چرا روحانی از بزدلان سیاسی گفت؟
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :
سید رحیم لاری : حرفهای دکتر حسن روحانی روز دوشنبه گذشته و در میان سفرا و نمایندگان ایران در خارج از کشور آن قدر تند بود که مجلس فردای آن روز و به درخواست 180 نماینده جلسه غیر علنی برگزار کرد و البته خود روحانی هم فردای این جلسه آمد و به نحوی عبارات دو روز قبل خود را تفسیر و تعبیر کند تا از تب و تاب اعتراضات اندکی کم بشود. شکی نیست که عبارات روز دوشنبه روحانی بسیار تند و خارج از ادبیات متعارف سیاسی بود البته نه تا آن حد که برخی از نمایندگان آن رکیک خواندهاند. با وجود این، خروج روحانی از ادبیات متعارف سیاسی باعث شد تا برخی حامیان او هم «ترسو» و «بزدل» خواندن منتقدان را شایسته شأن او ندانند و در نظر آنها این عبارات ادبیات فاخر یک رییس جمهور نباشد، به خصوص رییس جمهوری که به نام اعتدال سر کار آمده است. به هر حال، روحانی این عبارات را به کار برد و چه مشاورانش مثل حسامالدین آشنا و چه خود روحانی در توجیه دو روز بعد هم حاضر نشد تا آن گفتهها را پس بگیرند بلکه حتی در توضیحات خود به نحوی بر آن گفتهها اصرار هم داشتند. وقتی که روحانی آن حرفها را زد برخی مثل محمدرضا تابش، نماینده اصلاحطلب مجلس، انگشت بر «فشارهای
مضاعف» بر رییس جمهور گذاشتند با این توضیح که روحانی تحت فشارها چنین واکنش عصبی داشته اما با توجه به توضیحات بعدی روحانی و یارانش، آن عبارات واکنش عصبی یا ناگهانی و خارج از کنترل به فشارهای مضاعف نبوده چنان که حسامالدین آشنا هم گفت: «رئیسجمهور عصبانی نبود، ولی صریح بود». خیر، نمیتوان گفت که روحانی از سر عصبانیت چیزی گفته بلکه باید حرفهای او را بنا بر حساب و کتاب دانست و گویای رویهای است که او پیش از این و در مواردی مثل بیسوادها، شلاق و بهشت به کار برده بود با این تفاوت که این بار بسیار تندتر از این رویه استفاده کرد. این رویه را میتوان در قالب حرکات تند و ایذایی روحانی علیه مخالفان و منتقدانش تعریف کرد که به صورت بیان عبارات و جملات کوتاه انجام میگیرد. این که روحانی در سالهای گذشته هم از این قالب استفاده میکرد یا نه جای خود، اما شاید بتوان استفاده از عبارت «من سرهنگ نیستم» روحانی در جلسه مشهور مناظرات انتخابات ریاست جمهوری را نخستین استفاده او از این قالب در دور جدید سیاسی وی دانست. استفاده از این قالب هم در آن جلسه و هم بعد در میزان آراء تاثیر داشت و قالیباف را به صورت قابل توجهی عقب راند و شاید
به همین دلیل است که این رویه در بعد از این نیز مورد استفاده قرار گرفته است. با توجه به این سابقه، حرکات ایذایی با این دست عبارات تند رویه روحانی است که چندان هم خلاف طبع موافقان او نیست. در واقع، موافقان روحانی هر از چند گاه انتظار برخورد تند روحانی با مخالفان را دارند که استفاده از این قالب جوابگوی این انتظار است. در این صورت، روحانی با استفاده از این قالب گوشهچشمی به موافقان خود دارد به خصوص این که خوب میداند محدودیتهای زیادی در برآورده کردن مطالبات آنها دارد اما میتواند با این گزیدهگوییها حداقل رضایت خاطری برای آنها ایجاد کند. نکته قابل توجه این است که گزیدهگویی و حمله فعلی روحانی به مخالفان فقط محدود به حوزه هستهای بوده حال آن که هم فشارها در سطح عمومی و هم مطالبات موافقان او در حوزههای دیگر است. روحانی بزدلان سیاسی را فقط در حوزه مذاکرات هستهای مورد خطاب قرار داده اما این وزیر علوم او است که به استیضاح مجلس فراخوانده شده یا این که دعوا بر سر تفکیک جنسیتی است که چند هفتهای فضای عمومی را به خود اختصاص داده یا آن که انتقادهای مخالفان در زمینه حجاب و عفاف به صورت جدی پیگیری شده، حال قصه
فرهنگ و وزارت ارشاد هم که جای خود دارد. جالبتر این که دلواپسان یا همان مخالفان اصلی با تیم هستهای روحانی و مذاکرات آن چند ماهی است که کرکره دکان خود را پایین کشیدهاند و بسیار کمتر از 6 ماه گذشته از مذاکرات هستهای میگویند. به عبارت دیگر، روحانی در جایی از بزدلان سیاسی و راندن آنها به جهنم گفته که فشار چندانی علیه نیست و فشار در جاهای دیگر است؛ که یک وزیر را به مرز سقوط کشانده و دیگر وزراء و مسئولین را با مشکلات زیادی مواجه کرده است. شاید گفته شود که روحانی پرنده هستهای را در اولویت تمام کارهای خود قرار داده و در مورد مذاکرات و انتقادها علیه آن حساستر است و به همین دلیل، این حرکت ایذایی را انجام داده است. البته که پرونده هستهای برای روحانی اولویت و اهمیت خاصی دارد اما در برابر این تلقی میتوان گفت که او در حوزه هستهای به این نحو حرکت ایذایی انجام داده تا بر دیگر حوزهها تاثیری بگذارد. این حرکت روحانی مصداق آن مثل معروف است که «به در میگویم، دیوار تو گوش کن». روحانی با حرکت ایذایی خود علیه مخالفان در حوزه هستهای این پیام به مخالفان و منتقدان در دیگر حوزهها میدهد که قابلیت حرکتی مشابه علیه آنها
دارد و میتواند به همین نحو به آنها نیز حمله کند. او به این صورت سعی به کم کردن فشارها در دیگر حوزهها دارد بدون آن که با ورود مستقیم به این حوزهها خود را درگیر مشکلات و کم شدن توجهاش به مذاکرات هستهای کند. این نحو تحرک سیاسی روحانی حداقل موجب میشود تا مخالفان او در حملات خود به دولت احتیاط بیشتری به خرج دهند چون معلوم نیست که روحانی در یک حمله ایذایی دیگر به چه نوع عمل خواهد کرد. شاید به نظر میرسد که این نحو کنش سیاسی در شأن رییس جمهوری تحت شعار اعتدال نیست اما باید گفت که قواعد بازی در ایران نمیتواند همیشه بر مدار اعتدال پیش نمیرود و روحانی تشخیص داده در برخی مواقع از حدود اعتدال خارج شده و به صورت مقطعی هم که شده برخورد تندی با مخالفان خود بکند.
دیدگاه تان را بنویسید