ریاستش بر فدراسیون قایقرانی پرحاشیه و پرخبر بوده است. او که در دوره وزارت محمد عباسی از ریاست فدراسیون قایقرانی برکنار شد با اعلام برخی خبرها مبنی بر نامه‌نگاری وی به عنوان نایب‌رییس فدراسیون بین الملل به شوکن ناریتا، رییس کنفدراسیون کانوئینگ آسیا (ACC)، موجب شد که فدراسیون قایقرانی برای مدتی از سوی فدراسیون‌های بین‌المللی این رشته، شورای المپیک آسیا و کمیته بین‌المللی المپیک تعلیق شود.

دنیامالی اما در زمانی که لباس نمایندگی مردم تهران در شورای شهر تهران را بر تن کرد باردیگر به عنوان رییس فدارسیون قایقرانی معرفی شد تا در دوراهی نماینده مردم بودن یا رییس فدارسیون شدن در نهایت در پارلمان تهران ماندگار شود.

یک رای پرحاشیه که دنیامالی را به قالیباف نزدیک و از اصلاح طلبان دور کرد

ماندگاری او در شورای شهر از همان ابتدا پرحاشیه بود. نماینده ای که برچسب اصلاح طلبی خورده بود اما سازش چندان هماهنگ با دیگر هم طیفان سیاسی اش در شورا نبود. دنیامالی که در جریان انتخابات شورای شهر در لیست اصلاح طلبان قرار داشت در رقابت بین محسن هاشمی و محمدباقر قالیباف برای تصدی ریاست شهرداری تهران رای اش را نه به نام محسن هاشمی کاندیدای معرفی شده از سوی اصلاح طلبان برای شهرداری تهران، که به نام سردار به صندوق انداخت تا رای او در کنار رای الهه راستگو زمینه ساز دوباره شهردار شدن قالیباف را فراهم سازد.

همین موضوع بود که دنیامالی را بین اصلاح طلبان و رسانه های آنها مورد نقد زیادی قرار داد و حتی او و راستگو متهم به خیانت به جریان سیاسی متبوع شان شدند.

همان رای گویی زمینه شکاف و دوری او از همراهان سیاسی اش را فراهم ساخته و به قالیباف و حامیانش در شورای شهر نزدیک ساخته است و حال بعد از یک سال قرار است دستمزد آن اقدام خود را با نشستن بر صندلی مسجد جامعی دریافت کند.

براساس اخباری که طی روزهای گذشته منتشر شده است با نزدیک شدن به پایان دوره یک ساله ریاست مسجد جامعی بر شورای شهر، احمد دنیامالی گزینه طیف قالیباف برای یک ساله آینده است. گزینه ای که می تواند اصلاح طلبان را با چالشی جدی روبرو کند. چه آنکه در صورت کاندیدا شدن دوباره مهدی چمران و مرتضی طلایی برای ریاست شورا از یک سو و کاندیدا شدن همزمان مسجدجامعی و دنیامالی از جناح اصلاح طلب، چپ های شورای شهر شاید مجبور شوند در مصلحت اندیشی رای دادن به یکی از دو کاندیدای اصلاح گرا به دنیامالی رای دهند که می تواند آرای برخی حامیان قالیباف را هم همراه خود داشته باشد در غیر اینصورت چه بسا ریاست شورا بار دیگر به یک اصولگرا واگذار شود.

مصلحت اندیشی که بی شک نشات گرفته از اهمیت حفظ جایگاه ریاست پارلمان شهری تهران برای جریان اصلاحات است حتی اگر ریاست آن تا حدی به سمت رقیب لغزیده باشد.

دنیامالی با توجه به رویه در پیش گرفته طی یک سال گذشته گرچه نمیتواند گزینه حداکثری برای اصلاح طلبان شورای شهر باشد اما اگر بنا بر مصلحت باشد شاید معروف ترین استراتژی انتخاباتی ریاست جمهوری یازدهم حتی برای اصلاح طلبان هم تکرار شود. استراتژی که در پس آن مصلحت اندیشی و مصلحت گرایی بزرگان اصلاح طلب برای حفظ قدرت نصفه و نیمه بدست آورده و باز نگشتن به انزوای 8 سال گذشته باشد.

بازی کردن قالیباف با کارت برنده دنیامالی

در سویی دیگر اما قالیباف با بازی کردن با کارت احمد دنیامالی بی شک به دنبال بهره برداری از برخی اختلافات درونی اصلاح طلبان پارلمان شهری است. قالیباف آنقدر سیاست دیده شده است که بداند در شرایطی که نیمی از کرسی های پارلمان در اختیار رقیب اصلاح طلب است نمیتوان مهدی چمران یا مرتضی طلایی را کارت برنده خود قرار دهد و مجبور به یارگیری از جناح روبرو است. و در این میان چه کسی بهتر از دنیامالی که یک بار ریسک رای دادن به قالیباف را به جان خریده بود.

این احتمال آنجا قوی تر می شود که بدانیم رای مسجدجامعی در سال گذشته رایی حداکثری نبود و رییس اصلاح طلب شورای شهر با اختلاف یک رای دستش در مقابل مهدی چمران بالا برده شد.

در همین راستا مهدی چمران اخیرا به حضور جدی اصولگرایان در انتخابات هیئت رییسه شورا خبر داده و می گوید«قطعا در انتخابات داخلی پیش‌رو، اصولگرایان با توجه به وزن سنگین خود به صورت منسجم ورود خواهند کرد و یک نفر را به عنوان کاندیدای ریاست شورا معرفی می‌کنند.» وی اما در مورد جزئیات این معرفی و اینکه آیا خود او کاندیدای ریاست خواهد بود سخنی نگفت و آن را به آینده موکول کرد.

زنگ خطر بیخ گوش اصلاح طلبان به صدا درآمد

بازی سیاسی قالیباف با اصلاح طلبان شورای شهر اما بی شک زنگ خطر را برای این جریان در داخل و بیرون شورا به صدا در خواهد آورد. خطری که خود چپ گرایان زمینه ساز آن شدند. چه آنکه اصلاح طلبان شورای شهر در یک سال گذشته در مقاطعی همپای اصولگرایان این شورا، مسجد جامعی را مورد نقد قرار دادند و حتی مشی مداراگرایانه او با اصولگرایان را هم بر نتابیدند و نشان دادند در حمایت از او پاسفت و سرسخت عمل نمی کنند.

این درحالیست که مسجد جامعی در ریاست یک ساله اش توانست سایه نظارتی را بر سر قالیباف گسترانیده و اجازه تحرکات خارج از مشورت و نظرخواهی از شورا را به او ندهد. در سویی دیگر تهران گردی های مداوم او که در راستای تفکر همیشگی اش مبنی بر تبدیل کردن تهران به شهری با کیفیت نه کمیت زده دنبال می شد وجهه ای خوب از او به بین مردم تهران به نمایش گذاشته است که می تواند خطری جدی برای محبوبیت قالیباف محسوب شود امری که گویا چندان از سوی هم طیفان مسجدجامعی جدی گرفته نشده است.

به عقیده کارشناسان اشتباه استراتژیک دیگر اصلاح طلبان آن بود که با نقد بی رویه الهه راستگو و احمد دنیامالی در جریان رای دادن آنها به قالیباف، زمینه را برای دور کردن آنها از این جریان و نزدیک شدن به جریان رقیب فراهم ساختند و عملا در دام یارگیری قالیباف و یارانش در شورای شهر افتادند. یارگیری که می تواند هزینه ای سنگین بر اصلاح طلبان تحمیل کند و دوران خوش ریاست بر شورای شهر تهران را برای آنها به اتمام برساند.